Onze Diesel is er niet meer. Ik worstel heel erg met mijn gevoelens en het verdriet en gemis van ons maatje. Hij was te jong. Je zag niet dat hij ziek was en we hadden de hoop dat hij geopereerd kon worden maar niets was minder waar. In een splitsecond ga je van hoop naar een groot gat in je hart. Was je maar niet zo hard geweest voor jezelf, dan hadden we misschien nog iets kunnen doen. Nu voelt het of je geen kans hebt gekregen en zo uit ons leven bent gerukt. Je laat een grote leegte achter in ons leven, het is nog zo onwerkelijk. Smorgens heb ik nog met je gewandeld, je liep wel mank maar dat konden we misschien nog fixen. Er was hoop, maar die vervloog nadat de foto's waren gemaakt. Het was een veel groter probleem. Een grote tumor was zichtbaar op je schouderblad en je hebt tot gister nooit een kik gegeven. Je hebt ons leven verrijkt, je was ons maatje. Je was zo aanwezig en nu die tastbare leegte overal in huis en in mijn hart Donderdag kom je weer thuis in een andere hoedanigheid welliswaar, maar hopenlijk kunnen we het een plekje gaan geven. Het doet zeer lieve Diesel dat we je moesten laten gaan. Maar jij hebt geen pijn meer en we hebben de juiste beslissing genomen. Dat weten we verstandelijk gezien, maar mijn hart spreekt dit tegen.


Reageren










