Wie ons al langer kent op het forum, weet dat we vaak lange reizen en trektochten maakten. Jarenlang met de 2 malamutes, maar toen stierf Nanu en ging het verder met Nukka alleen. Nu is zij ook oud geworden. De trektochten zijn verleden tijd. Maar ook het lange reizen en wildkamperen is moeilijk geworden.
Voor ons laatste reisje, naar de Vogezen, hebben we dan ook een huisje gehuurd. En de wandelingen beperkt. Er waren fijne momentjes samen, Nukka is nog nieuwsgierig als we het bos intrekken, ze wil graag samenzijn. Maar we zien dat ze het snel zwaar krijgt, dat ze veel rust nodig heeft, en. dat ze na een tijdje ook graag weer huiswaarts keert...
Na al die jaren van ongebreideld avontuur, voelt dat best verdrietig. Het besef dat die tomeloze tijd nooit meer weerkeert. Maar er is ook dankbaarheid, voor al wat de meisjes ons gegeven hebben. En dat is veel, heel erg veel. <3
Dus ja, dit zal ons laatste reisje geweest zijn, en het voelt heel dubbel. Het was mooi en zonnig en rustig in de Vogezen, maar het voelde ook wel een beetje als een afscheid.

Wandeling rond meertje in de ochtend...

Nog steeds poseert ze niet graag 

Kapelletje bezoeken.

Een beetje moe...



Kunstwerken in het bos.

De omgeving, vanuit het huisje.


Reageren










Maar je hebt wel heel veel mooie herinneringen!


















