" Hoi Jolanda, hoe gaat het inmiddels allemaal bij jullie thuis? Ik denk nog vaak aan jullie en Sarah. Hoop dat jullie gezin een beetje bekomen is.. "
Wat lief van je om naar ons te vragen! Dankjewel! 
Het is ons niet meegevallen, maar inmiddels voelt het allemaal wat rustiger. Aan de ene kant begint het te wennen, maar aan de andere kant kan ik bijvoorbeeld thuiskomen en verwachten dat ze op haar kleedje ligt. Heel dubbel soms... terwijl ik naar de voordeur loop en denk bij mezelf dat ze er niet meer zal zijn, kijk ik toch als eerste naar haar plekje om haar te begroeten. Vreemd hé?
Waarschijnlijk zit dat na 14 jaar zó in je systeem dat dat niet zomaar 1, 2, 3 verdwenen is.
En soms lijken we haar 's nachts te horen beneden. Waarschijnlijk zijn dat blaadjes buiten die ritselen o.i.d., maar het lijkt dat net alsof ze zich omdraait op haar kleedje.
Waar ik wel heel blij mee ben, is hoe we het allemaal aangepakt hebben. Ten eerste de dierenarts thuis laten komen om haar te laten inslapen, dan haar nog de nacht bij ons thuis te houden zodat we rustig afscheid konden nemen én dat we gekozen hebben voor crematie. Op deze manier waren we toch nog met haar bezig en hebben we allemaal het gevoel dat we haar hebben gegeven wat ze verdiende.
Wanneer mensen de middelen ervoor hebben, zou ik ook zeker iedereen aanraden om het op deze manier te doen want volgens mij helpt dat met het verwerken van het verlies.
Inmiddels heb ik zelf een kettinkje met wat as van Sarah en dat vind ik ook fijn. De jongens hebben alledrie een klein steentje met een hondenpootje en wat as erin want dat wilden zij graag.
Maar het is wel heel erg stil in huis hoor! Dus over een poosje gaan we denk ik toch maar eens kijken voor een nieuwe pup! 
Reageren
