Vandaag ben ik voor de eerste keer naar de trimsalon geweest met onze cocker pup Yoshi. Ik moet deze ervaring even kwijt!
Hij vond het best wel spannend en kon nog niet heel goed lang stilzitten maar al met al bleef hij best rustig. Hij is geborsteld, voetjes en nagels zijn geknipt, en ook rondom de staart en oren is ze bezig geweest. Ik heb thuis ook al veel geoefend met vooral borstelen. Uiteindelijk ben ik wel trots op hem dat hij het zo lang heeft volgehouden!
Helaas eindigde het echt stukken minder leuk, ik ben zo geschrokken..
Yoshi is namelijk naast een ontzettend lieve, leuke, grappige, vriendelijke hond ook nogal een grenzen aangever (wat goed is). Hij gromt af en toe als hij iets niet leuk of prettig vindt, bijvoorbeeld naar een onbekend iemand die te snel op hem af komt of als je ergens aan hem zit waar hij op dat moment geen zin in heeft. Dit gebeurd bij ons thuis wel eens bij zijn pootjes en gezicht, daar heeft hij niet altijd zin in. Wij vinden dit niet erg en bestraffen hem hier ook niet voor. Wel schrik ik soms gewoon van zo'n lage grom.
Bij de trimmer ging hij dus ook een paar keer grommen omdat hij vooral weer de pootjes en bij zijn gezicht het niet fijn vond. Op het laatste, toen waren we er al een dikke 45 min, ging ze bezig met zijn oren. Een beetje aan de binnenkant knippen en schoonmaken. Bij het tweede oor begon hij weer te grommen en stopte het niet, ze bleef wel bezig met het oor. En toen hapte hij naar haar gezicht. Ze had hem gelukkig wel bij de borst vast waardoor hij niet echt kon happen maar het zag er echt wel heel eng en 'agressief' uit. Terwijl hij dat dus echt niet is, alleen als hij iets echt niet leuk of fijn vindt.
Nou de tranen sprongen in mijn ogen want ik schrok echt heel erg en voelde mij ook heel schuldig naar haar toe. Het is namelijk wel mijn hond, mijn verantwoordelijkheid. Ik zag dat zij ook wel erg schrok. Daarna zei ze dat het niet erg was en dat ze een onbekende is voor hem die hele rare dingen bij hem deed, dus dat ze het wel kon plaatsen. Maar het is haar nog niet eerder gebeurd zoiets.
Moet ik hier nu iets mee qua opvoeding van Yoshi? Ik wil hem niet straffen voor grommen, want ik wil niet dat hij die stap over gaat slaan en vaker gaat uithalen. Maar het is natuurlijk ook niet oké dat hij dit heeft gedaan en het moet niet vaker gaan gebeuren.
Hoop even wat moed ingesproken te krijgen van jullie, wellicht dat iemand dit herkent qua grommen?








. Vervolgens ga ik liggen en begint ze te kijken en ziet direct wat het probleem is. Daarna gaat ze met een hamertje flink op al mijn tanden tikken vervolgens houd ik haar handen nauwlettend in de gaten en zie ik iets dat op een boor lijkt en ik voel vrij snel dat het inderdaad een boor is (en geen hele moderne). Ik heb op dit moment geen idee wat ze aan het doen is, begint ze met een wortelkanaalbehandeling of gaat ze het gewoon vullen? Het boren doet ontzettend pijn, waarschijnlijk door het oude gereedschap en de ontsteking. Tussendoor wil ik eigenlijk vragen wat ze aan het doen is maar ze blijft maar doorgaan en mijn Bulgaars is toch wat minimaal voor een duidelijk antwoord dus ik laat het maar gebeuren. Vervolgens stopt ze en zegt ze dat ze klaar is, maar er zit nog geen vulling in, dat kon ze nu niet doen. Ze stopte er wat antibiotica in en ik moest na een aantal dagen terug komen. Helaas heb ik dat ook nog gedaan ook, blijkbaar moest er nog meer geboord worden, ik dacht dat ze het alleen zou vullen. Hierna moest ik nog een keer naar de tandarts en dat zou zeker een andere worden. Ondanks dat ik een andere gevonden had merkte ik echt dat die slechte ervaring toch spanning gaf die ik eerder echt nooit had. Wat dus best interessant is aangezien ik al vrij veel vullingen heb en die altijd zonder verdoving heb gedaan heeft toch het gebrek aan communicatie en het doorpakken voor mij een verschil gemaakt. Dus ook al kan ik als mens de slechte ervaring relativeren, toch doet het iets met je als iemand dingen doet die je niet wilt maar je kan je grens niet aangeven. 

.