Pup 5,5 maand, waar wij tegenaan lopen. Lastig hoor opvoeden

Hoi allemaal,

Ik lees al een tijdje mee en wil nu toch zelf ook een vraag stellen/ mijn verhaal delen :-)

Wij (vader, moeder, dochter van 13) hebben een lieve pup van nu 5,5 maand oud. Een Golden Retriever. Het is een schat, hij kan ontzettend veel dingen al heel goed en wil ook graag bij ons zijn. Wordt steeds een beetje rustiger, bijt een stuk minder. Volledig zindelijk. Ontzettende knuffelkont, ploft echt op je schoot en leunt dan helemaal tegen je aan. Als je geluk hebt met een volledige liksessie…

Nu zijn er een aantal privé gebeurtenissen geweest waardoor alles niet helemaal vlekkeloos is verlopen in de afgelopen maanden (o.a. mijn vader is onverwachts overleden en daardoor ben ik behoorlijk ingestort, met daarbij veel lichamelijke klachten) en ik merk dat ik erg onzeker ben, ik ben bang dat het allemaal niet beter gaat worden.

Mijn man is afgelopen tijd volledig thuis, beneden, gaan werken om de zorg te dragen en mij te ontlasten. Alleen daardoor is het leren alleen zijn hierdoor eigenlijk nog niet gelukt.

Ik kan nu nog niet eens naar de wc zonder dat hij achter me aan komt, deur dicht is blaffen. Oftewel, ik kan nog niet weg om een wasje op te hangen oid.

Daarnaast merk ik dat het slapen overdag steeds lastiger gaat, hij kan sowieso niet slapen als er drukte om hem heen is. Wat lastig is te voorkomen, omdat we geen afgesloten ruimte voor hem hebben. Wordt ook snel wakker van geluiden. Hij heeft een ren, bench is niet gelukt, maar slaapt ook graag op de bank of vloer. In de nacht slaapt hij wel 11 uur achter elkaar en overdag meestal ook nog wel wat losse uren (maar geen 18 uur totaal)

Gisteren zijn dochter en ik maar naar boven gegaan zodat hij eindelijk zou gaan slapen…

Hij heeft ondertussen ook al Giardia gehad, waardoor hij veel buikpijn heeft gehad. Hierdoor ging hij alles van straat opeten (vuurwerk, plastic, metaal etc)

Kuur is aangeslagen en we hebben tips gekregen van een gedragsdeskundige hiervoor. Daar merken we veel verschil in.

Daarnaast is hij begonnen met blaffen, als reactie op dingen buiten. We proberen dit van te voren zelf te zien en dan af te leiden, wat vaak wel werkt. Maja als je ook al het afval op moet zoeken is het een vermoeiende wandeling hihi.

Ook als een van ons thuis komt of de deurbel gaat, gaat hij blaffen. Is dit normaal? En hoe kunnen we hiermee omgaan?

Nou ja een hoop dingen, ik vind het even moeilijk om het positief in te zien, te zien dat het goedkomt, dus hoop op wat fijne feedback.

Alvast bedankt

Ik lees hier voornamelijk een aantal dingen terug die absoluut met normale ontwikkeling te maken hebben. Neemt niet weg trouwens dat dat ook ontzettend storend kan zijn.

Jullie pupje komt in de puberteit, wat betekent dat de hersenen een complete reorganisatie te verduren krijgen. Er zijn hersengebieden die ontzettend snel groeien (bijvoorbeeld de gebieden die te maken hebben met angst, het direct geven van reactie en impuls), en andere blijven enorm achter (zelfregulatie bijvoorbeeld). Giardia is dan ook nog eens een van die dingen die ontzettend zijn weerslag heeft op gedrag, ook als je er vanaf bent kan dat nog een tijdje doorwerken. Ook een enorme gerichtheid op de omgeving is normaal (want zo'n pup moet natuurlijk leren wat gevaarlijk is en wat niet). Angstperiodes gooien dan ook nog roet in het eten.

Hier hebben we ook zo'n ongeleid projectiel, een Duitse Staande van bijna 16 maanden. In het begin hadden we erg te maken met het pakken van ALLES wat los en vast zat, bovenop onze oudere hond springen, tegen het plafond gaan elke keer als mijn partner in dezelfde ruimte was, angst voor andere honden en mensen en dat duidelijk maken met blaffen en nog wel wat dingen. Een groot deel daarvan is alweer flink verbeterd en bijna niet meer merkbaar vergeleken met wat het was. Daar zijn dan wel weer andere dingen voor in de plaats gekomen (blaffen in de auto of uit het raam, reageren op elk klein geluidje van buiten), maar ook dat is dan aan ons om goed te begeleiden. Een stukje verlatingsangst zijn we wel nog steeds mee bezig, maar ook daar merk ik dat de ontwikkeling langzaam wat positief verschil in maakt.

Daarnaast geef je natuurlijk ook aan dat rust pakken moeilijk is, en slaap doet ook al heel veel in gedrag. Allemaal natuurlijk geen vrijbriefje om het maar op zijn beloop te laten, met de juiste begeleiding heb je namelijk veel minder kans dat dit gedrag uiteindelijk blijft plakken. Wat je beschrijft rondom thuis komen en de deurbel klinkt voor mij als opwinding. Misschien zijn er mogelijkheden om het binnenkomen (van bezoek maar ook van jullie) tijdelijk zo rustig mogelijk te laten verlopen. Even afscheiden, wat te kauwen en als hij rustig is pas erbij. 

Ik denk dat het voor jou nu even belangrijk is om te weten dat het voortkomt uit normale ontwikkeling maar dat het wel de juiste begeleiding nodig heeft zodat het niet blijft plakken. 

Ontzettend bedankt voor je uitgebreide reactie. Heel fijn om te lezen dat het iig wel normaal puppygedrag is, wat we natuurlijk niet volledig moeten laten gaan…

het blijft dus wel hard werken als ik je verhaal zo lees, sommige dingen gaan vooruit en dan op andere vlakken toch wat achteruitgang. Uiteindelijk komen we er vast wel. Soms vind ik het zo lastig om dat positief in te zien. 

Heb je toevallig tips voor het trainen om alleen te kunnen blijven? 

Ja, helaas is het bij sommige honden heel hard werken. Ligt er natuurlijk een beetje aan waar je zelf mee kan dealen wat betreft hoe zwaar het je valt, maar zo zit er ook zeker wel verschil in karakter en hoe dat zich uit in de leefomgeving. En dus hoe zich dat uit in de puberteit. De ene pup is makkelijk en de ander vraagt een hoop meer. 

Ik snap je wel hoor, mij valt dit ook best wel zwaar soms en dan ineens heb ik weer een dag vrijwel een normale hond en denk ik "Oh, als dit is wat het uiteindelijk gaat worden dan ben ik er blij mee".

Wat betreft alleen blijven dan altijd oefenen in kleine stapjes die je hond aan kan. Zeker als ze je de hele dag achterna wandelen dan begin je eigenlijk eerst met gewoon rondwandelen zonder dat je hond denkt dat hij je dan moet volgen. Heel simpel opstaan en weer gaan zitten als hij rustig ergens ligt, en pas als je hond denkt "nu weet ik het wel" en blijft liggen doe je daar dan weer een pasje bij. Daarna oefenen met richting deur naar bijvoorbeeld de gang en in kleine stapjes heel eventjes door de deur en direct weer terug. En pas daarna ga je de tijd een beetje uitbreiden met secondes. Belangrijk is echt gewoon dat je kijkt naar wat je hond aankan en niet te snel willen gaan.

Trouwens, nu ik je andere topic zie dan wordt het verhaal alleen maar logischer eigenlijk. Wat vaak gebeurt bij situaties zoals waar je pup vandaan komt is dat de pups vaak een hele hoop goede vroege ontwikkeling missen. Zo is mamma er vaak niet voldoende bij, waardoor pups niet leren dat een verzorger die even vertrekt ook weer snel terugkomt en dat dat veilig is. Ook wordt er geen tijd en moeite gestoken in het aanbieden van geschikte prikkels en hebben pups maar weinig meegemaakt als ze met je mee naar huis mogen.

Het resultaat is overgevoeligheid voor prikkels, verlatingsangst of een flink proces om het alleen zijn aan te leren. En door de heftigheid waarop de prikkels binnenkomen dan ook weer snel overstimulatie.

Storm komt van een jager, maar heeft wel eenzelfde historie daarin. 

Ik heb geen ander topic geplaatst,  wel gereageerd op een topic. 

Oeps, sorry. Ik ben een beetje scheel geloof ik.

Dank je. Ik zal het inderdaad zo klein proberen te houden. Fijn dat je me begrijpt, af en toe voelt het alsof ik de enige ben die het zo lastig vindt..

Denk dat je onderschat hoeveel mensen het soms best zwaar hebben met een pup/puber. Ik heb het zelf ook zwaar gehad in het begin. Nu af en toe nog steeds wel. Ondertussen 13 maanden en Jip gaat nog steeds door fases. Tussendoor is het een schatje maar soms daagt hij echt  uit en wil je hem liever achter het behang plakken voor een dag of twee. Je leert daar ook wel een beetje mee om gaan en het iets minder heftig te ervaren. Er zijn grenzen en regels maar wees ook niet te streng voor jezelf. 

Probeer afwisselend ook wat tijd voor jezelf te nemen. Neem een oppas of wissel het even af met je partner als je even weg wil of iets. Dat maakt het al een stukje beter en geniet vooral ook van de leuke momenten! 

Allereerst gecondoleerd met het verlies van  je vader.

Voor mij klinkt je verhaal en de dingen waar je tegenaan loopt niet abnormaal!  Op deze leeftijd zijn de honden nog in verschillende fases, maken nog nieuwe dingen mee, moeten vertrouwen krijgen in zichzelf en de omgeving. Dan nog de hormonen die erbij komen... Voor een hond is het ook lastig en zijn moeten zich dan ook nog aanpassen als er in onze situatie iets veranderd.

Onze Chester is nu 8,5 maand en er zijn soms ook echt wel dingen die ons frustreren. Maar ik focus me dan maar op wat hij al wel heeft geleerd en doet: snel zindelijk geworden, nachten doorslapen, hij is super lief voor mensen en honden, etc. Dat bijten was bijvoorbeeld eerst een ding en dat is nu ook verdwenen. 

Ik denk dat een hond levenslang begeleiding van ons nodig heeft maar vooral in de eerste 1,5 tot 2 jaar. Blijven investeren in de sterke band en de dingen (aan) leren/trainen die je belangrijk vind.

Het alleen laten hebben wij ook in kleine stapjes gedaan. Eerst inderdaad buiten zicht gaan in een andere ruimte, dan naar een andere ruimte, dan naar buiten. En alles daarna opbouwen in tijd. Pas weer terugkomen als hij stil is ook (tenzij hij helemaal overstuur is). En wij laten hem nu overigens nog niet langer dan 3 uur alleen (4u willen we als max aanhouden). De bench was voor ons ook geen succes overigens, maar de ren werkt prima.

Blaffen als de bel gaat gebeurt hier ook. We hebben wel geoefend en getraind dat hij 1 of 2 keer mag blaffen en daarna stil is. Met zijn 2en oefenen met aanbellen, belonen als hij stil is/blijft. Uit zichzelf gaat hij zoiets niet leren, daar is training voor nodig.

De eerste 4-5 maanden blafte onze hond sowieso nauwelijks, en nu toch wel een stuk meer. Hij is ook erg alert. We gaan er vanuit dat het een fase is! En anders gaan we kijken of we dit kunnen verbeteren.

Al met al denk ik dat je blij mag zijn met hoe goed jullie hond het al doet als ik het zo lees. Blijven opvoeden en ook blijven genieten ????

Opvoeden is lastig ja.. Maar opvoeden doe je ook niet al in 5,5 maand, je hebt er jaren de tijd voor. 

Voor nu is het belangrijk dat je aan jezelf gaat denken. Je zit in een rouwproces. Je geeft aan dat de spanningen in je lichaam zo hoog zijn opgelopen dat er lichamelijke klachten ontstaan. Dat is een heel duidelijk signaal dat het belangrijk is om nu je rust te nemen om te herstellen. Leg jezelf geen extra druk op wat betreft de opvoeding van je hond. Het hoeft nu nog allemaal niet perfect te gaan, een hond mag ook groeien in zijn leerproces. Angstfases en het feit dat hij giardia heeft gehad spelen ook nog mee.. 

Je hebt enkele tips ontvangen wat betreft het leren alleen te zijn. Maar heeft jullie hond wel echt verlatingsangst? Honden voelen het aan als je zoveel last hebt van spanningen en lichamelijke klachten. Het kan ook tot de mogelijkheden behoren dat het voor jullie hondje van groots belang is om jou in de gaten te houden, in plaats van dat hij moeite heeft met alleen gelaten te worden. Dat zijn 2 heel verschillende dingen. Verlatingsangst kun je stapje voor stapje trainen om vertrouwen te creëeren. Indien het de motivatie is van de hond om jou in de gaten te blijven houden, en jou te helpen wat van jouw spanning weg te nemen, zal zijn gedrag "verbeteren" zodra het beter gaat met jou. Kortom, leg de lat voor jezelf niet zo hoog, helemaal nu niet. Rustig aan, denk aan jezelf.. Adem in, adem uit. 

Hoeveel beweging krijgt jullie hond momenteel en wat voor soort beweging? Wandelen reduceert spanning (bij mens en hond), en midden in de rust van de natuur kun je vaak wat tot jezelf komen. 

Dank je voor je reactie. Misschien onderschat ik het ook wel hoor. Ik zie en hoor alleen zo vaak mensen met pup, waarbij alles zo perfect lijkt te gaan. Geen gedoe met slapen overdag, gewoon 1 uur uit en 2 uur in de bench etc. Die op deze jonge leeftijd al rustig blijven liggen als de deurbel gaat, ze makkelijk 3 a 4 uur alleen kunnen laten etc. Daar word ik dan toch wel erg onzeker van… 

Het genieten van de leuke momenten moet ik zeker meer doen, ik merk dat is dat momenteel door mijn eigen verdriet wat lastig vind. 

Bedankt voor je reactie 

Dank je! 

Fijn ook dat je zegt dat onze hond het goed lijkt te doen, wat waarschijnlijk ook wel zo is. Ik vind het nu gewoon lastig om het positief te blijven zien en word snel onzeker. 

Goed idee om samen op die manier te trainen met aanbellen, is zeker een optie. 

qua slapen in de ren, werd Chester dan ook snel wakker? Of sliep hij op deze leeftijd nog wel makkelijk 18 uur per dag? Hoe vast moet ik daar aan houden? 

ik zal proberen meer te kijken naar de dingen die goed gaan, want dat zijn er ook best veel en dan genieten. Dank voor je reactie 

Dank je! 
Mijn herstel ben ik hard mee bezig, al gaat het voor mezelf niet snel genoeg natuurlijk…

Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik kan zien of het verlatingsangst is, of toch meer gericht op mij. Al kan mijn man wel alleen naar de wc en ik niet. Toen ik laatst moest spugen raakte de pup ook behoorlijk overstuur. Dus misschien toch ook meer zoiets…

Wij wandelen 3 keer per dag, 2x een half uur en 1x wat langer. 
Onze pup, Guus, is behoorlijk prikkelgevoelig en dit is dan ook wel voldoende. Tijdens de wandeling gaan we regelmatig even kijken en luisteren naar wat er om ons heen gebeurd, snuffelen mag ook lekker en we hebben een speeltje mee om tussendoor een beetje te spelen. Zo nu en dan doen we nog wat oefeningen als ‘kijk’ . 

doordat hij de auto nog niet zo’n succes vindt kunnen we alleen in het weekend (als mijn man vrij is) naar het bos, dit doen we dan ook. 

Ja Chester werd ook wel snel wakker. Soms doen we de gordijnen naar de beneden, zodat hij zichzelf niet kan wakker houden met naar de vogeltjes in de tuin kijken haha. Ik werk veel thuis en hij slaapt al sinds pup vaak bij mijn voeten aan de eettafel. Als ik verhalen op internet moest geloven was dat ook not done, want zo zou je verlatingsangst in de hand werken. Maar dat is bij ons ook niet het geval, want hij kan rustig alleen blijven. Wel hebben we in het begin vaak camera gebruikt. Kijken of hij niet overstuur werd bij het oefenen alleen te blijven. Hij slaapt niet zo vast als wanneer we thuis zijn, blijft best alert tussendoor. Maar hij gaat niet blaffen of piepen of dingen stuk maken, dus ik vind het prima zo.

Chester kwam en komt op veel dagen niet aan de 18 uur slaap.  En soms wel, dan heeft hij het nodig. Ik denk dat je het als richtlijn mag gebruiken, maar niet te strak aan moet houden. Net zoals kinderen niet allemaal hetzelfde zijn, zijn honden dat ook niet. Als hij maar voldoende rust krijgt, passend bij zijn behoefte. De ene dag kan dat ook met de andere verschillen.

Als ik het in je andere reactie lees (dat je man wel naar de wc kan) kan het zijn dat hij nu erg op jou gericht is en jouw onzekerheid en verdriet voelt. Alsof hij jou niet alleen wil laten, in plaats van zelf alleen achter willen worden gelaten. Ik hoop vooral dat jij je snel beter voelt want ik denk dat dan de onzekerheid rondom de pup ook weer beetje bij beetje verdwijnt ???? 

Je kunt erachter komen of je pup verlatingsangst heeft, of dat hij zich juist richt op jou omdat hij aanvoelt dat je dat nodig hebt, door hem te observeren en daarvan een dagboekje bij te houden. Wanneer reageert hij, wat doet hij dan precies, waarop reageert hij, wat gaat eraan vooraf en hoe is het op dat moment met jou? Zo maak je een overzicht voor jezelf en kun je het een en ander duidelijk krijgen.. 

Wat maakt trouwens dat je zeker weet of Guus voldoende beweging krijgt? Prikkelgevoeligheid is een eigenschap van het karakter van de hond. Het zegt niets over de hoeveelheid beweging die een hond nodig heeft. Op de leeftijd van een half jaar loop ik ten minste 1 wandeling van een uur buiten. De ene keer lopen we enkele kilometers, de andere keer blijven we binnen een gebied en scharrelen we er wat rond. Indien de hond prikkelgevoelig is, en thuis onvoldoende rust vindt om die prikkels te verwerken, ga ik niet direct in het centrum wandelen, maar zoek ik de rustige plekken op waar we allebei kunnen ontspannen. Het is belangrijk enige voorzichtigheid in acht te nemen als het gaat om rennen, springen en spelen met een opgroeiende hond. Maar van gewoon wandelen bouwt een hond juist sterke spieren op. 

Je zou eens kunnen uittesten of meer wandelen/langer buiten zijn bijdraagt aan meer rust binnen. Naast voldoende rust is het namelijk ook belangrijk dat een hond zijn energie kwijt kan. Houd er wel rekening mee dat als de hond zijn rust niet goed kan vinden in huis, dat dat ook gewoon een gevolg zijn van jouw eigen onrust. 

Honden zijn levende wezens en daar komt geen gebruiksaanwijzing bij kijken, die mag je zelf ontdekken. Maar houd je niet vast aan schema's, dat kan het allemaal zo gecompliceerd maken. Volg de natuurlijke weg. Als een moederhond haar pups opvoedt, is ze ook niet bezig met "hé, deze pup slaapt geen 18 uur op een dag, doe ik het wel goed?"

p.s. Blaffen als de bel gaat is heel normaal. Je hond weet dat er een verandering in de omgeving plaats gaat vinden en maakt de roedel daar alert op. De meeste mensen krijgen een gratis tweede "bel" erbij zodra ze een hond in huis nemen. Zelf vind ik dat een prima eigenschap. Het enige wat ik van belang vind, is dat de hond ophoudt met blaffen zodra ik zeg "klaar". En ik vind het belangrijk dat een hond bij visite op zijn plek blijft liggen tot ik vrij geef. Mocht je nu visite krijgen die enorm angstig wordt van blaffende honden, kun je de keuze maken een rondje te lopen met de hond terwijl een ander gezinslid de visite binnen laat. Zodra jullie terug thuis komen ruikt de hond dat er andere mensen in huis zijn. Dan triggert vaak eerder de nieuwsgierigheid van honden dan de alertheid, wat minder kans tot blaffen geeft. 

Van harte beterschap gewenst! Vooral niet te hard willen werken of jezelf druk opleggen door het goed te willen doen, dat kan zelfs averechts werken. Ontspan, en probeer elke dag een momentje voor jezelf te creëeren waarbij je geniet.