Ik kom er niet uit....

Als jij je hele leven je hart hebt opengesteld voor herplaatsters betekend dat toch niet dat je nooit een pup zou mogen hebben, in tegendeel zelfs.. 

Dit is cru maar waarom zou jij altijd iemands anders afdankertjes moeten hebben en mag je nooit een pup. Tuurlijk is dat niet waar en kan dat niet waar zijn. Soms mag je ook aan jezelf denken.. 

Ja natuurlijk, heel lief van je,  maar als ik dacht "oh geen probleem, gaat prima lukken", dan zou ik direct opnieuw voor een herplaatser gaan, want daar ligt mijn hart. Ze zijn zo geweldig en dankbaar dat ik me nu erg slecht voel hierover. Weet dat veel hondeneigenaars het gewoon zouden aandurven, maar ik ben een stresskip, ongerust en dat zou ik doorgeven aan mijn honden, ze voelen me altijd zo erg aan. Met een pup ben ik niet bang. 

Verder vernam ik van vrienden van me in de rescue dat Goldens tegenwoordig vaak niet echt Golden meer zijn, gedragsproblemen etc. Vind ik intriest, maar ze waren er eerlijk in en zegde "als je geen andere hond hebt, gaat dat, maar nu goed nadenken" en een Am. Bully met een Mira karakter is niet zo vaak te vinden, weinigen kunnen met andere honden/en of katten hier lokaal. Pups zoals zij zijn er ook amper te vinden, zag onlangs wel een nestje, echt prachtig. Maar was een gelegenheidsnestje, dan kan het weer afwachten zijn qua gezondheid e.d. 

Toen er een Golden met wel een gouden karakter, in het asiel zat waar ik jaren vrijwilliger was, gaven ze mij eerste keuze, maar de leidinggevende die Mira kent (zij komt uit dat asiel) zegde "omdat ze reeds volwassen is en oh zo druk omdat ze voordien nooit aandacht of liefde kreeg, zal ze teveel zijn voor jouw honden". Een kleine pup is ook speels en druk, maar vormt dan weer geen bedreiging, zoals mijn trainer zegde "dan groeit ze langzaam op met je honden en gaan ze er niets op tegen hebben". Een pupje uit het buitenland heb ik eveneens overwogen, maar zij zijn geen 9 weken meer als ze arriveren en dan is het alweer afwachten of het onderling klikt". Zo was ik onlangs helemaal verliefd op een hond genaamd Pipo die in Spanje zit, top karakter, 3jaar, beschrijving helemaal mijn ding, van hem uit zou het dus geen probleem zijn, maar wat de dames ervan vinden weet ik niet, je komt dan meteen binnen met een volwassen nieuwe huisgenoot en dat is afwachten. Een andere organisatie zegde me "dan houdt je ze maar apart, maar neen, dat werkt hier niet en is ook niet de bedoeling, ze horen er dan helemaal bij".  

Wil echt niet meemaken dat ik een hond zou moeten herplaatsen. En tja, de kat die denkt hond te zijn, die ik begin dit jaar adopteerde uit een asiel, loopt hier ook nog, moet ik eveneens om denken. Het blijft dus knagen, voel me toch een rotmens. 

Alternatief is gewoon wachten tot mijn schatten er niet meer zijn, hoop dat dit nog lang duurt, maar ligt hier dubbel gevoelig omdat ze nog mee dingen hebben geleerd van mijn ouders die ik plots verloor, als de pup van hen leert, zou het zo ook een beetje verder leven. Weet het is erg raar, maar is een gevoel van me dat ik blijf hebben.