Vooraf: aub geen negatief commentaar, ik ben erg kwetsbaar op dit moment.
Ik kan niet geloven dat ik nu dit topic open. Ik ben erg bang voor het commentaar dat zal komen, maar ik heb advies nodig, ik overzie het in deze emotionele staat niet meer.
Ik ben hier al erg lang niet meer geweest, maar ik moet het ook kwijt.
Begin juni voelde ik ineens twee kleine knobbels in de keel van mijn witte herder, Nova. Dit is mijn prinsesje, mijn baby, die al (pas?) zes jaar bij ons is, twee jaar na het begin van mijn relatie. Ze is ons kind en zo een groot deel van de familie.
Nova heeft veel gedragsproblemen waardoor we ons leven eigenlijk compleet op haar aangepast hebben, om alles voor haar zo fijn mogelijk te maken na ontelbare gedragsdeskundigen bezocht te hebben. Toen ineens kreeg ze maagdilataties (minstens eens per jaar, we hebben er 3 achter de rug) waar we godzijdank steeds heel vroeg bij waren. Één zware maag/darm operatie, en hele processen met voedselallergieën. Kortom, Nova is een zorgenkindje. Net zo een pechvogel als ik ben.
Begin juni dus naar de dierenarts, opgezette klieren, aangeprikt, en de dierenarts zei dat hij de kans op kanker erg klein vond. Voor de zekerheid aanprikken. - Belangrijk feitje: de dierenarts is echt enorm met ons begaan en voelt zich ook enorm rot nu - Kwam zo goed als niets uit. 1 prikje waar over getwijfeld werd, maar zo weinig, en de calcium was prima (volgens DA kan verhoogde calcium op kanker duiden). Mijn man en ik hebben haar vanaf dat moment geen minuut alleen gelaten. We hebben een soort nachtdiensten regeling zodat ze zelfs dan niet alleen is, er waakt altijd iemand over haar. Twee weekjes afwachten en weer aanprikken. Ondertussen wel koorts, en verhoogde ontstekingswaarden, dus we gingen uit van een ontsteking en een kuurtje zou moeten helpen.
Dat klopte, ze was weer levendig, at weer goed (nog steeds trouwens), en de knobbels slonken, top. Na twee weken weer geprikt, en even zonder kuur proberen. Een week later de knobbels weer terug, direct enorm. Weer aangeprikt. Nog steeds koorts, nog steeds hoge ontstekingswaarden. Dit is nooit minder geworden. Weer een kuurtje, want de uitslag was nou eenmaal hetzelfde. Vorige week vrijdag stond ik er weer, ze had ineens vele ontstekingen (poot, oog, oren). Weer aangeprikt.
Ik heb intussen dus deze nachtdiensten aangehouden, en ondertussen examens gehad. Het is hectisch. In het begin heb ik dagen zitten janken door het woordje kanker, terwijl de kans zo klein was. Iedereen om me heen deed zo positief, het is waarschijnlijk gewoon een fikse ontsteking, joh! Oké. Afgelopen maandag stond ik weer bij de dierenarts, om weer een uitslag te krijgen en controle. Niet eens meer aan het woordje kanker denkend. Om de dierenarts met tranen in zijn ogen te horen vertellen dat de uitslag nu compleet anders was. Het is doorgestuurd naar Utrecht, en over een week horen we als het goed is meer, de officiële uitslag. Hoewel het volgens mij aardig duidelijk was nu al. Ik ben blij met dat mijn dierenarts zeker wil zijn.
Jankend heb ik op de parkeerplaats mijn man aan de telefoon gehad, belangrijke mensen in ons leven een berichtje gestuurd. Een uur moeten wachten voor ik durfde te rijden. Met tranen over mijn wangen rollend typ ik dit nu.
Want de opties ...
Er is chemo, dat kunnen we doen. Maar Nova is heel onzeker, de dierenarts geeft haar heel veel stress. Met haar naar een nieuwe locatie gaan, haar door al die onderzoeken laten gaan, niet in contact mogen komen met de andere hond.. Ik vind dat heel heftig klinken. Het heeft het meeste kans op haar helpen, maar zou eigenlijk alleen levensverlengend zijn (is wat google me verteld heeft) en niet levensreddend. Zo'n 2 jaar, het komt eigenlijk altijd terug. Is dit haar alle stress aandoen wel waard?
(Let op, geld maakt in deze keuze echt geen donder uit, ze is overal voor verzekerd, ook voor chemo)
Een andere optie is (volgens mij, ik heb het niet eens goed mee gekregen allemaal) prednison. Dat is puur symptoombestrijding volgens mij. Ik wilde dat ze absoluut geen pijn had dus dit is al gestart. (Blijkt achteraf geen slimme keuze met chemo te zijn maar goed, ik handelde uit emotie) Na 8 uur moest ik verschil zien.
Ze is weer levendiger dan eerst, en eigenlijk is het gewoon een vrolijke, blije hond waarbij alles prima is. Maar, ze ademt heel erg moeilijk. Niet zo gek ook met die joekels die op haar luchtpijp duwen. Ze kan vaak niet slapen en haar rust pakken omdat ademen te lastig is. Ze wilt heel graag spelen, maar dat lukt dus niet, omdat ze te snel geen lucht meer krijgt.
De levensverwachting is zo'n drie maanden.. Ik heb het idee dat ze wel degelijk veel pijn heeft maar het gewoon niet laat zien. Natuurlijk is ook de allerlaatste optie, inslapen, door mijn hoofd gegaan. Dit wil ik helemaal niet want ik wil haar niet kwijt, maar wat als dat het beste voor haar is.. Maar ze is nog zo levendig, zo jong! Maar zo moeilijk kunnen ademen, is dat wel een leven?
Ik weet het niet meer. Ik heb echt geen idee wat nu het beste voor haar is..
Reageren
