Mijn lieve bootje

Mijn lieve Bootje is er niet meer. Ze is 14 jaar en 3 maanden geworden en ik heb haar vorige week in laten slapen. Ik kan het nog steeds niet bevatten, wat mis ik haar vreselijk. Mensen zeggen, wat erg maar 14 is een mooie leeftijd en dat voor een labrador. Ja, dat snap ik! Maar daarom heb ik er wel heel veel verdriet van. Ook zit ik met een enorm schuldgevoel. Maar ik denk dat iedereen dat heeft die voor de keuze wordt gesteld om te beslissen voor je hond. Mijn Bootje heeft anderhalf jaar geleden 4x een hersenbloeding gehad, daar is ze weer aardig bovenop gekomen gelukkig en het ging best lekker met haar. De rondjes werden wel korter omdat ze niet zo goed te been meer was, maar dat hoort bij het ouder worden. Bootje ging hoesten, en het werd erger en erg. Ik ging naar de dierenarts en kreeg een antibioticakuur. Dat hielp iets maar 2 weken later werd het nog erger. Toen werd ze op de pretnison gezet, daar schrok ik wel van want dat is niet zo maar wat. Die kuur heeft ze ook niet afgemaakt, als ze een piep klein stukje had gelopen moest ze soms stoppen want ze stikte af en toe zo wat. Als ze lig en sliep ging het prima, maar zodra het warm werd in huis ging ze weer zo vreselijk hijgen en kokhalzen. Weer naar de dierenarts, verlamde stembanden, dat was bijna zeker. Daar kan je hond aan geopereerd worden. Maar ik durfde dat niet aan. 14 jaar en een heftige operatie, met de vraag of dat het wel was, want het kon ook gezwel zijn. Haar door laten lopen was geen optie want ze zou uiteindelijk stikken op een manier die je niemand toewenst. Ik heb de keuze gemaakt, binnen 5 minuten, bij de dierenarts...gelijk voor de volgende dag....dan maar zo snel mogelijk. En die avond dat ik ging slapen liep ik maar te piekeren. Het kan nog, ik kan de dierenarts afzeggen en haar toch laten opereren. Zal ik het doen. Ik heb het niet gedaan. En nu denk je had ik het maar.....Maar is het niet egoistisch, want omdat ik haar niet kan missen, omdat ik geen verdriet wil hebben, stel ik het uit, wil ik haar op 14 jarige leeftijd een operatie aan doen, waarvan je niet weet hoe ze er uit komt. Dus ik heb haar vorige week in laten slapen. De dierenarts is bij ons thuis geweest en dat was goed. Ze heeft een heel mooi plekje dicht bij mij gekregen en dat is goed. Precies zoals ik het hebben wilde. Maar ik wou dat ik van dat nare gevoel afkwam, ik denk er de hele dag aan, dat schuldgevoel. Ik hoop dat het slijt en dat ik het straks een plekje kan geven. Ik had nooit maar dan ook nooit gedacht dat ik haar zo ontzettend zou missen. Je verstand zegt het is goed maar je gevoel schiet alle kanten op.

oops ik heb het onder de verkeerde rubriek geplaatst, daar kan ik nou wel weer de humor van in zien gelukkig. )).
Even kijken of ik het kan verplaatsen anders sorry....

Hoi,

Je mag zeker geen schuldgevoel hebben je hebt heel juist gehandeld. Ik vind dat je de juiste keuze voor Bo hebt gemaakt, hoe moeilijk die ook geweest is en de 1e tijd ook nog voor je zal zijn, voor Bo is dit beter zo. Hij hoeft niet meer te leiden.

Heel veel sterkte met dit grote gemis/verlies gewenst.

Esther & Lucky

Hallo,

Je hebt juist gehandeld.Voor Bo was een stemband operatie veel te zwaar geweest,hij was op een behoorlijke leeftijd.Wij hebben dit zelf meegemaakt met onde 7 jarige leonberger die ook stemband verlamming had.Het is een ingrijpende operatie waar ze zeker van moeten herstellen.Ik vindt dat je juist hebt gehandeld gezien al die dingen die ze gehad heeft. Nu heeft ze rust. En wat jezelf betreft het duurt even om je verdriet te vergeten maar het komt goed. Ik heb dit ook mee moeten maken met mijn vorige leonberger. Sterkte!!

Groetjes Joke

Hallo baasje van Bo,

Je hebt een zeer moeilijke beslissing moeten nemen over het leven van Bo.
Deze beslissing is moeilijk geweest.
Ik denk dat jouw DA je hier in heeft geadviseerd.
Als de DA hier niet achter zou staan had hij dit zeker niet gedaan,
Een zware operatie bij een hoogbejaarde hond, dan had als het verkeerd zou aflopen jij nog meer schuldgevoel.

Nee baasje je hebt goed gehandeld, Bo hoeft niet meer te lijden. Bo heeft een zeer goed leven bij zijn baasje gehad.
En je hoeft echt geen schuldgevoel te hebben.

Bo is nu in de hondenhemel en heeft nu rust, dit verdiende Bo.

Dag Bo rust zacht,

Ik wens jouw met dit intense verdriet, heel veel sterkte de komende tijd.

Groetjes,

Cella.

Dank jullie hartelijk voor al het medeleven en troostende woorden. Ik had de dierenarts gevraagd wat de mogelijkheden waren en wat er zou gebeuren als ik niets deed. Een mogelijkheid was dus een operatie. Ik heb de dierenarts gevraagd wat hij in mijn situatie zou doen, als het zijn hond was. Hij zei ik zou mijn hond op de pretnison zetten (wat ik dus heb gedaan) en als dat niet zou helpen zou ik mijn hond laten inslapen. Ik vond dat een erg eerlijk antwoord en ik heb de knoop toen doorgehakt. Het feit dat ze zo benauwd was, tot stikkens aan toe, was voor mij doorslaggevend. Ik zelf zag niet zo hoe oud ze was, maar als ik familie op bezoek kreeg, die haar een maand niet gezien hadden, die zeiden elke keer weer oh wat gaat Bootje toch achteruit en wat word ze oud. Maar zelf ga je daar in mee omdat je toch elke dag bij je hondje bent. Ik heb er gewoon moeite mee omdat ze zelf nog zo enthousiast was, maar haar lichaam was gewoon op aan het raken. Ze lag alleen nog maar en sliep vaak heel erg vast dat ik soms bijna 5 minuten bezig was haar wakker te maken. Maar ze was altijd zo blij en als ik er was, was ze tevreden. Maar die onrust, het gehijg en het niet meer kunnen lopen omdat ze geen lucht meer had, ik kon het niet meer aanzien. Ik weet dat het tijd nodig hebt en daarom schrijf ik het ook een beetje van me af, de mensen om je heen begrijpen het toch niet zo goed. Het was een hond op leeftijd, ze heeft een pracht leven gehad. Maar het was wel MIJN HOND!
Het erge is nu ook dat ik gewoon echt naar een hond weer verlang, ik weet dat Bootje niet te vervangen is. Maar ik mis het zo de wandelingen, het geknuffel, het zorgen, alles gewoon. Iemand zei mij een half jaar geleden al, neem er nu een hond bij want dan val je straks niet in een gat. Maar ik kon dat niet, ik vond het niet eerlijk tegenover Bootje. Ik denk er toch over om na de feestdagen op zoek te gaan naar een hondje. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit weer om een andere hond zo veel zal geven maar uit ervaringen van anderen wat ik zo lees, komt dat allemaal wel goed.
Dit gedichtje vond ik nog op een andere site ik vond dat zo mooi.

Als twee bruine ogen je vragen,
Help me ,want ik voel me niet zo fijn.
Mag je dan ,omdat je voelt, dit is het einde...
Egoïstisch zijn?
Als je van de dokter hoort,
dit komt nooit meer goed.
En zij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan ,omdat je haar niet wilt missen...
Egoïstisch zijn?
Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan.
Voorgoed en je zonder haar naar huis toe moet.
Met de riem in je hand en een hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit was het beste.
Ik mocht niet Egoïstisch zijn.
Vele jaren was zij bij ons,
elke dag samen was een feest.
En in al die fijne jaren Is zij zelf niet een keer...
EGOÏSTISCH GEWEEST

Een beslissing zoals de beslissing die jij hebt moeten nemen is heel zwaar en voelt als een oneerlijke beslissing. Je verstand zegt het één, je gevoel het andere... toch is de beslissing een heel goede geweest. Je lieve vriend heeft rust en geen pijn meer... Voel je niet schuldig om een andere hond te nemen, het geeft de dood van je lieverd sneller een plek en jou dus meer rust. Heel veel sterkte!

Hallo,

Het is goed zo, je hebt een goede beslissing genomen,
zoals je gedicht al verwoord.
Een heel gemis zal het zijn, en heel goed dat je het van je af schrijft. Het is moeilijk om afscheid te moeten nemen van je hond die je zo dierbaar was en nog is.

Het is niet erg dat je weer naar een hondje verlangt,
het verzacht de pijn die je voelt. Nee een andere hond kan jou Bo niet vervangen, die had zijn eigen karakter. bo blijft in je hart en je herinnering.
Maar ook van een andere hond ga je veel om geven, maar net weer even anders.

Heel veel sterkte met het verlies en verwerken.

Lieve groet,
Wilma

Hoi Bo,

Ik vind dat je een harstikke goed en moedig besluit hebt genomen.Je moet er toch niet aan denken hoe het anders met haar zou zijn gelopen.Stikken kan je toch geen hond aandoen.
Ik snap hoe ongeloofelijk moeilijk het voor je is,juist omdat ze bij wijze van spreken toch nog liep en toch nog lol in haar leven had.
De beslissing is gewoon een onmenselijke beslissing maar ik heb echt respect voor je dat je aan Bo hebt gedacht en niet aan je eigen verdriet en pijn.

En 14 jaar is natuurlijk een mooie leeftijd voor een labrador maar daarom word de pijn en verdriet niet minder.

Wil je heel veel kracht toewensen de komende tijd.Hoop dat je veel troost mag vinden in al de mooie herinneringen en het weten dat die een prachtleven bij je heeft gehad.

Lieve groetjes Marianne

Het is ook allemaal zo dubbel. Het ene moment gaat het prima en ga je lekker je gangetje. Het andere moment sta ik weer voor haar foto die een mooie plaats in de kamer heeft gekregen en dan rollen de tranen over me wangen en als ik dan lang kijk kan ik het gewoon niet beseffen dat ik haar nooit meer zie. Dan denk ik het is zo snel gegaan soms dringt het nog niet tot me door. En dan wil je die lieve kop vastpakken en knuffelen maar dat kan gewoon niet meer, nooit meer, nooit meer mijn lieve bootje. Het gevoel schiet alle kanten op. Maar ik moet niet te snel een andere hond nemen denk ik, ik weet het niet. Ik had altijd zo graag een hond uit het asiel gewild, die weer een mooi leven geven, net zoals bootje gedumpt is op 1 jarige leeftijd. Bootje kreeg ik toen ze 1 jaar was en we hebben wat kilometers afgelegd met zijn 2en. Maar nu moet ik goed nadenken wat ik wil want we hebben ook een zoontje van bijna 4 jaar. Dus ik durf niet zo goed een hond met een verleden te nemen. Je weet niet zo goed hoe of wat. Maar ik heb zo weinig ervaring met pups, omdat ik Bootje ook kreeg toen ze 1 jaar was. Gisteren dacht ik ik koop een labrador pup en ik zie wel, maar ik ben zo bang dat ik ga vergelijken. Dat het te snel is, het verdriet is nog zo groot. Het is nog maar een week geleden. Maar ik vond het zo fijn om lekker 4x per dag er uit te gaan, te wandelen, ff ontspannen in het toch al drukke leven wat we leiden. ff te genieten samen met je hond. Een frisse neus, knuffelen, alles mis je. Maar is het zo eerlijk om nu al aan een andere hond te denken. Het voelt erg oneerlijk en misschien ook naar de nieuwe hond toe want ik mag het niet als vervanging van Bootje zien. Ik moet het zien als een nieuw begin, een nieuwe fase, opnieuw vriendschap voor het leven opbouwen met een hond. En ik vraag me af of ik daar wel aan toe ben. Wachten zegt me omgeving, wachten Bootje is niet vervangbaar. Neem lekker je rust en misschien vind je het straks wel lekker zo. Als je een dag weg wilt ben je weer gebonden dat soort dingen. Dat maakt me best kwaad. Maar me gevoel zegt verwerk het verdriet eerst, maar ik heb nu echt het idee dat dat nooit over gaat.

Hoi,

Allereerst wil ik je vertellen dat ook ik volledig achter je beslissing sta wat je voor je hond hebt gedaan. Als we naar onszelf kijken, over een hele tijd (ben pas 24..) een rustige zachte dood, als het allemaal nog redelijk te dragen is, of een dood met veel pijn en moeite en dan ook nog eens moeten stikken.. Ik zou het wel weten.

Dit jaar heb ik ook mijn 2 honden in laten slapen, Frija, een mechelaar van 11 had leverkanker. Ook voor haar zou het een zeer pijnlijke dood worden als we haar niet in lieten slapen. Wij hebben het ook thuis laten doen en ik heb er 1,5 week naartoe kunnen leven en kunnen zien dat het voor haar niet meer ging zo. Ik mis haar nog elke dag, maar weet het is goed zo. Voor haar helemaal. Wij hebben zeer snel na beide overleden honden nieuwe honden gehaald. Luna omdat Frija erbij was toen Kim doodgebeten werd en erg uit haar doen was.. Ik had het erg moeilijk en heb huilend Luna opgehaald. Nu is de band tussen mij en Luna erg sterk. Zij heeft me over mijn verdriet heen geholpen en een hoop zorg geeist, zindelijkheid, uitlaten, voeren, wisselen, ziek worden en binnenkort loopsheid. Als je me nu vraagt zou je als het weer zou gebeuren, weer zo doen???? JA!!! Ik ben ookal stond ik er niet achter heel blij dat ik Luna heb gehaald. Je moet doen wat je ingeeft, ik heb bewust voor een zwart-witte gladharige jr gekozen, Kim was nl bruin-wit en ruwharig, ik wilde ze niet qua uiterlijk vergelijken.. Doe wat je zelf wilt, en luister zeker niet naar anderen die het zus of zo zouden doen in jouw situatie.... iedereen doet en wilt het anders!!!

Succes en sterkte met het verlies

Groetjes,
Nathalie
Pootje van Luna en Keya

Ik ben blij met zoveel reacties. Ik ben normaal gezegd niet zo om me verhaal op internet te doen. Maar ik kan gewoon niet zo goed weg met me omgeving. Ik krijg gewoon een beetje het gevoel van Ja kom op het is erg, maar het was een hond en ze heeft een mooi leven gehad. Hondenbezitters begrijpen het gevoel misschien ook beter dan niet hondenbezitters. Het voelt gewoon als of je een deel van jezelf mist, het is niet meer compleet in je leven. En Nathalie, dat sterkt me toch ook weer als ik dat allemaal zo lees, dat je toch weer zo een band met een andere hond hebt gekregen, terwijl je zoveel verdriet nog hebt om je hond. Ik denk eerlijk gezegd ook dat het niet lang gaat duren voordat ik een nieuwe hond heb. Ergens in mijn achterhoofd weet ik ook heel goed, dat als ik afgewacht had met Bootje of het inslapen uitgesteld had, dat er een grote kans was dat het echt heel erg fout ging en dat had ik mezelf dan nooit kunnen vergeven.

Hoi,

Wat een ongevoellige mensen heb je toch.Het is vind ik ,totaal niet belangrijk of jij als mens wel of niet van dieren houdt.Het feit dat een ander mens zoveel verdriet heeft hoor je gewoon te respecteren.

Voor mij zijn mijn dieren heel belangrijke dierbare in mijn leven.En de leegte is enorm als ze overlijden.De pijn niet te beschrijven.

En die duffe opmerkingen dat je zoveel vrijheid hebt als je geen hond neemt.
Ik heb geen kinderen maar ik ga iemand die graag een kind wil toch ook niet zeggen..... nou zou je dat wel doen??? Denk eens aan al die vrije tijd die je er in moet steken en nooit meer spontaan weg.....

Op zulke opmerkingen zit je nu zeker niet te wachten.Je zit in een rouwproces en dat moet je zo goed mogelijk kunnen uiten en doorleven.

Moeilijke beslissing hoor wel of geen andere hond al.Vooral als je nu geen hond meer hebt lijkt het me heel moeilijk.Dan is de leegte in huis en wat je zegt het gemis van de wandelingen opeens heel tastbaar.
Daar kan ook geen ander mens je mee helpen.Dat is een kwestie van gevoel en heel persoonlijk.


Heel veel sterkte ook met je beslissing.

Marianne

Hoi,
het zijn ook vaak goed bedoelde opmerkingen. En het is natuurlijk ook zo, ik probeer mijn verhaal te doen in mijn omgeving en dan gaan mensen toch adviezen en raad geven ongewild en misschien onbewust. Uiteindelijk doe je toch datgene waar je zelf achtersta. Ik heb vandaag is links en rechts gekeken op internet. Waarschijnlijk ga ik doen wat ik vandaag bedacht heb. Want ik loop er toch de hele dag mee rond en te denken en denken. Ik heb is iemand opgebeld met een nest pups labrador, ter informatie. Een asielhond is niet aan de orde, wat ik al zei ik durf het niet met een klein kind, en ik wil niet voor het dilemma straks komen als het niet gaat. Afijn ik heb een man gebeld via internet met labradorpups wat er bij stond klonk goed, want wat ik hier een beetje lees moet je erg opletten met broodfokkers ofzo. Vader en moeder aanwezig beiden stamboom, hd vrij en iets met ogen en ellebogen, etc etc. Ik had die man een beetje mijn verhaal gedaan en hij zei mij dat hij een nestje had wat pas in januari naar de nieuwe eigenaren gaat. Dus nu zat ik me te bedenken vandaag, ik ga gewoon volgende week kijken, rij er gewoon heen, als de kleine op de peuterzaal zit ofzo en ga kijken, desnoods mag ik zo vaak kijken als ik wil, en misschien dat ik op die manier rustig een band of een gevoel met het beestje kan opbouwen. Ja ik heb wel een beetje een goed gevoel over dit idee. Niet te snel maar toch niet te lang wachten. Begin van het nieuwe jaar, een nieuw begin, met een nieuw maatje, het idee is geboren, ik ga volgende week kijken. Misschien is het niets, of kan ik het gewoon niet, maar ik kan in ieder geval gaan kijken.

Hoi,

Het is een moedige beslissing die je neemt als je je hond niet laat lijden. Je hebt Bootje bij je gehouden tot je zag dat Bootje aangaf dat het genoeg was, daar kan Bo je alleen maar dankbaar voor zijn en vast en zeker is ze dat ook. Bootje heeft vast een prachtig leven gehad, de zorg die jullie gegeven hebben moet groot geweest zijn om haar telkens terug te laten revalideren. Niet iedereen doet dat hoor. Bootje was een prachthond als ik de foto zo zie en weet 1 ding, Bootje is voor altijd in je hart, daar is ze niet weg en de herinneringen zijn zo mooi zoals je schrijft dat je straks over Bootje kan vertellen met een grote glimlach want je hebt een een prachtige vriend gehad, een vriend die je niet hebt laten lijden, een vriend die je hebt laten gaan als ze dat zelf aangaf dat het tijd was. Moedig van je en eerlijk. Het is moeilijk nu maar weet dat Bootje rust heeft en geen pijn. Ze speelt vrolijk met haar hondenvrienden in de hondenhemel en kijkt naar je en wil vast dat je gelukkig bent en weet dat ze ook gelukkig is.

Ook wij willen je heel veel sterkte wensen, het is niet makkelijk maar je hebt juist gedaan en hoeft je niet schuldig te voelen. Makkelijk gezegd natuurlijk, weet er alles van en velen onder ons maar geef het tijd. Je zal het kunnen plaatsen na een tijdje en wanneer je klaar bent voor een ander hondje die Bootje kan opvolgen dan zal je dat voelen.

Heel veel sterkte van ons allemaal

Liev Monique.
Ik wens je veel sterkte.
Vreselijk is dat als je afscheid moet nemen maar ik weet zeker dat je er goed aan gedaan hebt want je hebt er alles aan gedaan wat je kon doen.
Gelukkig op deze site zijn er mensen die weten hoe het voelt om een schat van een hond kwijt te moeten raken.
En helaas sommige mensen snappen ook helemaal niet hoe dat voeld om een hond kwijt te moeten raken,omdat ze nooit een hond gehad hebben of verloren hebben.
Dikke knuffel van Lola en mij en sterkte.