Onze lieve stabij Hooch is 2 weken geleden ziek geworden.
Hij stopte zo opeens met eten, nog niks aan de hand denk je dan. Hij was ook pas 8, bijna 9, nog niet zo heel erg op leeftijd. Maar ik had al wel een naar onderbuikgevoel. De da dacht aan darmproblemen, pijnstiller en prik tegen misselijkheid gehad en licht verteerbaar voet mmeegekregen. Hij leefde weer helemaal op, heerlijk gegeten, goed gedronken. Pffff, gelukkig weer beter!
Niks is minder waar, een dag later weer niet eten, nu ook nauwelijks drinken. Toch maar weer naar de da, dat onderbuikgevoel kwam weer terug. Volgens de da nog steeds weinig aan de hand, weer prik gehad, pijnstiller en tegen misselijkheid. Als hij nu niet zo opknappen moesten we maar eens een echo vd buik laten maken. Hij knapte weer even op, maar nu was hij diezelfde avond weer zichtbaar niet lekker.....
Volgende dag bellen voor afspraak echo, helaas geen plek, het was vrijdag, weekend viel er dus nog tussen. Maandagochtend om 9 uur was er plek. Zolang hij nog dronk was het goed.
Vrijdagavond ziet er niet goed uit, ik maak me steeds meer zorgen. Veel extra knuffelen iig deze afgelopen week. Dat onderbuikgevoel blijft...
Za ochtend, spoed da gebeld. Hooch was zo ziek, dit kon nooit goed zijn. S'middags konden we terecht, tranen, ik dacht we moeten hem laten gaan. De da wilde gelijk een echo maken, was bang voor bloedingen in de buik. In spanning kijken we mee, er is niks te zien. Alle organen zien er goed uit. Weer een prik, Maandagochtend terug voor bloedonderzoek. Helaas zonder diagnose weer naar huis.
Zondag hij leeft op! Er is weer hoop, als vanouds loopt hij mee. Genietend van alles om hem heen voor het eerst deze week. Wat fijn, dit komt miss nog wel goed!
Zondagmiddag, het beeld verslechterd snel, heel snel. Hoe kan dit nu....zondagavond en nacht ben ik bij hem gebleven. Het was zo ontzettend verdrietig om te zien dat hij pijn had, echt vreselijk. Hij kon niet meer liggen. Echt niet meer liggen, heeft de hele nacht gestaan met zijn zieke lijf. Wat was dat ontzettend vreselijk om te zien. Geen kwispel, geen gesnuffel, alleen maar pijn en apathie.
Maandagochtend, da, bloedonderzoek. Vermoeden van Addison, is goed behandelbaar, dus moeten we toch eerst afwachten. Wel besproken als het geen addison is dan zsm euthanasie. Zoals wij zaterdag al aangestipt hebben. We willen niet dat hij nog langer pijn lijdt. 3 uur gewacht nog, geen addison. De bloedwaardes wijken wel af, er zit iig iets goed fout. Maar wat zullen we nooit weten.
Eigen da gebeld voor euthanasie. Of we morgen konden komen voor de euthanasie? Neeee, hij kan niet meer liggen!! Al bijna 18 uur al niet meer, doodziek, alstublieft helpt u hem zsm.
Uiteindelijk hebben we Hooch een klein uur later in liefde laten inslapen bij de praktijk vd spoedarts. Ik had hem dit einde zo willen besparen....
Ik mis mijn vriend enorm, zo plots ziek geworden, had hem zo graag nog hier bij me gehad nog. Ik zal hem nooit vergeten en ben superdankbaar voor de mooie jaren samen in ons gezin. Hij was een volwaardig lid, we hielden veel van hem en waren erg verbonden met elkaar. Nog nooit heeft enig ander afscheid mij zoveel verdriet gegeven.
Nu is het stil, rouwen, kaarsje branden en herinneren. Lieve Hooch, voor altijd in mijn hart.
Reageren
Heel veel sterkte.
