Enkele weken geleden vertrokken we met de meisjes naar de Balkan. Het was uitzonderlijk warm in april, en dus viel de lange reis zuidwaarts nog niks mee, in ons oude karretje zonder airco.
Kroatië heeft mooie rotslandschappen om te verkennen, maar het is er bloedheet. Voor de honden ook geen makkelijk terrein, want vaak zijn de rotsen uitgesleten tot vlijmscherpe richels, waar ze met moeite overheen kunnen en zeer goed moeten opletten waar ze lopen.
Als we dan bij een groen en zacht plekje komen, laten we graag de voetjes even rusten.
Bosnië-Herzegovina is woest, en zo mogelijk nog heter. We worden er een beetje moedeloos van, wat duurt het lang om de sneeuwbergen te bereiken!
Is het de warmte, of heeft ze er gewoon zin in? Nukka besluit onderweg in de rui te gaan. Altijd gezellig tijdens een reis: in de auto vliegt de wol alle kanten op en al snel eten we boterhammen met haar erop.
Als we de grens met Montenegro naderen, wil ook Nanu zich van haar beste kant laten zien: ze gooit zich met volle overgave in een hoop natte stront. Ervan overtuigd dat haar groene stinkvacht een positieve indruk zal maken op de grenspolitie, springt ze vlug de auto in. En blijkbaar is dat ook zo, want Wolbol en Stinkdrek mogen zonder problemen het land in.
En dan verandert eindelijk het landschap en rijden we de bergen in. Sneeuw! Vrijheid! En heerlijke plekjes om te kamperen.
Op onze eerste tocht klimmen we naar een bergarena en stellen daar de tent op. De bedoeling is dan vanuit ons basiskamp naar de omringende toppen of bergkammen te klimmen. Maar er ligt zoveel sneeuw dat de enige waterbron die op de kaart vermeld staat, niet te vinden is. Samen met de honden kammen we de hele omgeving uit. Niks. Steile sneeuwhellingen en lawines. Maar nergens stromend water. En het smeltwater van de sneeuw is vuil en ontoereikend.
Als we door onze meegebrachte watervoorraad zijn, zit er niks anders op dan weer af te dalen tot onder de sneeuwgrens.
Achteraf gezien misschien maar best ook, want die avond komt er storm opzetten.
En nu zitten we even in het dorp om vers eten in te slaan en heb ik hier de kans om mijn verslagje neer te tokkelen, en dan trekken we richting Kosovo en Albanië!
Daaag!
Reageren
geniet ervan.
