Het is voor niemand makkelijk, als de betrokken personen (en de hond) niet op 1 lijn zitten. Zoals ik het lees, zorgt dit voor veel frustraties, onbegrip en verwijten. Dat is jammer en best verdrietig, en ik snap dat dat voor jou ook wel veel stress en ergernis geeft. Er is niet 1 juiste opvoedingsmethode, niet 1 groot gelijk. Want alles is afhankelijk van de betrokken individuen: hoe jullie zelf van karakter zijn, jullie manier van leven, het karakter van de hond,.. het is een wisselwerking en ieder zou zich toch minstens comfortabel mogen voelen in deze situatie.
Dus hou voor ogen dat ook de hond stress voelt, frustraties opbouwt, onzeker wordt van al die mixed signals, en ook hij hiermee moet omgaan. Dat ie op je voeten komt liggen, achter je aan hobbelt, in de weg gaat staan... dat kunnen allemaal tekenen zijn dat ie bevestiging zoekt, steun zoekt. Een vraag om aandacht, affectie, of duidelijkheid. Hij voelt jouw emoties aan, die van je man, en hij weet niet wat ie daarmee moet, en dus is dit zijn manier om het te 'vragen'.
Bekijk het eens vanuit die optiek.
Als je niet graag hebt dat de hond aan je voeten ligt als je op de bank gaat zitten, dan is er niets mis met hem te vragen ergens anders te liggen maar je kan dit ook doen op een manier dat de hond beseft dat dit puur over een plaats gaat en niet over een afwijzing. Bijvoorbeeld: je geeft hem eerst even aandacht: aaien, of een spelletje, iets wat prettig, vriendelijk, betrokken is. En daarna vraag je hem om op een bepaalde plaats te gaan liggen en ga je zelf op de bank zitten. Dit is maar een voorbeeld, dus je kan het zelf invullen hoe je wil, maar het is een vriendelijke en positieve manier om de hond te tonen wat je wenst, zonder dat het beladen wordt door negatieve emoties (ergernissen, verwijten).
"
Dankjewel voor de tip bij de bank daar kan ik iets mee, dat ga ik proberen.

Reageren







