Hallo, wij hebben sinds 4 weken een nieuwe Oud Duitse herder-puppy, nadat onze vorige herder vorig jaar plots is komen te overlijden ingevolge een hemangiosarcoom. Van zodra wij de pup hadden zijn wij met haar na enkele dagen stilletjes naar buiten beginnen gaan. Echter, tot op heden wil ze amper meewandelen. Soms reeds na 10 meter wil ze reeds terug naar huis/de auto. Kom je dan aan de auto, wil ze er soms plots niet ingezet worden ... Ingevolge de hitte van de afgelopen weken is ze ook tuinzindelijk. Het was echt niet te doen om met haar overdag constant de straat op te lopen om haar behoefte te laten doen. Ten eerste vond ze de straat eng (vooral geluiden die ze hoorde die ze niet direct kon thuisbrengen, of bv zelfs wandelaars in de verte zien naderen en dan freezen ...) waardoor ze al zeker haar behoefte niet wou doen, en ten tweede was ik niet van plan om telkens met haar een half uur in 30° te gaan lopen tot ze uiteindelijk zou willen poepen. Ik nam haar dan soms mee naar een schaduwrijk pad maar ook in de schaduw was het vreselijk warm en wou ze haar 'ding' niet doen. We blijven echter volhouden en af en toe omdat de nood waarschijnlijk hoog zal zijn, doet ze haar behoefte alsnog buitenshuis. Maar al heel snel wil ze dan weer terug naar auto/huis. De instructrice van de hondenschool raadde ons aan om die tuinzindelijkheid zo snel mogelijk eruit te trainen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan met een pup die nooit wat verder lopen wil, of die niet helemaal ontspannen loopt. Ze snuffelt wel maar na meerdere meters keert ze om en is ze niet mee te krijgen. Haar verder meesleuren wil ik dan ook weer niet. Er wordt ons aangeraden om het tempo van de pup te volgen en om haar niet te forceren in situaties die ze niet aankan. Dat snap ik, maar tot op heden zien we niet veel progressie. Ik herken dit gedrag echter niet. Onze vorige herder zou bij wijze van spreken direct 5km hebben gelopen. Die moesten we begrenzen in haar beweging. Deze lijkt totaal het tegenoverstelde te zijn. Al vier weken ga ik meermaals kort met haar naar buiten (zowel op straat, als ergens in een dreef, bos, park ...) maar nog steeds raken we niet verder dan een paar meter. We proberen haar wel te lokken of te motiveren om mee te lopen, maar dat werkt eigenlijk niet. Het wandelen in het park lijkt soms iets beter te lukken. Ze heeft overigens geen schrik van mensen, kinderen, honden ...) Ik heb de indruk dat hoe rustiger het ergens is, hoe terughoudender ze is. Hoe meer actie, hoe minder terughoudend (al is dat ook weer relatief). Waarom ze telkens terug naar huis wil is niet altijd duidelijk: Wil ze liever poepen thuis in haar veilige gekende tuin? Is ze onzeker buiten? Is het te warm buiten? Is dat een gedrag dat iemand eventueel herkent? We willen haar uiteraard alle tijd geven die ze nodig heeft, maar op deze manier lopen we als ze vijf maanden is misschien nog steeds 20 meter heen en terug....


Reageren






Maar het deed me er wel aan denken toen je vertelde dat ze die andere mensen ineens ging volgen.
, die 'doggies' waren dus niet de bedoeling
. Ze snuffelt wel maar wil gewoon heel snel weer terug. Het lijkt alsof ze geen idee heeft wat er op een rustig natuurpad van haar verwacht wordt, gewoon meewandelen, snuffelen, en genieten dus ... Daarnet liepen we in het park. Ook daar is meer afwisseling en hier en daar wat animo. Ook daar liep ze eigenlijk goed mee. Terwijl ik eerder een natuurmens ben en met mijn hond erop uit wil trekken in de natuur. Hopelijk keert haar 'afkeer' voor rustige paden snel ....