Mijn allerliefste maatje Sarah is er niet meer. Omdat ik van verdriet (en schuldgevoel) niet weet waar ik het zoeken moet, ben ik gaan zoeken op internet en hier terechtgekomen. Heel graag wil ik hier iets over haar schrijven om op die manier te proberen haar wat dichter bij me te voelen. Ik zal proberen er geen ellenlang verhaal van te maken al zou ik dagen over haar kunnen schrijven.
Op 23 juli 2003 werd er ergens in Nederland een nestje bruine labradorpups geboren en omdat wij besloten hadden dat we wel erg graag een bruine labrador wilden, werd 1 van deze pupjes de onze. Met de komst van de pup werd ons gezin compleet. We hadden (en hebben) 3 jongens die destijds 5, 9 en 13 jaar oud waren en zij vonden het natuurlijk geweldig zo'n nieuwe speelkameraad. We hebben met z'n allen nagedacht over een naam en uiteindelijk kwam de oudste zoon met de naam Sarah en dat is het uiteindelijk geworden.
Sarah was echt een geweldige hond! Zó lief en vrolijk en natuurlijk in het begin best ondeugend. In alle jaren dat we haar gehad hebben is ze werkelijk niet 1 dag uit haar hum geweest. En dat weten we heel zeker, want in die 14 jaar is het maar een dag of 4 geweest dat we haar niet gezien hebben. Toen logeerde ze bij mijn schoonzusje. De rest van de tijd was Sarah bij ons. Ook is ze altijd mee geweest op vakantie en daar genoot ze net zo van als wij.
Toen ze een jaar of 6 was denk ik merkten we dat ze af en toe een beetje mank ging lopen met haar voorpoot dus op naar de dierenarts. Hij adviseerde toen om Hills JD voer te gaan geven want daarmee bleken al vaker goede resultaten behaald te zijn. Zo'n zak voer kostte dan wel een stuk meer dan het 'gewone' voer, maar dan had je ook wat. We gingen het proberen en inderdaad... binnen no time ging het manklopen weg. We hebben toen nog even geprobeerd om over te stappen op haar oude voer, maar binnen een week begon het weer dus vanaf toen zijn we dat voer blijven geven.
Eigenlijk is het verder altijd heel goed gegaan met Sarah tot november 2015. Ik merkte op dat ze ineens zoveel begon te drinken en omdat ik eerder een hond gezien heb die dat had en die suikerziekte bleek te hebben, heb ik het niet aangekeken maar ben gelijk met haar naar de dierenarts gegaan. Mijn vermoeden bleek juist en Sarah moest aan de insuline. Wij denken zelf dat de trigger is geweest dat 'ze' de samenstelling van het voer dat ze altijd kreeg iets veranderd hebben maar dat is toch maar gissen. Helaas bleek het nog best een klus om de juiste dosering te vinden en doordat dat best even duurde, heeft de suikerziekte ervoor gezorgd dat de spieren in haar achterpoten flink verzwakten en haar gezichtsvermogen sterk achteruitging door de vorming van staar. We merkten dit doordat ze tijdens het uitlaten regelmatig wat sleepte met haar achterpoten (vooral de linker) en ze zag de stoeprandjes niet meer.
Nadat eindelijk de juiste dosering gevonden was en ik haar 2 maals daags injecteerde met insuline werd het slepen van haar achterpootjes gelukkig minder en uiteindelijk ging dat ook bijna helemaal over. Niet dat ze de kracht weer teruggekregen heeft, maar ze raakte eraan gewend en vond een manier om weer normaal te lopen. De staar werd helaas alleen maar meer en uiteindelijk zag ze helemaal niets meer. Mijn dierenarts verzekerde me dat het voor een hond niet zo héél erg was omdat de reuk het allerbelangrijkste is voor een hond en haar neus deed het nog uitstekend!
Voor Sarah leek het allemaal niet zo heel veel verschil te maken want ze bleef de vrolijke lieverd die ze altijd al geweest was. Ik zorgde ervoor dat ik elke ochtend en elke avond precies om half 9 haar de insuline toediende omdat die regelmaat natuurlijk belangrijk is. Naast de insuline kreeg ze ook haar dagelijkse pijnstillers want inmiddels leek de pijn in haar gewrichten ook weer begonnen te zijn en dat kon natuurlijk niet. Gelukkig deden de pijnstiller hun werk goed want daardoor kon ze weer gewoon goed lopen. Toch kon je wel zien dat ze nu echt oud begon te worden want haar pootjes werden steeds strammer en soms had ze niet eens veel zin om uit te gaan. Dan was het gauw even haar behoefte doen en dan weer lekker naar huis! Maar ja wat wil je ook... ze was tenslotte al een echte oude dame van bijna 14 jaar!
Een aantal maanden geleden begon ze ineens last te krijgen van haar keel. Af en toe schraapte ze met veel kabaal haar keel zo leek het wel en soms kwam er dan ook wat slijm mee. De dierenarts dacht dat het misschien wat geïrriteerd was want er was eigenlijk niks te zien. Jammer genoeg ging het niet over en vorige week begon het ineens erger te worden. Ze begon steeds meer slijm op te geven en erbij te kuchen. We hebben nog slijmoplosser gekregen van de dierenarts maar het hielp eigenlijk niet. Ze voelde zich echt helemaal niet fijn en kon eigenlijk alleen maar rustig blijven liggen want zo gauw ze bijvoorbeeld op haar rug ging liggen rollen wanneer ze geaaid werd begon het weer. Iedere keer weer kokhalzen en uiteindelijk slijm opgeven. Dan weer een poosje rust en daar ging het weer. Zó zielig! Dit kon zo niet.
We hebben er met z'n allen (onze jongens zijn inmiddels alledrie volwassen) over gesproken en we werden het erover eens dat het beter zou zijn om haar rust te geven en haar te laten inslapen. Mede omdat ze helemaal blind was en de laatste tijd haar gehoor flink achteruit ging. Het leven in zo'n coconnetje en dan ook nog eens dat slijm dat leek ons niet echt fijn.
Afgelopen donderdagavond is de dierenarts gekomen om haar in te laten slapen. Wát een vreselijk moment!! Niet dat er iets verkeerd ging (hoewel ik er niet op gerekend had dat die eerste prik pijn zou doen) maar gewoon het feit dat je zelf degene bent die haar naar haar kleedje brengt. Saartje die nietsvermoedend vol vertrouwen met je meeloopt en nog eens heerlijk geniet van alle aandacht van ons allemaal. Dan ineens die akelige prik, het slaperig worden, de allerlaatste knuffel die ik haar kon geven en dan... stilte!
En nu dan het verdriet! We hebben haar op haar kleedje laten liggen bij ons en vrijdagochtend hebben we haar naar het crematorium gebracht. Dit is overigens iets waarvan ik blij ben dat we daarvoor gekozen hebben want dat voelt veel beter dan wanneer we haar achter zouden laten bij de dierenarts o.i.d.
Behalve het gevoel van allesoverheersende verdriet, die gapende wond in mijn hart, is er nu ook het schuldgevoel... zijn we toch niet te snel geweest met deze beslissing?? Hadden we misschien toch onderzoek moeten laten doen naar de precieze oorzaak van dat slijm? Hadden we haar dan misschien toch nog een paar maandjes wellicht langer bij ons kunnen houden? Maar ja, denk ik dan weer, dan had ze daar ook nog doorheen gemoeten terwijl ze zich al niet fijn voelde. En mócht ze misschien weer wat opgeknapt zijn, voor hoelang?? Ze was al 14 jaar, blind, bijna doof en haar achterpootjes leken de laatste week weer kracht te verliezen. Waarschijnlijk door het opgeven van het slijm iedere keer dat de suikerwaardes in haar bloed ook weer gestegen waren. Ze stond van de week bij haar waterbak en ineens zie ik haar achterpootjes langzaam wijduit glijden over de vloer. Ze kon ze zelf niet meer terugschuiven dus gelukkig dat ik het zag want zo kon ik haar snel helpen om de pootjes weer in de goede stand te krijgen. Je moet er toch niet aan denken dat zoiets zou gebeuren wanneer er niemand thuis zou zijn?!?
Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Inmiddels zal dit verhaal wel enorm lang geworden zijn want ik zit al een hele tijd te typen, maar ik moest het even kwijt. Aankomende dinsdag zal Sarah worden gecremeerd. Mijn middelste zoon en ik willen erbij blijven tot het moment dat ze haar de oven in zullen doen omdat we allebei zeker willen weten dat dat ook gebeurd. We blijven bij haar tot het allerlaatste momentje want dat heeft ze verdiend!
Ook heb ik een heel mooi hangertje uitgezocht en zal ik vanaf volgende week voor altijd een klein stukje van Sarah met me mee blijven dragen. En de herinneringen aan de geweldige tijd met haar draag ik voor altijd mee in mijn hart. Samen met het schuldgevoel...
Reageren
