alleen thuis zijn gaat dramatisch

Zitten de andere honden ook in een bench of in een afgezet stukje?

Welk ras is hij?

Als twee gedragstherapeuten het niet weten, heb ik waarschijnlijk ook niet de oplossing voor je. Ik weet wel dat er duidelijk verschil is tussen verlatingsangst en niet alleen thuis kunnen zijn. Bij het eerste is eigenlijk het weggaan al een probleem, en veel moeilijker aan te pakken. Bij het tweede kan hij wel even alleen, maar niet te lang. En dat kan je heel rustig opbouwen.

Maar zo te lezen heb je al veel geprobeerd. Dan kan ik alleen maar aanbevelen om een methode niet te snel af te schrijven, een hond moet ook de tijd krijgen om te wennen eraan.

Wordt het echt een probleem, zou dan misschien de adaptil verstuiver iets kunnen zijn. De verhalen wisselen van weinig effect tot grote successen. Maar zeker omdat je andere honden blijkbaar ook verstoord raken en mee gaan blaffen, zou het een optie kunnen zijn.

Veel succes!

Soms draait het niet om verlatingsangst, maar wil de hond gewoon samen blijven met z'n familie, en als dat niet het geval is, gaat ie roepen. Dit huilen als een wolf is dan eigenlijk roedel-roepen: 'waar ben je?'

Heb je z'n gedrag al eens gefilmd?

Zo kan je misschien uit z'n lichaamstaal afleiden wat de eigenlijke oorzaak is, hoe het janken zich opbouwt, wat eraan vooraf gaat... Want er kunnen allerlei emoties spelen. Misschien frustreert het hem opgesloten te worden terwijl de andere honden loslopen? Misschien lijkt ie rustig als je vertrekt, maar is dit niet zo en gaat ie al snel rondjes draaien, hijgen, krabbelen, enz.

Als je het een aantal keren filmt als je weggaat, krijg je vaak een beter beeld van wat er werkelijk aan de hand is.

Ben benieuwd wat je ervaring is met Adaptil.

Wat hebben de gedragstherapeuten eigenlijk precies gezegd? Hebben zij achterhaald wat de oorzaak is? Als hij soms al een uurtje alleen kan zijn, dan lijkt het me te trainen, maar misschien in veel kleinere stapjes.

lastig hoor, het zou soms zo fijn zijn als ze het gewoon kunnen vertellen.

 Maar sinds je in je nieuwe woning woont, zet je hem in een afgezet stukje, toch? En dat is ondertussen een half jaar?

Heb je het al eens geprobeerd in je nieuwe woning, om hem wél los te laten, maar dan vanaf 0 het alleen-blijven op te bouwen? En dus nooit verder te gaan dan de hond aankan, en tijdens het oefenen op het alleen-blijven steeds weer terug te komen vòòr ie onrustig wordt?

Eens hij gaat blaffen en janken, ben je eigenlijk al te lang weggebleven, en is de oefening om zeep.

Het is erg belangrijk bij het trainen om eerst goed in die 'veilige tijdszone' te blijven, en pas als je zeker bent dat de hond daar vrede mee heeft en zich daar goed bij voelt, kan je een stapje verder gaan.

Als je meteen een te grote stap neemt, en de hond gaat janken, dan wordt er de foute link gelegd: baasje is weg = ik voel me daar niet goed bij.

Terwijl, als je in de oefen-periode steeds tijdig terugkeert (dus op een moment dat ie nog rustig is), de stemming voor de hond is: baasje is weg = ik voel me prima.

Eens die link er stevig inzit, kan je pas beginnen opbouwen in tijd.

Onze 4 chows reageerden allen het zelfde.

We vertekken en brengen haar naar onze slaapkamer zeggen "seffens zijn  we terug" ze zucht diep, kipt zich om en begint te slapen.

 Oh ja, meerdere keren per dag.

Wat je best doet is de oefening pas starten als de hond zich lekker ontspannen voelt. Dus nooit bij onrust, verveling, opwinding, enz.

Ga de deur uit en kom weer binnen, maar link er niet steeds dezelfde routine aan. Meestal hebben mensen vaste gewoonten als ze het huis verlaten (jas aandoen, sleutels nemen, mobieltje in de handtas steken, enz.) Een hond weet dan al: he, ze gaat weg! En soms begint dan al inwendig de onrust op te steken. Probeer dit tijdens de oefeningen zo veel mogelijk te doorbreken.

Dus bijvoorbeeld: ga zonder je jas en tas de deur uit en kom na een minuut weer binnen. Of omgekeerd: neem je sleutels en je tas, maar ga niét naar buiten en ga bijvoorbeeld achter je computer zitten. 

Dit vaak doen, binnen-buiten-binnen-buiten, tot de hond er eigenlijk niet meer van opkijkt. Je komt immers toch meteen weer terug.

Als je merkt dat hij hier absoluut geen problemen meer mee heeft, dan kan je al eens een keertje langer wegblijven. Maar maak in het begin geen grote sprongen. Bouw met minuutjes op. 

Pas als dat ook steeds goed gaat, kan je gaan afwisselen: 1 minuut de deur uit, 10 minuten de deur uit, dan weer 2 minuten... kortom: haspel tijden door elkaar, zodat het pure willekeur wordt. Zo gaat ie niet zitten wachten. Want 'wachten' is niet hetzelfde als 'rust'. 

In het begin kan je 't idee hebben dat het erg langzaam gaat. Maar als je dit goed opbouwt en het nooit zover laat komen dat ie gaat janken, kom je ineens bij een punt dat ie er vrede mee heeft en zich er okee bij voelt. En dan kan je al es langer wegblijven en hoef je niet meer te oefenen. 

Ja, ik sluit me bevooroordeeld wat betreft het opnieuw opbouwen aan bij Alaska's finest: meerdere keren per dag kan prima, juist omdat je niet echt lang weg gaat. En inderdaad geen vaste routine, want ze herkennen dat zo snel. Dus de ene keer op die plek en dan ga je door de voordeur, de andere keer blijf je gewoon in het zicht, de volgende keer ga je naar boven, en dan weer door de achterdeur.

allemaal met het doel: waar ze ook gaat, ze komt altijd terug! Dat is voorlopig de enige les die nu telt.

en bij thuiskomst normaal doen. Niet overmatig blij als het goed ging. En dat springen, laat hem maar eben, maar doe er niets mee. Draai je om, loop weg, ga naar boven, naar de wc of weet ik veel. En zodra hij kalmeert, dan begint het feestje ;-) belonen, brok erin, kroelen, brave hond.

succes hoor. Het klinkt allemaal eenvoudig maar ik weet hoe moeilijk het is. Ik schreef van de week ook een topic dat onze hond het moeilijk heeft met alleen zijn nadat we in de vakantie langdurig veel thuis waren. We maken sprongen vooruit, maar ook wel eens achteruit. En zeker bij asielhondjes (onze hond is ook een rescue pup) merk ik dat het vertrouwen niet altijd vanzelfsprekend is.

Hoe zit het met de beweging van de hond? Sluit me aan bij wat hier voor gezegd is, maar krijgt de hond voldoende beweging? Als de hond goed uitgeput is voor dat je weg gaat zal hij misschien ook minder puf hebben om te blaffen enz. Laat de hond minimaal een half uur goed uit. Flink rennen en geef daarna de Kong. Dan zal ze die 3 a 4 uur flink uitgeput zijn lijkt me. Misschien het proberen waard.

Toevallig zag ik van iemand een bericht vorige week ook van honden alleen thuis,de ene voor het eerst los in huis en niet in bench.
En ik zag in die berichten voorbij komen dat zij de honden aansprak,dus via camera.

En dát vind ik ideaal om je hond te kunnen begeleiden als jij er niet bent.Je kunt op die manier je hond helpen en rustig vertellen wat hij "moet" doen,vertellen om te gaan liggen of hij is al kalm door het horen van je stem.
Je kan hem dan toch onderbreken op zo'n moment,geruststellen én de buren hebben er minder last van.

Nu las ik iets over een losse cam bij dat persoon ..een foscam,maar ook dat ze voor een andere zou kiezen de volgende keer,omdat er te vaak geen verbinding te maken was.

Ik heb er té weinig verstand van om je daarin verder te adviseren.

Ik heb trouwens mijn hond geholpen door haar minimaal 1 uur uit te laten i.p.v. een half uur,niks met rennen of druk doen,gewoon wandelen samen,wat lekkers strooien in het gras en laten zoeken,dan was ze wel rustig.Met een half uur was ze nog te druk in haar hoofd.

En ik heb haar via de brievenbus begeleid...uit zichzelf ging ze al vaak in de gang liggen of in haar mand,wat ook voor mij te zien is via de brievenbus.Wilde ze opstaan om onrustig te doen,wat dan vaak leidde tot huilen,dan riep ik haar en zei gewoon 'ga maar liggen én mooi wachten'. Zij is goed bekend met wat liggen en wachten betekend (dat moet je er wel goed in hebben zitten) en dan deed ze dat ook.
Zodra ze dat deed zei ik dat ze het goed deed.
Ik bleef ook weleens in mijn halletje staan...zij had dan niet door dat ik niet echt weg was en wachtte dan ook tot ze ging liggen en dan ook weer zeggen 'goed zo,wat een knapperd,ga maar mooi wachten' en stapte dan pas de deur uit. Voor mijn idee een beetje "verwarring" scheppen in of ik nu echt weg was, de deur uit..of toch nog in de hal..of in de buurt, want ik zei ook weleens pas na 5 minuten dat ze zo goed lag te wachten in de gang.Of als ik terug kwam na een half uur/uur dan eerst door de brievenbus kijken en ook weer dat gedrag als goed bestempelen.

Wat je ook nog kan doen,omdat honden erg bezig zijn met je geur is een net gedragen shirt of je sokken achter te laten bij de hond in de buurt,zodat jouw geur langer blijft hangen in huis en onder zijn neus.

 Ja, gewoon blijven doen: buiten-binnen-buiten-binnen tot ie nergens nog van opkijkt. Je kan ook nog korter beginnen dan 2 minuten, en slechts enkele seconden buitenblijven en al weer binnenkomen. Een halve minuut, een minuut.

Maar dus dit blijven herhalen tot je merkt dat ie er niet meer om maalt. Pas dan de tijden verder gaan opbouwen.

Wat ik nog vragen wou: hoe is de relatie tussen de honden onderling? Komen ze goed overeen? Want dat kan ook meespelen in de spanningsopbouw bij het alleen thuis blijven.

Hey wat handig dat je dat al hebt en kan gebruiken.

Ik weet niet of het verwarring met zich mee brengt...nu gaat het ook niet goed,dus het lijkt mij het proberen waard(op zijn minst) om te kijken óf het hem kan helpen. En niet zomaar wat roepen,maar gericht vertellen wat hij moet doen. Met daarbij wat geruststellende woorden en stembeloningen.
Als je dit probeert zal hij heus niet compleet in de war raken,omdat hij opeens je stem hoort.

Maar je mag natuurlijk zelf weten wat je doet

Er is geen topic van,ik zag het bij iemand op mijn FB voorbij komen.

Hmmm ik vind wel eens een snauw toch een teken dat het niet helemaal lekker zit.
De 1 doet iets wat bij de ander stress opwekt en dan volgt er een snauw...

Wat gebeurt er als er wordt gesnauwd? Laat ze je (lang en of te wild) spelen in huis?

Voor mij mogen honden best in huis spelen/raggen, maar echt wel tot waar de "zwakste" het leuk vindt en verbreek ik een spel voordat er iemand zich gestrest voelt en moet snauwen.