Nooit gedacht, maar toch gebeurt.
Ben is 22 juni totaal onverwacht overleden, niet iedereen zal dit hebben meegekregen want het staat in de koffiehoek.
Ben en Joey, geen speld tussen te krijgen, ik was er wel om hem zijn brokken te geven en hij vond me best aardig, maar Ben was alles.
Maar nu zat Joey dus met mij opgescheept, nou eigenlijk was het voor ons allebei vreemd.
Joey heeft afscheid kunnen nemen van Ben (ik kan het iedereen aanraden) en hij begreep het, echt waar.
En waar ik en vele mede hondenvrienden en of bekenden over in de rats zaten hoe het nu verder moest met Joey en mij en eigenlijk ik ook hoor.
Ik kwam ook mensen tegen die ik niet kende, maar zij konden Joey wel en hadden het weer met anderen over dat het goed ging met Joey.
( Ik begreep hun zorgen helemaal hoor.)
Maar wat blijkt, we zijn echte maatjes geworden en ik ben zijn "Ben".
Alles wat hij bij Ben deed doet hij nu bij mij, dus opschoot, bij me slapen, hij krabbelt zelfs aan de WC deur als ik die dicht heb gedaan hij is nu is mijn schaduw geworden.
Zo'n 3 keer week komt zijn grote Liefde Luna hier en kunnen ze heerlijk spelen.
Luna is een bruine Flatcoated Retriever en de twee zijn echt "In love".
Maar wat ook zo bijzonder voor mij is, dat echt bij mijn vrienden en familie wij samen uitgenodigd worden op de koffie en/of te komen eten.
Geweldig vind hij dit.
Hij ontpopt zich als een ware gezelschapshond, nou dat hij we ook niet durven dromen toen we die angst agressieve aso uit het asiel haalden.
Maar oh wat is hij leuk en wat een dikke vrienden zijn we geworden.
Hij maakt wat uitstapjes, nou nee WIJ maken wat uitstapjes samen.
Hij rijd ook erg graag auto, mijn zusje haalt ons ongeveer 1 keer per week op om bij hun te komen eten, hij weet niet hoe snel hij in de auto moet komen.
Het word wel eens moeilijk om te kijken waarheen we wandelen, want hij weet precies waar mijn vrienden wonen en dan wil hij daar per se op visite.
Hij heeft ook inmiddels op meerdere adressen zijn eigen koektrommel, het moet niet gekker worden.
Hij was nog wel eens angstig voor mannen maar ook daar is geen sprake meer van, mijn broer en zwager zijn nu ook goede vrienden van hem geworden, sterker nog, nadat hij mijn zwager het vel van de bek gelikt had, propte hij zich op zijn schoot.
Dit had ik nooit durven hopen, dromen.
Joey die nu mijn allessie, mijn maatje, mijn grote vriend is.
Ook (ik heb veel aanloop) kan hij niet blijer worden van visite, zo gezellig vind hij dit.
Ook laat ik hem wel eens uitkiezen waar we naar toe lopen en zo leer ik de routes kennen die hij met Ben liep.
Aha dacht ik dan daar zit die avondwinkel of daar is dat pad wat Ben bedoelde.
Ik moet volgende week woensdag voor een operatie naar het ziekenhuis, moet iig 1 nachtje blijven.
Joey gaat naar vrienden zodat hij niet alleen is.
Ik mag 6 weken erg weinig doen, dus ook Joey niet uitlaten.
Binnen een mum van tijd is er een uitlaatschema gemaakt en de 6 weken van het schema zijn bijna allemaal al opgevuld.
Ik besef heel goed, dat ik het enorm getroffen heb met mijn familie en vrienden, ik ben ze ook heel erg dankbaar.
Maar wie had toch gedacht dat er zo'n sociaal en gezellige lieve hond in Joey zou schuilen.
Die aso die we uit het asiel haalden en zelfs even snepte naar Ben.
Joey, zo geliefd, mijn steun en toeverlaat, wat een geluk dat ik hem heb.
Ook al heb ik natuurlijk nog veel verdriet, maar wat ben ik dankbaar met zo'n lieve hond, mijn lieve Joey!
Reageren
volgende week voor je operatie, en jee wat heerlijk dat je een roulatie systeem hebt om Joey uit te kunnen laten, en dat tie even gaat logeren tijdens je operatie, en pas op dat je het even daarna uit handen geeft, neem je rust, heel belangrijk.
