Remi is vorige week donderdag naar de dierenarts geweest voor een gebitsbehandeling, en er werden ook 3 tanden getrokken. Tot en met dinsdag kreeg ze Novacam. Het ging best goed, al gaf ze zondag, woensdag en donderdag een keer over. Maar voor de rest at ze toen goed. Wel probeerde ze aan haar kaalgeschoren plek op haar poot veel te likken, dus ze kreeg een trui aan (leek me fijner dan verband of kraag). Donderdag was ze iets trager, maar het was warm en ze had een trui aan, dus niet gek. Ze was overigens van dinsdag t/m donderdag naar de oppas, dus weet niet helemaal hoe ze zich gedroeg, alleen van de oppas zelf.
Vrijdagochtend na een gewone goede nacht, tilde ik haar de trap af zoals ik altijd doe, en gaf ze een gilletje toen ik haar neerzette. Ik deed haar trui uit, om te kijken of die misschien ergens strak had getrokken, en toen weer een klein gilletje. Ze heeft de rest van de dag onder tafel gezeten/gestaan, of in een hoekje van de tuin (waar ze anders nooit zomaar langere tijd wil blijven) gezeten/gestaan. Ook heeft ze af en toe bij mij gezeten, en wilde dan constant gekriebeld worden. Wanneer ik daarmee stopte, ging ze weer onder tafel.
Ze gilde nog een paar keer, maar ik vond het toen niet echt duidelijk waarom ze gilde. Ik heb toen de dierenarts gebeld, en gelukkig was er ‘s middags een plekje. Ik vermoedde toen haar maag vanwege het vele staan, en de mogelijke bijwerkingen van Novacam. Omdat ik twijfelde heeft de dierenarts veel lopen prikken, duwen en trekken om te kijken of ze ergens een pijnreactie gaf. Ze gaf dit alleen een beetje bij haar rug, maar ze stond de hele dag al ‘krom’, en het was geen gil van pijn, zover ik kon zien kon zij het voelen hoe de spieren reageerden misschien of omdat ze net iets meer naar beneden dook? Al deed ze dat bij al het prikken wel, dus ik zag geen reactie die opviel. Geen duidelijke pijnreactie/gil dus. Ze had ook geen koorts, en tandvlees zag er rustig uit. Ik kreeg omeprazol(?), een maagzuurremmer, mee, en mocht daar zaterdagochtend (vandaag) mee beginnen.
Vannacht zat ze de hele tijd te piepen naast het bed dat ze er op wilde, maar springen wilde ze niet. Toen ze na 1-2 uur me al meerdere keren had wakker gepiept, ondanks dat ze ook haar mand op de grond had, en ik haar meerdere keren al had aangemoedigd (normaal til ik dan soms op als ze ergens niet op durft te springen, al vindt ze optillen niet fijn, en laat ze het alleen toe als haar koppie er naar staat. Anders springt ze bijvoorbeeld juist omdat ik aanbied te tillen, omdat ze dat zo erg niet wil. Maar nu durf ik dat niet, ook al bleef ze staan, ik durfde haar niet dan maar op bed te tillen, bang om haar toch pijn te doen), haar wat poeperiger geprobeerd het bed op te sturen, en toen gaf ze weer een gilletje. Uiteindelijk durfde ze wel het bed op te springen. Ze heeft geprobeerd bij me te liggen en tegen me aan te kruipen, maar elke keer na 1-3 minuten liggen schoot ze gillend overeind, dus ze heeft de rest van de nacht gestaan/gezeten, en af en toe gegild als ze wel ging liggen (ze is al sinds vrijdagochtend wakker dus ondertussen bekaf neem ik aan). Na zo’n gil ging ze zich verstoppen in het gordijn bij het voet van het bed, of ging ze bij de slaapamerdeur zitten. Rond 4/5 uur ging ze weer liggen, ik ben weer in slaap gevallen, en een tijdje later, werd ik wakker omdat ze weer gillend overeind schoot, maar nu ook bleef gillen. Ik ging haar kriebelen en troosten, en toen ik bij haar nek kwam, begon ze weer even te gillen. Maar daarna niet. En ergens vannacht moest ik naar de wc, en toen probeerde ze de slaapkamer uit te vluchten, en hield ik mijn voet tegen haar borstkas zodat ik door de deur kon glippen, en gaf ze ook een gil. Maar ik kan haar daar nu gewoon weer kriebelen zonder reactie. Dat maakt het moeilijk. Ik kan haar overal aaien en kriebelen zonder reactie, ook op haar rug, en nek. Ze heeft dat zelfs dus juist graag als troost, dat gekriebel. Wel het liefst onder haar oren, dan hangt ze helemaal in m’n hand.
Voor de zekerheid heb ik haar de trap op en af getild in stoffen benches ipv op de arm; ik was bang voor een pijnreactie en spartelen op de trap. Maar of ze dus zou gillen bij optillen? Geen idee, ik durf het niet, ben bang haar pijn te doen…
Komt iemand dit verhaal een soort van bekend voor?
Ik ga zo weer bellen met de dierenarts, ik heb de maagzuurremmer net een uurtje geleden gegeven, en ik ga vragen hoe lang het duurt voor deze werkt (ik wacht nu ook even met bellen daarom om te kijken of het niet al snel gaat werken), en of ik anders alvast pijnstilling op kan halen. Ik hoop dat ik niet heel naar Winschoten hoef en dat er ook spoeddienst in mijn woonplaats is; ik heb geen auto of vrienden/familie in de buurt, dus ik zou Remi dan al ‘mee moeten slepen’ door het OV. Haar thuislaten met haar verlatingsangst en hoe ze nu is zou ik ook niet willen.
Remi is erg kleinzerig, maar zoals vandaag en gisteren is ze nog nooit zo lang geweest. Ze zit/staat ondertussen nu ook al een uur op de deurmat. Geen gepiep, geen gegil. Maar wisselt gewoon tussen zitten en staan op dezelfde plek. Mogelijk wil ze weer naar buiten, maar ik wil haar liever niet in het donker buiten in de tuin laten zitten. Aangezien ze nu niet/moeilijk luistert, krijg ik haar maar met moeite weer naar binnen.
Hopelijk hebben jullie tips/ervaringen die ik mee kan nemen als ik vandaag weer naar de dierenarts moet.


Reageren


Ik mag haar wel aaien, maar niet proberen naar binnen te lokken.


Maar zonder dollen, ik vind het niet fijn dat mijn knuffelkontje nu niets van mij moet hebben. Even extra lief maar zijn voor d’r 


