Ik weet eigenlijk niet hoe ik dit bericht moet beginnen en het is een heel lang verhaal geworden, maar ik moet even luchten.
Dobber is gisteren ingeslapen. Ik ben ontzettend verdrietig, kan het eigenlijk niet bevatten dat ze weg is en dat het zo snel is gegaan.
Zoals in het oudjes kletstopic al gezegd, was Dobber al een tijdje aan het kwakkelen. Ze had een bult op de knie, alvleesklierontsteking en was in het algeheel een oudje van ruim 15,5 jaar. Ook had ze de laatste tijd een aantal keren Geriatrisch Vestibulair Syndroom (GVS) en hield ze haar kop wat scheef. Volgens de DA kon dat komen door een middenoorontsteking. Met antibiotica ging beter en we zaten eigenlijk in een stabiele periode, dacht ik.
Een aantal dagen geleden begon ze haar kop weer scheef te houden. Verder geen gekke dingen, maar deze vrijdag liet ik haar naar buiten en ineens lag ze op de buik bij de deur. Ik zag niet wat er gebeurde.
Later die avond kon ze niet meer goed overeind komen. Dat ging de laatste tijd sowieso al langzamer, maar nu gleed ze ook telkens weg met de poten.
Ook zag ik voor het eerst dat ze kleine spasmes had, waarbij haar snuit even heel snel op en neer 'klapte' en ze dan heen en weer wiebelde op de poten. Ze bleef heen en weer lopen voor een plekje dat lekker lag, maar ze was niet ontspannen.
Met GVS in het achterhoofd, zijn we de zaterdag ingegaan. In de ochtend was ze nog steeds onrustig en de spasmes waren veel vaker. Ze stond heel wiebelig op de poten en viel dan vaak om.
Het was geen GVS, dat was me wel duidelijk. Ze hoefde haar worstje met pijnstiller ook niet en ik realiseerde me dat ze al 2 dagen slecht dronk. Ik denk dat ze misselijk was en duizelig, al had ze de donderdagavond nog wel brokjes gegeten met wat tonijn.
Met deze nieuwe symptomen en haar algehele gezondheidsissues in gedachten, heb ik de DA gebeld voor een consult. Ik mocht het nog even aankijken, zei ze. Maar ik had er geen goed gevoel bij, vooral niet omdat die spasmes van vrijdag op zaterdag ineens zoveel vaker gebeurden. Hoe erg zouden deze dan de volgende dag (vandaag) zijn? En ik had vandaag op zondag nog wel heen gekund, maar ik had er geen goed gevoel bij.
Nog een keer gebeld en gelukkig konden we om 15.40 terecht bij de dierenarts. Deze wilde nog in haar oor kijken, maar Dobber jankte bij het kijken en dan moest ik haar kop vasthouden, zodat de DA goed kon kijken. Ze had het over een gebroken trommelvlies, maar toen ik vroeg of dit echt deze symptomen kon veroorzaken, gaf ze aan dat ze in dit soort situaties voor het baasje nog wat willen 'proberen' als voorbereiding op ... , maar dat dit de symptomen niet kon verklaren. We hebben niet Dobber haar oor verder bekeken, want ik wilde Dobber ook niet onnodig pijn doen. Voor mijzelf had ik het besluit al genomen. Eigenlijk al toen ik nog thuis was, maar je blijft hopen ...
Uiteindelijk is Dobber gisteren op 29 juli 2023 om 15.58 doodverklaard.
Ik ben zelf erg van mijn pad en heel verdrietig. Het was de goede beslissing en Dobber is heel rustig gegaan, maar dan moet je alleen verder ...
Het inslapen zelf ging ook heel snel, kwestie van nog geen halve minuut en ik had verwacht dat ze 2 injecties zou krijgen: een slaapmiddel en de overdosis. Maar de DA had het in 1 injectie, dus op het moment dat ik dacht dat Dobber sliep, bleek ze al dood te zijn. Achteraf heb ik daar wel last van. Het had de uitkomst niet veranderd, maar dat laatste, afsluitende stukje dat je echt zegt: toe maar, het is genoeg geweest, dat stukje heb ik niet gehad.
In de auto toen ik wegreed, landde het ineens dat Dobber echt dood is. My God. Ik kon alleen maar zeggen: ze is dood, ze is dood, ze is dood.
Ik heb haar direct naar het crematorium gebracht en woensdag haal ik haar weer op. Een tijdje geleden heb ik besloten om zelf een urn voor haar te maken, hopelijk helpt dat om dit te verwerken.
Was ik uiteindelijk te laat, gezien Dobber haar aftakelen de laatste tijd en had ik al veel eerder erbij moeten zijn? Ik denk het niet. Ze was oud en krakkemikkig, maar kreeg pijnstillers en was altijd enthousiast als er visite kwam. Ging nog graag mee in de auto, maar wilde steevast liever wandelen.
Ik heb gewacht tot ze er zelf aan toe was, maar dat moment kwam niet en is ook niet gekomen. Ik denk dat het niet lang meer had geduurd met deze nieuwe problemen erbij. Bij het inslapen heb ik haar verzekerd dat het goed was, dat ik alles voor haar heb gedaan en dat het niet langer kon. Ik ben bij haar gebleven en heb haar tot het einde gesteund. Dobber is 15 jaar, 7 maanden en 10 dagen geworden.
Het is goed, dat weet ik. Maar het echte gevoel dat het goed is, dat moet nog komen.
Foto's zijn van oktober vorig jaar.






Op deze foto vind ik haar ontzettend oud, want ze gedroeg zich er vaak niet naar.



Reageren



maakt het verdriet niet minder natuurlijk. 




De oude garde, zeg maar.



. Ik hoop dat het zelf maken van haar urn inderdaad een beetje kan helpen met het verwerken van alles, het is in ieder geval een heel mooi gebaar.




.










