In het weekend van Wapenstilstand vertrokken we richting Noord Spanje.
De bedoeling is van oost naar west te reizen, van Catalonië tot Asturië, en veel te wandelen in de bergen en canyonlands.
Het is al weer een tijd geleden dat ik door Spanje reisde, en ik was vergeten hoe uitgestrekt de bossen van Catalonië zijn. Het is herfst, en de kleuren zijn prachtig.
Je kan hier eindeloos wandelen langs riviertjes, door kloven of naar uitzichtpunten klimmen die de hele streek overschouwen.
Een goeie plek voor een fijne babbel...
De avond valt vroeg, dat is vaak jammer omdat de dag dan zo kort is. Maar soms voegt het ook wat extra toe aan ons kampeerplekje.
Het landschap van Catalonië is erg gevarieerd. De ene dag wanen we ons in Arizona, de andere op het Tibetaanse plateau.
En soms ziet het er gewoon uit als wat het is... de Pyreneeën.
In de hogere bergen valt er sneeuw, en daar is er eentje erg blij mee.
Van Catalonië rijden we dan naar Aragon. Maar da's voor een volgend verslagje...
(PS: als ik hier foto's upload, verbleken de kleuren. Da's jammer, want de herfstkleuren waren zo mooi. Heeft nog iemand dit?)
Kan Nukka weer volop genieten zonder Nanu? Het moet voor jullie toch nog steeds wennen zijn met 1 hond. Loesje
Het is nog steeds een immens gemis, ja. De honden waren zo close, en we hebben altijd samen gereisd en alles samen beleefd... dat zorgt nog steeds voor verdrietige momenten. Het gebeurt regelmatig dat ik moet janken, omdat ik dan weet en voel: hier zou Nanu dit en hier zou ze dat... ik mis die hond toch zo vreselijk.
Nukka kan eindelijk wel opnieuw genieten, nu kiest ze ons als sparring partner en kegelt ze ons met plezier omver op de sneeuw, haha.
Ik ben me wel bewust van elk moment dat we nu met haar kunnen delen. Dat we deze reis nog samen mogen beleven en kunnen koesteren.
Wist idd aan titel te zien dit ben jij .... zulke mooie foto's weer ...maar de foto's : een goeie plek voor een fijne babbel .... waren wel even erg emo pffff
Aragon is een prachtige regio die qua natuurschoon zoveel te bieden heeft.
We blijven hier dan ook een lange tijd ronddwalen. Nukka vindt dat best, die blijft sowieso graag al es ergens 'hangen'.
Het weer is wisselvallig en overwegend koud.
Als we één van de vele canyons afdalen, worden we overvallen door hevige regens. We weten dat je geen canyon moet inlopen bij regen, vanwege de plotse flash floods dieper in de kloof, en dus klauteren we snel weer naar boven. Geen minuut te vroeg trouwens, want terwijl we eruit klimmen, komt het water al volop naar beneden stromen en wordt het paadje overspoelt.
De volgende dag klaart het op en kan het wel.
"Hey, volgen jullie nog? Hier kunnen we door waden."
Ook hogerop in de bergen heeft het slechte weer voor aardverschuivingen gezorgd en is de grond soms weggespoeld.
Maar er is ook verse sneeuw gevallen, en dat is natuurlijk een meevaller.
De dagen zijn kort, de wandeltijd beperkt. Rond het middaguur krijgen we nog wat zonlicht maar de schaduw van de bergen valt al snel en dan wordt het aardig koud.
Het wildkamperen lukt best goed in dit seizoen. Eén keer worden we opgemerkt door de Guardia Civil. We denken: shit, nu sturen ze ons weg. Maar nee, er komt een coole-macho-agent naar ons toe gestapt die vraagt of hij Nukka mag aaien. Lol! Die meid windt werkelijk iedereen om haar vinger, haha.
Wie kan nu aan deze snoet weerstaan?
De bergwandelingen worden afgewisseld met bos. Canyonland. Of rotspartijen.
Nanu is nu een jaar niet meer bij ons. Het verdriet weegt nog steeds en ze zit de hele tijd in onze gedachten. Hoe fijn zou het zijn om de honden hier samen door de sneeuw te zien rennen, te spelen in de riviertjes, langs de rotsen te klimmen..
Op een dag komen we bij een ruine die dezelfde naam draagt als mijn vader, die enkele maanden geleden stierf.
Het is een zeer speciaal moment. We zijn alleen op de berg, omringd door gieren.
Daar blijven we zitten kijken tot de avond valt, en de machtige gierenvleugels het laatste zonlicht vangen.
Reageren
