Sinds maanden heb ik een dag in de week een oppashondje genaamd Pip, via www.oopoeh.nl.
Hij is dik 2 jaar oud.
Mijn vubara Pepijn is 12 jaar oud.
Ze zijn allebei gecastreerd.

Ik hou van wandelen, Pepijn ook, Pip is dat duidelijk niet zo erg gewend.
Niettemin gaan we als hij er is minstens samen één wandeling van een uur maken.
Dan zie je dus een enorm verschil tussen de twee.
Pepijn huppelt kwiek mee en doet zo af en toe een plas. Pip stopt bij ieder paaltje, snuffelt en tilt zijn poot even op. Per 10 meter 'plast' hij 3 maal. Komen we zand tegen onderweg, gaat Pip er languit in liggen en moet ik hem eruit trekken.
Het verschil in gedrag en tempo blijft mij opvallen.
Ik doe m'n best om het tempo van Pip een beetje op te voeren, dus sta hem niet toe tegen ieder paaltje zijn poot op te lichten.
Er zijn ook momenten tijdens de wandeling dat Pepijn los mag. Pip is dat niet gewend en luistert ook niet echt naar mij.
Ik overleef het wel hoor, maar ik vraag me af hoe andere mensen met meer dan één hond dit doen met zo'n verschil in tempo en gedrag.
Apart uitlaten vind ik nou ook weer niet nodig.


Reageren









Geeft je oldie ook voldoende overzicht en die 10m break om bij te komen.


En ieder heeft zo zn eigen tempo. We zijn eraan gewend. Naar een losloopgebied en ik loop altijd, met de hondenbuggy naast de hond die achteraan loopt. En het gaat langzaam en iedereen vind het prima zo. Alleen de laatste ronde doe ik in 2 rondes. Twee willen verder lopen dan de derde. En zo nu en dan ga ik alleen op pad met mijn teefje (die is fysiek meer in orde en iets jonger dan de oude mannen) met een vriendinnetje van haar alleen op pad (strand, duinen, favoriete losloopplek)..


