Mijn lieve, dappere Marameisje is naar haar zusjes in de hondenhemel gegaan. Ze werd 19 jaar.
Altijd met zijn tweetjes waren we, nadat Vera, Lexi en Pientje er niet meer waren, onafscheidelijk.
We hebben samen genoten van je oude dag, je sliep naast me, tegen me aan, we hebben wat afgeknuffeld, gekletst.
Je kon absoluut niet meer zonder mij, nadat ook Pientje overleed, logisch, jullie waren altijd met zijn allen.
Al ging ik de post halen beneden, dan keek je al buiten of ik wel terugkwam, lekker wijffie. Ik vertelde je alles wat ik ging doen, op het laatst behoorlijk hard, want je was flink doof.
En als ik ergens heen moest, kwam je oppasvrouwtje, dat hadden we goed geregeld, meis.
Je at hapjes uit mijn hand, die je eerst met een hoop gedoe verstopte tussen de dekens, lekker in ons hemelbed. Wat heb ik gelachen met je.
Op het laatst ging je 's nachts lopen spelen en grobbebollen door het huis, met veel vrolijke geluiden. Ik moest daar zo om lachen, ook al was ik 's morgens moe. Jij ging de hele dag slapen, boefje.
Je had tot het laatst zo'n lol in je kleine rondjes. Rollen op het grasveld, knuffies van alle kindjes buiten.
Je was zo lief en vrolijk tegen iedereen, mijn meisje.
Ik mis je zo, echt ieder moment van de dag en nacht.
Je was gezond tot de laatste dag, ook al was je zo oud.
Die laatste dag ging het opeens mis, je had ook opeens pijn.
Dat wilde ik niet voor je, wanhopig was ik op zoek naar een dierenarts die bij ons thuis kwam om je daar veilig en rustig in te laten slapen.
Maar niemand wilde komen door die rotcorona.
Uiteindelijk vond ik een lieve jonge dierenarts die die avond naar ons toe zou komen. Ik heb tot die tijd alleen maar bij je gewaakt, een knuffel, een beetje water van mijn hand, zelfs je kopje optillen deed je zeer.
Een lieverd, wat heeft hij het goed gedaan.
Maar wat ik voorlopig niet vergeet, meiske, was hoe zeer die eerste prik deed, toen sprong je overeind, maar dat kon je helemaal niet meer en toen gilde je van de pijn in je hele lijfje, vreselijk.
Ik heb je stevig vastgehouden zodat je je niet nog meer zou bezeren en zo werd je langzaam rustiger in mijn armen.
Meerdere vervolgprikken waren nodig, je hartje was nog zo sterk.
Toen je eindelijk ingeslapen was, heb ik nog een hele tijd tegen je gepraat en met je geknuffeld.
We hebben je samen in je eigen dekentje naar zijn auto gedragen en ik heb je nog een kusje op je neusje gegeven, voordat ik je helemaal instopte.
Ontroostbaar, liefje, is je vrouwtje. Je was zoooo lief.
Niet alleen mis ik jou de hele dag, bij alles.
Ook mis ik jullie nu allemaal, het is hier zo stil, niks aan zonder jullie.
Je bent voor altijd een deel van mij, mijn lieve, lieve Marameisje.
Jullie allemaal, Vera, Lexi, Pientje en Mara.
Ik ben dankbaar voor alle mooie jaren met jullie, mijn meiden.
Vrouwtje houdt van jullie 
Reageren
heel veel sterkte met het verlies van je oude lieve vriendinnetje !! 
