Lexi, mijn gouden engel, mijn zielsmaatje is donderdag in mijn armen ingeslapen.
Tot het laatst mijn heerlijke gekke, trouwe meisje.
Een beroerte maakte daar een einde aan, de dag ervoor.
Haar pootjes konden haar niet meer dragen, ze kon haar lieve koppie nog nauwelijks optillen.
Ik heb naast haar op het berenbed gewaakt en de volgende ochtend de dierenarts gebeld.
Ik heb haar met de hand gevoerd en drinken gegeven.
En zij waste mijn handen, zoals ze altijd deed.
De dierenarts kwam 's middags thuis en heeft haar laten inslapen, haar kopje op mijn schoot, Mara en Pientje erbij en mijn mama.
Lexi was zo bijzonder.
Ze redde Vera van haar verlatingsangst, vanaf de dag dat ze, bijna 14 jaar geleden, bij Vera en mij kwam, was alles goed.
Een jaar later, toen Maartje en Pien erbij kwamen, werd ze een moedertje voor hen.
Ze hielp mij met de rest van de roedel.
We waren gelijkwaardig, zij en ik. We deden het samen.
Als ik per ongeluk een hondje had opgesloten in een andere kamer, want die twee kleintjes liepen altijd achter mij aan, waarschuwde Lexi mij.
Of als draakje Pien weer ergens een plasje had gedaan, liet Lexi me dat zien.
Allemaal zochten ze bescherming en warmte bij haar als er iets was.
Lex en ik, soulmates.
Ik borstelde haar terwijl zij mijn handen waste.
Ze heeft, net als Vera, na de eerste paar zware rotjaren in Spanje, een heerlijk leven bij mij gehad.
En is, net als Vera, rustig bij mij ingeslapen.
Maar, mijn god, wat mis ik haar.
Lexi, mijn gouden engel,
En Vera, mijn kind.
Zorg voor elkaar.
Ik hou zoveel van jullie en Mara en Pientje ook.
Tot we elkaar weerzien, meiden xxx
Reageren
