Nog even herhalen, lang verhaal kort: de mopsjack was NIET gepland. Die zou naar een ander gezin gaan en slechts 5 dagen bij mij verblijven (ik dien als een soort tijdelijk gezinnetje, aangezien hij uit Belgie komt), maar het andere gezin zag er vanaf. Dus als er zou worden opgehouden te doen alsof ik de mopsjack voor mezelf heb genomen of akelige vooroordelen zoals dat ik een "verzamelaar" zou zijn, zou dat fijn zijn. We zoeken nog steeds een ander gezin voor hem omdat we er al te veel hebben. Wat verwacht je dan? Dat ik hem op straat gooi of in een hok van een asiel laat plaatsen terwijl hij het echt nodig heeft om te rennen en spelen?
Ik kreeg het advies van de dierenwinkel om de voerbal aan te schaffen voor de mopsjack. Ik had ze verteld over hoe druk hij was, zelfs na een wandeling van 2 uur achter elkaar zat hij nog bomvol energie. De dierenwinkel zei daar dat het goed was om hem bezig te houden en te laten werken voor zijn eten, zodat hij, naast zijn wandelingen, zijn energie kwijt kan. De voerbal werd dus aangeschaft. Maar toen ik hem aan de mopsjack gaf, werd het afgepakt door de chi en werd hij weggejaagd. Ik heb het nog een paar keer geprobeerd te geven aan de mopsjack, maar de chi moest en zou het hebben, dus gaf ik het maar op en werd het de chi's speelgoed. Wanneer hij leeg raakte, borg ik het op. Alleen de chi speelde ermee; niemand anders durfde er ook maar naar te kijken. Ik dacht dat het wel goed zat. De chi had wel vaker eten dat langer duurde om te eten dan een paar seconden, maar ze werd gerespecteerd door de anderen en met rust gelaten. Als het in haar mond zat, was het van haar. De voerbal heb ik nu uiteraard opgeborgen en gebruik ik helemaal niet meer.
Ik had nooit gedacht dat er zo'n verschil kon zijn tussen een hond uit het buitenland en Nederlandse asielhonden. In hun advertenties zijn het geweldige, perfecte honden, in dit geval enkel met een medisch rugzakje. Je ziet er ook overal reclames van, en geen van de asielmensen of tussenpersonen zag een probleem haar te plaatsen bij mijn chi's. Als ze niet in een dodingsstation had gezeten met hartworm en in een spoedoproep, had ze nooit bij mij gezeten. Ik schrok wel toen ik haar kreeg en het bleek dat ze hadden gelogen over het formaat; ik was zelf best bang voor grote honden omdat ik mijn allereerste pup, enkelen jaren geleden, tijdens een van haar eerste wandelingen buiten aan een aanval van een grote hond had verloren. Het formaat van deze hond was nooit gepland geweest; ik had bewust om een kleine hond gevraagd aan dit asiel. Ze leek echter heel zachtaardig en rustig en onderdanig, dus na veel discussie met mijn vriend besloten we haar toch te houden, aangezien ze al 12 was en niemand zo gestoord zou zijn om honderden euro's in haar medische behandeling te steken uit de hoop dat het misschien goed zou komen. Ik was heel blij met deze hond, echt, en zij en ik hadden na enkelen weken al een hechte band. Nog steeds trekt ze zich naar me toe, als ik bij mijn moeder kom en wordt ze heel blij. Er zijn bij mijn moeder genoeg andere mensen om haar heen, maar ik hoor dat ze hard jankt als ik wegga. Gisteravond probeerde ze zich een weg te wurmen naar de voordeur toen ze zag dat ik vertrok. Ik wil haar niet achterlaten. Maar bij mijn moeder zit ze ook niet goed. Ze heeft diverse keren, volgens mij moeder, als ze buiten was, zich met man en macht een weg proberen te banen naar mijn huis, waardoor mijn moeder haar handen vol heeft aan haar. Ik moet snel iets verzinnen.
Ik wil haar het liefst houden, maar ik vrees echt voor mijn chi. De witte chi en de golden hebben allebei voernijd en haar hierheen halen betekend dus op ijs lopen, realiseer ik me nu. Wat als ik per ongeluk wat laat vallen tijdens het eten? Wat als ik ze nu een koekje wil geven? Gaan ze dan nog steeds braaf naast elkaar zitten, wachtend op hun beurt, zoals de anderen? Moet ik haar steeds opsluiten als ik ook maar even boven zit te werken (ik doe o.a. thuiswerk) of als ik naar de wc ga? Na het bijtincident, was mijn jas vies geworden door mijn chi's bloed tijdens het dragen naar de kliniek, en raakte de golden compleet in trance toen ik na afloop haar kwam halen uit het washok (ik had haar daar opgesloten terwijl we naar de dierenarts crosten) zodra ze dat zag en rook. De chi's wonden zijn nog niet hersteld; zelfs mijn andere hondjes zijn nieuwsgierig naar de verwondingen omdat het naar bloed ruikt, maar die worden door de chi weggesnauwd als ze eraan willen komen. Gaat die golden dat ook pikken nu en haar met rust laten? De ene helft roept dat ik haar moet houden, maar als mijn moeder haar nu zou brengen, zou ik op knikkende knieën staan om haar weer te introduceren aan de kleintjes. Gaat dat goed? Zo ja, voor hoe lang?
Misschien ligt het niet aan de mopsjack... Misschien is, zoals Sheltieduo zegt, het zo gekomen omdat de golden niet meer ziek is, maar nu gezond en gelukkig en voelt zich thuis. Hoewel dat ook het geval was VOOR de komst van de mopsjack; het is pas daarna dat alles veranderde. Daarvoor kon ik zelfs eten door de tuin gooien en er werd nooit ruzie gemaakt.
Trainer gebeld: de trainer zegt dat als ik voer weghou, het probleem opgelost zou moeten zijn. Golden apart blijven voeren, nooit snacks of knabbelstokjes laten slingeren en ze afleren om eten te pakken dat ik laat vallen; als ik eet, moeten zij in hun mand zitten. Tweede hondengedragstherapeut gebeld en die zegt hetzelfde. De derde ook. Ze zeggen er wel bij dat de mopsjack zo snel mogelijk geplaatst moet worden bij iemand anders. Het enige probleem is nu dat ik de golden niet meer durf te her-introduceren bij de anderen. Ik heb diverse hondenscholen en therapeuten gebeld, maar die zeggen allemaal op vakantie te zijn of nu te vertrekken naar een vakantie. Ik durf het niet alleen te doen omdat ik die signalen van dat het misgaat niet kan zien. En geen van mijn vrienden heeft ervaring met honden, dus dat schiet ook niet op. Ik blijf zoeken naar iemand die erbij kan zijn.
Betty kende mij totaal niet voor- en tijdens het drama (wist letterlijk niks over mij en hoe ik met dieren omga) en had me zelfs ook maar nooit bezocht thuis en nooit mijn honden gezien, dus dat heeft niks te maken met haar redenen van toen ze de hond van mij probeerde af te pakken, vooral omdat ik al jaren dieren opvang en er nooit eentje heb weggedaan. Ik heb geen contact meer met Betty en dat wil ik graag zou houden ook, dus daar ga ik verder niet op in.
Ook wil ik melden dat er een reden is waarom ik problemen HIER post op dit forum: om advies te vragen. Als ik de de tweede dog whisperer was, zat ik hier nu niet. Ik kan bij problemen zelf wel wat gaan verzinnen, maar het lijkt me slimmer om advies te vragen aan mensen die meer verstand van honden hebben dan ik, zodat ik beter voor mijn dieren kan zorgen, want als konijnen whisperer kom je blijkbaar niet ver met honden trainen en aangezien mijn trainer op vakantie is, leek dit me een geschikte plek.
Maar als jullie je eraan storen en alleen maar gaan vooroordelen, zeg het dan maar gewoon, dan vraag ik het wel op een ander forum. Ik WEET dat ik geen dog whisperer ben. Ik WEET dat honden trainen nieuw voor mij is. Daar hoef je niet op door te hameren, want als dat niet het geval was, had ik hier in de eerste plaats nooit gepost.