Ik werk 32 uur en heb twee honden, waarvan de laatste 2,5 jaar geleden bij mij is gekomen. Ik heb de luxe dat ik op nog géén 5 min met de auto van mijn huis af werk en een uur pauze heb. Dus ik ga in mijn pauze altijd naar huis naar de honden.
Toen de jongste erbij kwam Fudge had ik 4 weken vrij, ik heb dit gecompenseerd met meer werken van te voren, waardoor ik niet al mijn vakantie dagen hoefde aan te spreken. Daarna is ze de dinsdagen naar mijn broer gegaan (die woont één straat verderop) en de woensdagen naar de vaste oppas. Donderdag ochtend ging ze naar een vriendin van me ook één straat verderop. 'S maandags, donderdag middag en vrijdag was er iemand wel thuis de hele dag. Nu zitten ze twee dagen volledig alleen thuis waarvan ik dan 's middags naar huis rij om ze uit te laten. Normaal gaat ze nog steeds 's woensdag naar der vaste oppas, maar die heeft der been gebroken momenteel.
Het werkt voor ze prima, ik kom thuis na een dag werken en de avond besteed ik aan de honden. Fudge heeft tot 1 jaar in de bench gezeten, nu lopen ze beide gewoon vrij door de woonkamer. Ik ben de oppassen gaan afbouwen toen ze rond de 7-8 maanden was en dat is prima gegaan. Het alleen laten voor haar is een feestje, want ze krijgt iets lekkers. Ze kijkt me 's morgens de deur uit en gaat vervolgens op de rand van de stoel liggen naar buiten zitten turen. Als ik thuis kom tussen de middag zit er bijna altijd.
En kwa opvoeding, mijn broer wist precies hoe ik het wilde en tevens ook mijn vriendin. De vaste oppas is ook een vriendin maar is hondentrainster, dus daar maakte ik me sowieso al géén zorgen over. Ik ben niet zo n zorgen maakster en dumpen zo heb ik het nooit gevoeld en zo leerde ze ook dat ze makkelijk bij andere mensen kan zijn en honden. Fudge is zo makkelijk nu, ik zet der ergens neer en ze vind het prima.
Bij je 1e hond wil je vaak géén fouten maken, dit is inmiddels nummer drie bij mij en ik maak me er steeds minder druk om, om fouten te maken. Hoe meer jij er mee zit, hoe meer je hond dat ook gaat oppikken.