Hallo,
Gezien dit mijn eerste topic is, zou ik mij graag even voorstellen: Ik ben 26j en in al mijn levensjaren heb ik thuis altijd gewenst/gehoopt/gezaagd voor een hond. Sinds midden vorig jaar ben ik samen met mijn vriendin gaan wonen en hebben in januari een puppy Jack Russel (teef) in huis gehaald. Onze puppy is nu 7 maanden oud en is ook een maandje geleden gesteriliseerd.
Sinds de 2de week thuis zijn we 2x per week naar de hondenschool aan het gaan, gezien ik buiten boeken/video’s van Ian Dunbar nog geen echte praktische ervaring heb.. Ik moet eerlijk toegeven: het opvoeden van een hond is moeilijker en intenser dan verwacht. Waarschijnlijk heeft het ook te maken met het feit dat dit allemaal nieuw is voor mij.
De training van onze puppy gaat met vallen en opstaan.. Thuis hebben we haar de basiscommando’s goed kunnen aanleren en doet ze verrassend goed. Op de hondenschool is het andere koek J Daar is ze meteen afgeleid en krijg ik zeer moeilijk haar aandacht (zelfs met lever, kaas, hesp, frolic, favoriete speeltje,..). Ik ben hier verder op aan het trainen door meer buiten te oefenen, maar toch afgesloten van open velden.. Ook het wandelen aan de lijn ging zeer moeizaam (hard trekken).. We hebben dit op 2 dagen enorm kunnen verbeteren, na tip van de hondenschool, door met een lange lijn te gaan wandelen en de “recall” te oefenen.. Als ze afgeleid is, zal ze nog wel trekken, maar het is immens verbeterd.
Op de hondenschool hebben ze al laten vallen dat het een vrij actieve Jack is en dat we een probleem zouden hebben als dit karakter in een grote hond zat J. Ik vermoed ook dat ik soms teveel verwacht van onze kleine pup. Ik ben mezelf hiervan bewust en sinds dat moment merk ik ook dat trainen eenvoudiger is. Waarschijnlijk omdat ik meer geniet en minder bezig ben met het resultaat.
Waar ik graag jullie mening over had is het ongecontroleerde, van geen openhouden wettende karakter bij momenten. Thuis is ze vrij actief en wilt altijd spelen. Ook al na een wandeling van 30min + denkspelletjes + gooien met een balletje.. We merken dat ze constant tegen de zetel springt, ons been/voet vastneemt, speelbijt, plast op de grond (voor aandacht lijkt mij) en zeer reactief is op alles wat beweegt op de straat. Op de hondenschool vertelden ze dat we ze moesten negeren.. Maar dit lijkt me niet te werken. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat je dit gedrag zelfs met een Deense dog zou kunnen negeren. Het lijkt ons dat het zeggen van “Nee, zit” gewoon niet binnenkomt door de opwinding. Als “straf” hebben we haar al in het waskot even gezet om onze aandacht te ontnemen en als we de deur opendoen dan wilt ze amper bewegen en kijkt ze heel verdrietig.. Ik neem haar vast, aai haar even en ga naar de zetel. Ik zet haar neer en ze begint opnieuw.. Ook als ze bij ons op het dekentje ligt (en ze heeft geen leverpasta/stokje) dan hapt ze naar de handen om te spelen en graaft ze in het dekentje..
Een vriend van mij heeft heeft al 25jaar honden bij zijn thuis en heeft hen opgevoed met de slipketting etc. Hij heeft een hardere kijk op opvoeding van een hond. Bij het uitwisselen van ideeën botst het soms wel eens, maar ik moet toegeven dat de methoden zoals een slipketting precies minder hard zijn (volgens hem) dan vaak beweerd en dat ze vaak foutief toegepast worden (bv: ik heb buren hun hond al van de grond zien tillen met de voorpoten met een slipketting. Is gewoon niet OK en lijkt mij ook foutief begrijp van zo’n ketting!).
Hij was dit weekend bij mij thuis en het leek hem alsof onze Jack weinig/geen respect had voor onze ruimte en daarom opsprong, niet van ophouden wist na “Nee, zit” en dergelijke zaken. Hij heeft vervolgens een techniek toegepast die (volgens mij) de “alpha roll” is als ik het internet afschuim: hond op zijn zij leggen, een paar vingers op de heup en paar in de hals zodat ze niet recht kan.. Als ze omhoog wilt komen “nee” zeggen. Tegelijkertijd masseren en als ze rustig wordt de vingers van de heup halen. Wanneer haar staart in een kalme toestand is, haar beginnen te strelen over de rug en hand vervolgens weghalen. Ze zou dan even moeten blijven liggen en kalm blijven.
Om een lang verhaal kort te maken: Na verschillende keren te doen merkte ik dat ze veel rustiger werd. Op het einde leek het zelfs dat ze in een soort van trance was en stond ze heel rustig op en bleef ze ook rustig (waar ze de eerste keer na 2seconden al terug begon te springen etc). Als ze na een tijd met ongewenst gedrag begon en ik corrigeerde haar met “nee” dan reageerde ze daar ook op. Ze had precies een hele andere gemoedstoestand. Persoonlijk leek het mij alsof ze geen pijn had en leek ze ook geen schrik te hebben. Eerder een blik van “wat gebeurt er nu” in het begin.. Op het einde werd ze ook al na enkele seconden rustig. Hij zei me wel meteen dat nieuwe hondenscholen totaal niet akkoord zijn met deze methode en daarom dat ik even jullie mening vraag. Als we de rust oefening van de hondenschool proberen (zitten en strelen over de borst) dan spartelt ze om maar haar eigen ding te doen en kregen haar niet rustig. En dan heb ik meer gevoel dat ik haar geforceerd vasthoudt om rustig te blijven.
We hebben ook bij toeval een oefening op de trap gedaan (ze gaat wel paar treden maar boven maar durft niet meer naar beneden). Dus in deze positie kan ze eigenlijk ook niet weg na een afleiding en is ze meer gefocust. We geven haar commando “zit” en nu wachten we tot staart in rust gaat. Ik dacht dat als mijn hond zit/ligt dat ze dan rustig was omdat ze niet meer rondwandelt. Maar dat is niet zo.. Kijkend naar de staart was ze nog steeds opgewonden. Vervolgens als de staart rustig is, dan geven we haar een snoepje (zonder iets te zeggen). Vanaf het moment dat we beginnen te praten tegen haar of meer naar haar toe komen, schiet haar start meteen in gang. Ze is zéér snel geprikkeld. Na enkele keren merkte ik ook dat ze sneller volledig rustig werd.
Als we kindjes over de vloer krijgen, dan is ze zo blij dat ze hen omver duwt.. Bij volwassen mensen blijft ze ook springen/plassen.. Ik geef mijn bezoek altijd de instructie om de hond niet aan te kijken/aandacht te geven en wachten tot ze rustig is. Achteraf gezien was rustig voor mij een “liggende hond”, maar ze zat nog altijd in die opgewonden staat volgens mij. Dit heb ik verkeerd aangeleerd vermoed ik.
Wat is jullie eerlijke mening over deze methode (zonder mij te veroordelen als ze niet OK was)? En wat zouden wij best doen om haar rustig te krijgen? Het is een zalige hond en ik begrijp dat het een leerproces is.. Mijn vrees is enkel dat ik haar niet goed aan het opvoeden ben en dat dit gedrag na een bepaalde periode (bv pubertijd) niet meer afgeleerd krijg. En dan is het niet de hond die ze ooit zou kunnen geworden zijn..
Alvast bedankt!

Reageren












