Onze Welsh Cardigan Corgi is nu net 6 maanden. Hij is altijd al een "aparte" geweest, maar nu begint hij te puberen en lijkt het wel of hij een tandje bijzet.
Hij wordt luidruchtiger, blaft naar andere honden war hij vroeger alleen maar belangstellend naar keek en kwispelde. Hij trekt meer en harder en begint steeds fanatieker te snuffelen en tilt nu ook zijn poot op bij het plassen. Vanmorgen zag ik dat hij parende bewegingen maakte op de rand van zijn mand.
Aan de andere kant is hij nog steeds de superlieve Winston die dicht bij me wil liggen, mij met zijn ogen overal volgt en zodra ik de kamer uitga van ligplaats verkast zodat hij mij en mijn vrouw allebei in de gaten kan houden.
Wel wordt hij wat dwingender als hij aandacht, speeltje of voertje wil hebben. Blaffen op hoog volume, veel hoger dan zijn alarmblaf. En een arsenaal aan knorren, grommen, piepen en kreunen, die meestal aan het blaffen vooraf gaan of hij eindigt ermee zodra hij merkt dat hij zijn zin niet krijgt.
Wij gaan binnenkort praten over castratie. Wat is jullie mening en ervaring hierover? Zal Winston qua gedrag erg veranderen? Aan de ene kant vind ik dat eigenwijze wel leuk, maar het kan ook heel hinderlijk zijn. Ook het trekken en naar andere honden blaffen is soms wel erg vervelend.


Reageren
) even doormaken. Castratie is geen wondermiddel voor gedragsdingetjes, bovendien is 6 maanden ook wel erg jong om te castreren. Laat hem eerst fysiek en mentaal volwassen worden en kijk dan nog eens of je hem wilt laten castreren. 





