Na het overleden van onze lieve vriend Duko, een jaar geleden, waren mijn man en ik het eens. We wilden geen hond meer. Voor wij onze grote vriend verloren, overleed 2 jaar ervoor onze lieve Berner Sennen pup. Het verliezen van onze hondjes was ontzettend zwaar, het verdriet en het gemis was, en is nog steeds, voelbaar. Het verwerken heeft heel lang geduurd en de pijn wilde ik niet nog een keer meemaken. Duko was mijn eerste hondje, de liefde van mijn leven.
Opeens keek ik met andere ogen naar honden. Natuurlijk gaven honden mij nog steeds blijdschap, maar waar ik voorheen helemaal zou zwijmelen en zou hopen op nog een hond erbij, moest ik er niet aan denken. Als ik pups op straat of op foto's zag voorbij komen, deed het mij niet meer zoveel als voorheen. Dat "oooh, ik zou zo graag nog een hondje erbij willen" gevoel was weg.
Tot vorige maand.
Via Facebook kwam ik een bericht tegen van een rescue stichting. Een vrouw in Spanje redde een hoogzwangere hond van de straat. Bij de vrouw beviel het teefje van 10 pups. 5 overleden helaas en 5 reutjes overleefden. De stichting plaatste de foto's van de pups en ik was op slag verliefd. Zomaar, geheel onverwachts. Ik zocht informatie op over de stichting en ondertussen ging het steeds meer kriebelen. Mijn man was op dat moment ook nog helemaal niet bezig met honden en zei: "als er ooit een hond komt, dan wel een Berner Sennen." Mijn man heeft in zijn vorige relatie 3 Berner Sennen honden gehad en houdt ontzettend van het ras. Ook ik ben gek op Berner Sennen honden, maar de laatste tijd kom ik zoveel Berner Sennen honden met allerlei gezondheidsproblemen tegen (inclusief onze pup die wij zo vroeg verloren), dat ik een soort van angst heb gecreëerd om weer voor een Berner Sennen hond te gaan. Ik wilde dus niet te enthousiast zijn omdat ik in mijn achterhoofd er rekening mee hield dat mijn man waarschijnlijk helemaal niet zo enthousiast zou zijn.
Gelukkig had ik het mis, want toen ik de foto's en alle informatie over de stichting aan mijn man liet zien, twijfelde hij maar heel even voor hij zei: "ja, we doen het!"
De pups zouden oorspronkelijk in juni naar Nederland komen, maar tijdens onze intake liet de stichting weten dat dit waarschijnlijk eind april al zou worden. Er zou voor die tijd nog een huisbezoek gepland worden.
Deze ochtend kregen wij een heel verrassende email met de vraag of de pup die wij willen adopteren misschien al volgende week zou kunnen komen. Een passagier van de vlucht zou 2 pups kunnen meenemen. Wauw, dat gaat wel heel erg snel! Voor ons geen enkel probleem natuurlijk! Onze pup zal dus volgende week al aankomen in Nederland.
We hebben echter nog geen huisbezoek gehad, dus de stichting probeert om deze zo snel mogelijk in te plannen. Ook hebben we nog helemaal geen spullen! Na de positieve intake hadden we voorzichtig al wat spullen besteld, maar deze spullen zouden allemaal midden april binnen komen. We hebben nog wel de basisspullen van onze vorige hondjes, maar voer, speelgoed, kauwmateriaal etc. nog niet! We gingen er toch vanuit dat we nog genoeg tijd hadden. En met de feestdagen (kon niet op een slechter datum haha) is het even snel zoeken welke winkels open zijn en welke winkel de spullen verkoopt die wij willen hebben.
Het gaat opeens heel snel, maar we zijn er (bijna) helemaal klaar voor! Natuurlijk hopen we dat we niet na een huisbezoek afgewezen worden, maar daar gaan we eigenlijk niet vanuit. Wij kunnen ons heel makkelijk aanpassen aan een karakter van een hond en hebben ook ervaring met verschillende hondjes (onze eigen hondjes en oppashondjes). Daarnaast wonen wij in het heerlijke Zandvoort, in een ééngezinswoning met een grote tuin en op 5 minuten lopen de duinen en op 10 minuten lopen het strand. Wat mij betreft wonen wij op de mooiste locatie van Nederland haha!
Reageren
Dat gaat dan erg snel ineens. 
geniet ervan!
