Hi Hi iedereen,
Ik heb een Jack Russell van 15 jaar en ze is het grootste gedeelte van mijn leven altijd bij me geweest. Nu heeft ze natuurlijk wat mankementen omdat ze al oud is, maar sinds een jaar heeft ze een hoestje ontwikkeld. Ik ben hiervoor natuurlijk al naar de DA geweest, maar bij de scan waren er wat witte vlekjes te zien, maar het is niet bekend wat het nou wel is (in ieder geval geen tumor of bronchitis). Hart is ook in orde.
Toen werd tegen mij gezegd dat ze een soort prednison tabletten moest nemen tegen het hoesten. Nou ik ben niet zo van de medicatie en prednison al helemaal niet. Ik heb het niet gehaald omdat de bijwerkingen erger zijn dan het hoesten en ze had er niet veel last van (1 a 2 keer op een dag een klein kuchje).
Vorige maand begon ze midden op straat heel gek gedrag te vertonen. Ze krimpte in elkaar en liep steeds naar achteren. Gelijk naar de DA en daar is een echo gemaakt van haar buik en nog een scan van haar longen en hart. Niks bijzonders uitgekomen en waarschijnlijk is het iets neurologisch. DA adviseerde mij om het goed in de gaten te houden en als het een aantal dagen aan houdt dan ziet het er somber uit. Gelukkig was ze na 2 dagen weer de oude. De laatste twee weken heeft ze af en toe de neiging om naar achtere te lopen, maar het hoesten is sinds 3 dagen alleen maar dieper en erger geworden. Elke beweging die ze maakt of zelfs als ze ligt dan heeft ze een droge, diepe en piepende hoest. Ik heb vandaag weer naar de DA gebeld met de vraag of het nu toch maar beter is om die pillen te halen, maar ze adviseerde mij om toch vandaag terug te komen naar de DA sinds het best heftig klonk en dat ze heel onrustig is (loopt soms zomaar hijgend en hoestend 5 rondjes om het bed heen).
Nou daar zit ik dan, doodsbang dat dit het einde is van mijn lieve hond. Ik hoop dat de DA zegt dat ze medicatie krijgt zodat ze niet meer zo benauwd is en aan het hoesten is. Verder is het een heel positief en vrolijk hondje dat nog maar al te graag kattenbrokjes probeert te pikken van de kat. Ik voel me dan ook schuldig dat ik niet meer had kunnen doen voor haar. Tegelijkertijd is het wel een oud hondje dat verder heel haar leven gezond was.
Excuus voor zo'n lange tekst, ik moest even mijn verhaal kwijt en misschien dat jullie ook zoiets hebben meegemaakt of kennen.

Reageren











Scheelt ook in de stress voor haar.