"
Ik heb nog even een heel ander vraagje. Veel mensen in mijn omgeving raden mij aan om een pup te nemen als ik zeg dat ik van plan ben een volwassen hond te gaan adopteren. Ik vraag me af of dat kan, gezien de tijden dat ik niet thuis ben (3x per week ongeveer 4 uurtjes alleen thuis). En wat zijn de voor-/nadelen van een pup? En wat komt er allemaal bij kijken?
"
Als je openstaat voor een volwassen adoptiehondje zou ik ongetwijfeld daarvoor gaan. Als je per se een rashond wil, bijvoorbeeld omdat je wil showen of fokken, dan is een rashondenpup natuurlijk meer voor de hand liggend. Als je 'gewoon' een lieve huishond zoekt is een herplaatsertje of asielhondje minstens zo geschikt!
Het is eigenlijk jammer dat een pup voor de meeste mensen de norm is, want er zijn ontzettend veel honden die heel hard een warme mand nodig hebben. Veel mensen geloven dat een pup een soort 'tabula rasa' is, een 'onbeschreven blad' die je volledig naar jouw wensen kunt vormen. Dit is echter een misverstand, het is niet zonder reden dat er zoveel honden worden herplaatst als de schattige puppytijd voorbij is en ze de puberleeftijd bereiken of volwassen worden en dus de minder leuke eigenschappen van de hond naar boven komen. Iedere hond heeft aangeboren eigenschappen en dan zou het dus zomaar kunnen zijn dat dat niet aan de (vaak hoge) verwachtingen voldoet. Bovendien is de opvoeding van een pup (en vooral: een puber!) echt niet altijd gemakkelijk of leuk!
Ook denken veel mensen dat herplaatsers of asielhonden allemaal probleemhonden zijn. Natuurlijk zitten er getraumatiseerde of pittige honden tussen, maar er zijn ook net zoveel sociale en makkelijke typetjes te vinden die afgestaan zijn om redenen die met de hond niets te maken hebben. Het is maar net waar je naar op zoek bent, er is voor ieder wat wils. Maar het is dus een beetje een vooroordeel dat met adoptiehonden samenhangt, en mensen denken vaak dat een pup veel makkelijker is.
Persoonlijk vind ik de opvoeding van een pup behoorlijk stressvol. Een pup is in mijn ogen vooral heel leuk bij een ander.
Een pup is nog heel kwetsbaar, moet nog zindelijk gemaakt worden (dus: ieder uur naar buiten en veel ongelukjes opdweilen), moet dagelijks gesocialiseerd worden, is heel gauw overprikkeld, kost klauwen met geld, bezorgt je zeker in het begin slapeloze nachten (krijsen in het ergste geval de hele boel bij elkaar, urenlang), kan nog niet alleen zijn (dus in het begin zou je zéker opvang moeten regelen, want direct al 3x4 uur per week is met een jonge pup ondoenbaar), kan nog geen lange wandelingen maken, ontdekken de wereld met hun bekje en bijten dus overal in (ook in je kat als je even niet oplet)... Kortom het kost héél veel tijd, energie en geld. Je kunt geluk hebben met een pup die al na een paar weken zindelijk is en al een uurtje alleen kan blijven bijvoorbeeld, maar er zijn ook honden die hier máánden de tijd voor nodig hebben. En dat valt niet van te voren te voorspellen... Op het forum worden regelmatig topics geopend van mensen met pups die het écht even niet meer zien zitten, zo gesloopt zijn ze.
De 'puppyblues' wordt dat ook wel genoemd. Och, en dan heb ik het nog niet eens over de puberteit, waarin veel honden een gigantisch grote middelvinger ontwikkelen en baasjes met de handen in het haar zitten om het gedrag van hun hond.
Een volwassen hond moet in veel gevallen ook nog veel leren, en zich vooral aanpassen aan de nieuwe situatie. Maar daar kun je je dus vooral richten op het opbouwen van een band, samen leuke dingen doen, trainen, spelletjes, wandelen, noem maar op. Een volwassen hond is rustiger, stabiel en heeft alle lastige uitprobeerfases al gehad. Ze zijn over het algemeen al zindelijk en kunnen vaak al gauw even alleen zijn (maar ik ben van mening dat iedere hond de tijd moet krijgen om te wennen). Je kunt een hond selecteren die aan jouw wensen voldoet en je komt veel minder voor (onprettige) verrassingen te staan. Wens je bijvoorbeeld een hond die vriendelijk is naar alle mensen en honden, dan kies je simpelweg voor een sociaal exemplaar. Bij een pup is het altijd nog maar afwachten hoe dat uitgroeit...! Het is echter niet zo dat een volwassen hond al 'af' is, zelfs met een senior kun je nog zoveel kanten uit, honden leren een leven lang. En met mijn herplaatsers heb ik absoluut geen minder goede band dan met de honden die ik van pup af aan al had, nee, integendeel. Ik vind het juist heel fijn dat je bij een volwassen hond echt kunt kiezen voor een hond waarmee je een klik hebt!