Vorige week heb ik mijn cavaliertje, Myra, na bijna 15,5 jaar laten inslapen. Ik had haar al sinds ik 12 was en ze is altijd heel erg belangrijk geweest in mijn leven. Ze was al langer “oud en versleten”, vooral sinds de kerstperiode is zij hard achteruitgegaan, had ze moeite met wandelen, zakte ze regelmatig door haar achterpoten (vooral binnen op de gladde vloer) en de laatste weken plofte ze zelfs soms volledig neer op de harde vloer en had ze moeite met terug recht te krabbelen. Als ze in de zetel lag leek ze echter nog een content hondje...
Echter een tweetal weken geleden begon ze moeilijker te eten. Afgelopen zondag liet mijn man ze buiten voor haar plasje, en viel ze opeens om en leek ze bewusteloos. Hij met haar in zijn armen in paniek terug naar boven gespurt naar ons appartement, waar ze dan weer bijkwam. Die nacht heeft ze echter goed geslapen. Vanaf die avond was ze echter kortademig na een paar passen te zetten, plofte ze neer en ademde ze zwaar, voor ze weer verder kon. We hebben op maandag nog getwijfeld om met haar naar de DA te gaan, maar besloten om eerst even aan te zien en te stoppen met de supplementen die we haar sinds kort gaven, omdat we dachten dat het misschien daar aan lag. Het beterde echter niet, ze was nog steeds moe, at niet, en onderweg naar buiten voor haar plasje zakte ze regelmatig in elkaar waarna ze plaste waar ze lag ... In haar mandje leek ze het echter nog naar haar zin te hebben en niet onrustig te zijn. Uiteindelijk zijn we woensdag naar de DA gegaan. Achteraf bekeken veel te laat, maar ik dacht bij mezelf “ach die dierenarts zal toch gewoon maar zeggen dat ze oud en versleten is”. Bleek ze opeens hartruis gekregen te hebben (had ze, zelfs als Cavalier zijnde, eerder nooit gehad), haar lever was vergroot (we wisten al dat haar leverwaarden niet goed waren en ze stond hiervoor op een speciaal dieet), en de dierenarts vroeg ook of we ze pijnmedicatie gaven voor haar artrose. Toen we zeiden van niet zag ik in de ogen van de DA dat ze dat zij dit duidelijk wel nodig vond. Ze werd dan op pilletjes voor haar hart gezet en op pijnstillers. De DA zei dat we dat een week moesten proberen, maar als het niet beterde, vond de DA dat ze haar grens bereikt had. De volgende dag, net gestart met haar pilletjes, kwam ik over de middag toch naar huis van het werk om haar te checken. Toen ik ze toen wakker maakte wou ze niet meer rechtstaan, ademde ze hevig, ... ik ben toen een paar uur bij haar blijven zitten, en op die paar uur is ze niet 1 minuut gestopt met zwaar ademen, en je zag dat ze doodmoe was maar te benauwd om in slaap te geraken. Toen heb ik de pijnlijke beslissing gemaakt om de DA te bellen, die volledig achter de beslissing stond en dezelfde namiddag nog naar ons appartement is gekomen om haar in te slapen.
Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel verdriet gehad. Maar wat nog erger is, is het enorme schuldgevoel. Schuldgevoel dat we niet eerder met pijnstillers begonnen zijn, vermits ze zo slecht te been was, had ze waarschijnlijk pijn met het stappen. Maar het lijkt alsof ik dit niet wou inzien ... Ik zou zo graag de klok willen terugdraaien en haar pijnstillers geven. Nu moeten we echter de open, bijna-vervallen verpakking die we nog hadden staan weggooien, terwijl die nog had kunnen dienen om haar laatste weken/maanden comfortabeler te maken. We hadden haar die maandag al naar de DA moeten nemen, misschien als ze die pilletjes voor haar hart twee dagen eerder had gehad, ze niet zo snel achteruit was gegaan. Maar vooral het gebrek aan pijnstilling tijdens haar laatste maanden zit ik enorm mee. Ze liet niet merken dat ze pijn had maar waarschijnlijk had ze dit wel tijdens het stappen. Ik kan me wel tegen men kop slaan waarom ik dat besef niet eerder gehad heb.
Is er iemand die zich in mijn situatie kan herkennen? Hoe kan ik mezelf ooit vergeven? Ik mis haar zo hard en heb het gevoel dat ik haar in de steek heb gelaten tijdens haar laatste weken/maanden ...
Reageren
