Opleiding tot kynologisch instructeur

Op een hondenschool worden vooral mensen opgevoed, dus ik vind focussen op didactiek helemaal geen slechte gedachte.

Maar een stuk hondenkennis mag ook zeker niet ontbreken, en daarbij vind ik het dan weer fijn om een instructeur voor me te hebben die ervaring heeft met honden. Het liefst dan nog met mijn type honden, omdat die weer anders werken dan de gemiddelde hond.

Ik geef nu al zeven jaar les op een hondenschool, maar zonder opleiding. Ik ben er in begeleid van de puppen lessen af. En ik vondt het heel lang best moeilijk om voor een groep te staan. (ook hierin werd ik uiteraard begeleid). Nu ik er totaal geen probleem meer mee heb, zie ik veel meer dingen, wat ik dan kan vertalen naar de mensen. En dat is het stukje ervaring. Ik ga nu binnkort beginnen met de opleiding, omdat ik mijn kennis wil verbreden. 

Voor mij gaat de hondenschool erover dat ik (mens) van de instructeur (mens) handvatten aangereikt krijg om mijn hond iets te leren. Dus de interactie gaat van instructeur naar eigenaar naar hond.

Uiteraard moet een instructeur ervaring hebben met honden en meer dan een beetje in mijn ogen. Die moet immers de hond kunnen doorgronden en de eigenaar oplossingen voor 'probleem' gedrag aan kunnen bieden (natuurlijk vertonen niet alle honden probleemgedrag, vandaar de aanhalingstekens. Het gaat meestal meer om gedrag wat de eigenaar lastig vindt om mee om te gaan, kan ook zijn dat een hond niet af wil of zo). Dus het is wel belangrijk dat de instructeur ervaring heeft met veel verschillende karakters in honden.

Toch is ook de mensenkennis van de instructeur erg belangrijk, om meerdere redenen. Ten eerste moet de instructeur op de juiste manier duidelijk maken aan de eigenaar waarom een hond iets (niet) doet en hoe dit op te lossen.

Ten tweede zal de instructeur niet alleen de hond moeten inschatten, maar ook de eigenaar. Probleemgedrag kan meerdere oplossingen hebben en niet elke oplossing past bij elke eigenaar. Als mijn jongere zus later een hond heeft, moet ik haar bijvoorbeeld nooit een oplossing bieden als 'een keer goed, duidelijk 'NEE!' zeggen'. Dat kan ze gewoon niet, het zit niet in haar karakter. Terwijl mijn oudere zus dit juist prima zou kunnen.

Samengevat: het gaat erom dat de instructeur de mens les geeft, niet de hond. Kennis van honden is van essentieel belang, maar op de juiste manier met mensen omgaan is minstens even belangrijk (en wordt nu inderdaad nog vaak vergeten).

Even mijn persoonlijke ervaring met hondenscholen. Ik heb er 3 geprobeerd. 2x Puppylessen gevolgd ergens waar ik het niet zo fijn ervaarde, het was niet wat ik zocht. Ik liep tegen enkele 'problemen' aan, het was natuurlijk nog maar een pup maar daar werd niet goed mee omgegaan. Mijn pupje wou zijn tandjes niet tonen, beet de hele tijd in zijn lijn. En maakte veel kabaal, na enkele keren werd ik er bekeken door de instructeurs als 'die met haar vervelende pup is er weer' ik werd eigenlijk wat uitgesloten want ze namen geen tijd voor ons om een oefening zorgvuldig af te werken zoals bvb tandjes tonen terwijl dat belangrijk is. De focus op die school lag op werkhonden en wedstrijden. Een uitstekende school om met je herder bvb naartoe te gaan maar niet met een eigenwijzerer hondenras.. dan ben ik ergens anders terecht gekomen en werd ik heel goed ingelicht. In enkele weken tijd leerde ik hoe ik naar zijn tandjes kon kijken en hoe ik hem ook kon belonen hiervoor. Alle rassen waren er welkom, maar hoe langer ik ging trainen. Ik zat toen al in de c klas, hoe meer ik het oneens werd met de instructeurs. Mijn pup was intussen al 3 en is een sociale hond geworden maar elk 'probleem' werd afgeschreven op een dominantieprobleem... Die theorie werd heel vaak toegepast. Ik had inmiddels me al verdiept in hondengedrag en kalmerende signalen bvb, maar hoe langer ik trainde, hoe meer honden die ik zag die eigenlijk stress ervaarden ipv plezier. Ik begon dat ook bij mijn eigen hond te zien omdat er soms te veel prikkels enz waren, het was ook best een drukke school. Dan ben ik nog eens veranderd maar daar was het niet beter... Net dezelfde dominantietheorie, alleen de groepjes waren kleiner dus dat was wel fijn, maar toch weer niet mijn ding. Ik ben toen gestopt. Ik vind het jammer dat de focus op hondenscholen (de meeste toch... Misschien is dit in Nederland anders, dat kan) ligt op oefeningen, de hond moet een oefening uitvoeren, zo perfect mogelijk, maar daar word vaak bij voorgegaan aan de gemoedstoestand van het dier. Ik miste gedragskennis, ik zag vele stresssignalen en geen enkele eigenaar herkende die signalen en de instructeur wees daar ook niet op... Veel eigenaren kwamen met hun hond omdat die probleemgedrag had zoals bvb uitvallen naar andere honden, thuis spullen vernielen, vaak grommen (volgens hun dominantieproblemen) maar die problemen los je niet op door een hond te leren zitten, liggen of een ander trucje... En als je beroep wilt doen op een echte gedragstherapeut betaal je meteen veel geld voor enkele sessies terwijl een hondenschool 1x lidgeld vraagt per jaar en je tig keer mag gaan en les volgen, moesten de instructeurs beter ingelicht zijn volgens nieuwe inzichten en respect voor de hond als individu zouden er veel problemen wel opgelost kunnen worden, bvb de oefeningen eens laten voor wat ze zijn en aan de slag gaan met het gedrag van de hond (als de hond probleemgedrag heeft, er zijn ook eigenaars die les volgen omdat het leuk is) zo, wat een tekst haha