Wat als een gewone werkweek moest zijn is gelopen als een nachtmerrie... ik zal proberen het zo goed mogelijk te vertellen.
Het gaat om Lucky. Mijn Turkse straatmix van nu bijna 6. Toen hij 1,5 was werd hij geconstateerd met Imha. Heeft toen een dikke week op de intensive care gelegen en wonder boven wonder dat overleefd. Er zijn nog topics ervan te vinden hier op hp.
Nu gaan we eerst naar afgelopen maandag. Hij had in de avond wat last van dunne ontlasting. Nou is dat voor hem nooit van toepassing dus ben gelijk kip met rijst gaan maken en een avond zijn eten even overgeslagen. Verder was ie wel wat slomer maar goed. Hij had diaree dus zou kunnen misschien had ie wel een beetje griep. Ik maakte me nog geen zorgen.
Dinsdag
. Sochtends lange wandeling gehad, wel geplast niet gepoept maar nog geen stress want hij had geen eten gehad savonds. kip met rijst aangeboden en had lekker gegeten. Diepe zucht en ging weer naar dromenland. Ik ben gaan werken, mijn schoonmoeder doet tussen de middag altijd de honden even uitlaten en een uurtje entertainen. Ze heeft hem weer een kleine portie rijst gegeven en dit at ie goed op. Savonds toen we thuis kwamen vond ik eigenlijk een hoopje hond. Meteen ben ik het spar-onderzoek gaan doen. Maar alle vitale functies waren perfect. Geen verhoging. Ademhaling perfect. Pols perfect, slijmvliezen mooi roze. Toch vertrouwende we het niet. Spoedlijn gebeld. Doorgegeven wat we zagen en al hadden gedaan. Door mijn aanwijzingen konden ze niks mee. Hij At, dronk en ontlaste. Was geen reden om langs te komen nu. Ook aangegeven over zijn Imha. Maar aangezien ALLE symptomen anders waren dan met deze ziekte legde we die link no way!
De woensdagochtend heb ik hem meegenomen naar het werk. Filmpje doorgestuurd naar bevriende dierenarts. Hij was heel erg aan het tollen en raar rondjes aan het draaien. Moeilijk met lopen en gaan liggen ging moeilijk. Alles wees er nu op dat ie gruwelijk last had van buikpijn. Dierenarts gebeld en konden langskomen.
Daar hebben ze meteen röntgenfoto's gemaakt omdat zowel het spar onderzoek als temperatuur nog steeds perfect was. Op de foto's was niks te zien. Na wat gevoeld te hebben vonden ze een bult/knoop naast zijn maag die je met volle hand kon vastpakken. Echo gemaakt. Daarop was idd een massa te zien. Maar wat het was?
Toen hadden we nog 1 optie en dat was open maken. Kijken en voelen wat ze tegen gaan komen. Is het speelgoed? Een tumor? Ontlasting? Wat is het? Hoe dan ook moest er iets gebeuren want in de 3 uur aan onderzoeken was hij mentaal aardig achteruit aan het gaan en zijn temperatuur begon al heel langzaam te zakken. Toen liepen we nog tegen iets aan.
Wat als het zijn alvleesklier is die ontstoken is? Dan zou ie nog slechter uit de operatie komen. We hadden toen 3 opties.
Optie 1 naar Utrecht om te laten testen, maar mentaal was ie daar te zwak voor wellicht.
Optie 2, open maken op de gok dat er niks met zijn alvleesklier is. Kans 50-50
optie 3, pijnstilling geven, nacht observatie in de hoop dat ie beter zou worden want dan wisten ze ook dat het de alvleesklier zou zijn. Maaaaar: mentaal zou die heel erg achteruit gaan als dit het NIET zou zijn.
Keuze gemaakt. Opereren. Moeilijke keus maar de gok genomen.
Open gemaakt en gaan zoeken. Pfiew alvleesklier perfect, lever perfect, maag perfect. Milt iets vergroot maar dat kan als je niet lekker bent. Oké, darmen nalopen. Ja!! Darmen lagen op een kluitje. Dat was de massa, de bult Die ze voelde. Ook zagen ze puntbloedingen. Darminvaginatie. De dikke en dunne darm schuiven dan in elkaar, om het makkelijk uit te leggen. Omdat we er zo giga vroeg bij waren. En Na de eerste keer diaree meteen licht voedsel hebben aangeboden heeft de darm geen kans gehad om verder af te knellen en af te sterven. Dus het enige wat ze hoefde te doen was recht leggen en weer dichtmaken. Dat was het.
Hij mocht meteen mee naar huis en slaapt nu veel. Eten gaat goed. Geeft aan als ie moet plassen, wel dunne diaree maar dat is logisch. Nog pijn aan de wond en spierpijn maar dat is 10 dagen pas minder.
hij moet nu elke dag een beetje beter worden. Als dat niet zo is en dat moeten we in acht nemen, kan zijn ziekte weer gaan opspelen. Omdat ie bloed verloren heeft. Dan staan we alsnog voor de keus. Maar daar willen we nog even niet aan denken.
Hopelijk is het een beetje duidelijk. Wij zijn heel blij dat we naar ons onderbuik gevoel hebben geluisterd en blij dat ik een groep van topdierenartsen heb die me geholpen hebben. Met 4 man zaten ze er boven op. Als ze niet hadden doorgezocht was ie eind van dr week dood geweest.
Reageren
