Hoi allemaal. Ik ben een "oud" lid dat echt al.. jaren niet actief is geweest hier, maar heb nu een situatie waarvan ik me toch af vraag of anderen er misschien meer bekend mee zijn.
Ik heb een niet-raszuivere Podenco uit Spanje, Cosmic. Ze is inmiddels 14 jaar. Toen ik haar 12 jaar geleden kreeg werd ik lid van dit forum, trouwens :) Maar dat even ter zijde. Enkele weken geleden had Cosmic zo nu en dan een "aanval". Ik vond het op epilepsie lijken, ze raakte ineens uit balans, verstijfde. Ik ben met haar naar de dierenarts geweest en daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan. Daaruit bleek dat haar nierfunctie verslechterd was. We hebben toen haar dieet aangepast. Daarna heeft ze nog maar één keer zo'n aanval gehad.
Sinds gisteren houdt ze ineens haar kop scheef. Ze heeft geen balans, loopt alsnog ze dronken is, en weigert te eten. Ik besloot het een dagje aan te kijken, maar 's avonds wilde ze niet meer eten. Toen gingen de alarmbellen wel af, want Cosmic heeft nog nooit in haar leven een maaltijd over geslagen. Vanmorgen dus meteen de dierenarts gebeld en langs gegaan. Ik vond haar er dusdanig slecht uit zien dat ik er rekening mee hield dat ze niet meer mee terug naar huis zou gaan, dus zijn we met het hele gezin (andere hond, Luuk, manlief en baby) naar de dierenarts gegaan.

Daar bleek dat ze geriatrisch vestibulaire syndroom te hebben. Dit staat compleet los van haar nierfalen en is iets wat oudere honden zomaar kunnen krijgen. Je kunt er ook niets aan doen, maar in 99% van de gevallen, gaat het vanzelf binnen enkele dagen, maximaal twee weken, weer over. Het enige wat ze kunnen doen is de klachten behandelen. Haar ogen schieten snel op en neer van links naar rechts waar ze onwijs misselijk van wordt. Daarom wil ze niet eten en is lopen moeilijk. Ze heeft een injectie en pillen gekregen tegen de misselijkheid en maandag hebben we weer contact met de dierenarts over hoe het gaat.
Ze voelt zich écht waardeloos, ik vind het zo moeilijk om te zien. Ook hoorden ze een lichte hartruis. Door haar nierfalen begint haar hart nu waarschijnlijk ook af te takelen. Ik ben iemand die niet lang door doktert, die zoveel mogelijk lijden wil voorkomen, en die liever een week te vroeg aan inslapen denkt dan een dag te laat. En ik weet dat ze 14 is, en dat alle schade die ze heeft alleen maar erger wordt, en niet meer beter. Maar pff, ik ben er nog niet aan toe. Ik ben zo verdrietig. Ik kan haar helemaal nog niet missen..
Maar even terug naar waarom ik deze post aan maak.. Heeft iemand ervaring met GVS? Hebben of kennen jullie een hond die dit gehad heeft, en hoe lang heeft het herstel geduurd?


Reageren



