sorry! Ik klikte al per ongeluk op verzenden!
Door dit heb ik dan ook vaak het idee alsof die wandelen gewoon niet leuk vind. Ik laat hem aan alles ruiken zodat hij ook mentaal bezig is maar ik ben meerendeels bezig met hem mee te trekken omdat hij gewoon weigert om mee te lopen. Dit doet die bij iedere route!!! Ik heb al meerdere routes uitgeprobeerd omdat ik dacht dat hij misschien ergens bang voor was.. maar hij straalt totaal geen angst uit hij wilt het gewoon niet. Dit heeft die altijd al gedaan en ik ben op cursus geweest en alles maar ook aandacht voor een snoepje heeft die niet. In het bos loopt hij uitstekend mee maar ik heb niet iedere dag de auto ter beschikking.
Nu is het precies hetzelfde met spelen. Spelen is leuk maar voor 5 minuten en dan heeft hij het weer voor gezien, snuffelmat, balletje gooien, touwtrekken, naast de fiets rennen hij heeft er gewoon geen zin in. Ook dit heeft die al vanaf dat ik hem heb. Ik voel me dus af en toe ook super schuldig omdat ik zelf het idee heb dat ik hem te weinig aandacht kan geven.... help?!?,
Ik gok even op akita eigen 
Hier een oppasakita die dezelfde neiging heeft..
Ene keer trek ik hem mee, andere keer ga ik naar huis, andere keer laat ik hem kiezen waar hij dan heen wilt en een andere keer ga ik er serieus naast zitten en kijken wie de langste adem heeft.
Moet je wel serieus tijd voor hebben!!! Heb zo een keer 1.5 uur gezet bij een rotonde... op de stoep, hem ook niet meer riemlengte egeven. Toen stond hij op en liepen we de wandeling die ik had geplanned gewoon af voor we naar huis gingen.
ik heb kira al sinds dat hij 12 weken is. Nog nooit heeft hij echt interesse gehad in het uitgebreid wandelen en spelen. Wel kan hij uren spelen met de hond van mijn vrienden maar die wonen niet hier om de hoek, ook hier is het zo dat dit niet voor iedere hond geldt... help..
Aangezien je nog wat extra info gaf..
Nog even dit.
Akita's zijn ook best wel erg stoicijns...
Laat deze al 5 jaar uit, ook al 5 jaar zijn oppas en hij komt donderdag weer voor bijna een maand...
En ik ga ok echt wel weer dat ik.wil niet wandelen dilemma krijgen...
Dan doe ik precies wat ik net zei.
Ben er nu na al die jaren nog niet achter wat hij zooo leuk vind dat hij elke dag wilt doen...
Want dat heeft hij niet.
Doe een beetje elke dag wat anders.
Ene keer voertjes in de tuin of gras verstoppen. Andere keer nieuw bos of route.
Of hij mag de route kiezen, of veel met mijn husky spelen. Of lekker fietsen. Of hij ligt 2 dagen lui te zijn. Dan veel zwemmen of juist skaten met hem. Dan weer een balletje. Afwisseling dat vind hij nog het leukst!
Hoop dat andere toch meer adviezen.hebben 
Beer doet dat ook buiten. Bink was nog erger. Die had gewoon helemaal geen zin om te gaan wandelen. Lekker rustig, dan maar weer terug naar huis. Ik trok hem vaak alsnog een stuk mee hoor, anders zou hij 100 kilo hebben gewogen en gerust binnen zijn behoefte hebben gedaan
Een wandelmaatje zoeken? Een keer een doggydate plannen en kijken of je een hond vindt dichter bij?
Ik heb zelf geen Akita gehad maar Tibetaanse Mastiffs maar volgens mij is dit ras eigen voor dit type honden. Ik herken het precies.
Hier nog zo'n lui ding 
In het begin heb ik hier ook moeite mee gehad, want je koopt een "actief" ras. En dan krijg je zo'n eigenzinnig, lui ding.
Inmiddels heb ik me erbij neergelegd dat hij liever lui dan moe is, en doen we korte rondjes en lange knuffelsessies
Aandacht staat niet gelijk aan wandelen of spelletjes hoor.
Ook een beetje praten tegen je hond als die komt kijken als je staat te koken is aandacht, samen op de bank knuffelen tijdens het tv kijken is ook aandacht.
Niet ik maar mijn broer had dit probleem met zijn Berner Sennen. Hij is ooit een stuk met hem gaan wandelen tot de hond ging zitten en weigerde om nog een poot te verzetten tot hilariteit van de voorbijgangers. Omdat ze nog best een stuk van huis waren heeft mijn broer zijn neef gebeld en die heeft ze met de auto naar huis gebracht. Hierna is hij nooit meer zo ver van huis gaan wandelen met zijn super luie hond.
Wat is Liz al zegt, aandacht is ook tegen de hond praten. Die van mij worden helemaal blij als ik tegen ze praat zoals je tegen een baby/peuter praat. Maar ik praat eigenlijk altijd tegen mijn honden niet dat ik ze mijn dag vertel maar meer van, heb jij dit, of wil jij dat of zullen we zo?
Je hebt geen luie hond. Je hebt een kieskeurige hond.
Zoek via google grote, uitgestrekte bossen op. En als je dan een auto ter beschikking hebt (of spreek af met iemand die een auto heeft), maak er meteen een lange uitstap van.
En beperk de andere wandelingen, die hij toch niet leuk vindt. Scheelt jullie beiden een pak frustraties, en zo kan je je tijd en energie volop steken in iets waar ie plezier in heeft.
Overwicht hebben is voor mij niet dat de hond altijd moet doen wat jij wilt. Paddy had vanmorgen ook geen zin om te lopen. Dan ga ik niet lopen duwen hoor, dan gaan we gewoon naar huis. Volgende keer beter.
En ik ga geregeld met de fietskar naar t bos, aangezien ze daar met meer plezier lopen.
Ik ken de Akita vrij goed hoor, heb er in t verleden ook 1 gehad. Zonder respect voor de hond kom je niet ver. Je zult m op de juiste wijze moeten motiveren, en dat is duidelijk niet met rondjes in de wijk en tegen zijn zin meetrekken.
Mijn hond heeft ook niets te willen... Maar gelukkig werkt ze graag voor me en pleast ook graag. Dus als het met bakken uit de lucht komt en ze moet toch naar buiten van mij.. gaat ze zonder aandringen gewoon... maar met een houding van "Ieuwwwwwww" 
dolblij is ze dan als ik omdraai zodra ze haar 'ding' gedaan heeft.
Eerlijk gezegd, begrijp ik die insteek niet goed...
Het doel van een wandeling is toch dat het voor beide partijen een plezier is? Dus als je moet gaan afmeten wie er 'succes behaalt' en wie niet… waar gaat zo'n wandeling dan nog over?
Mijn honden hebben in hun hele leven nog nooit, niet 1 keer, tegen hun zin gewandeld. Omdat ik rekening hou met wat ze fijn vinden. Hun vreugde is mijn vreugde.
Ik vind het zo raar om van iets wat plezier moet bieden, een strijd van te maken, terwijl het gewoon aangenaam voor iedereen kan zijn als je rekening houdt met elkaar...
Precies, dat bedoel ik!
En bij deze rasgroep werkt dat ook gewoon niet.
En ja hoor nam ik haar een volgende keer toch streng mee voor dat stukje verder van niet zeuren hups door je hebt niets gedaan en ja hoor dan kwam er stuk verder toch wat. En liep ze daarna vrolijk dansend weer naar huis. Ik denk dat het met zulke dingen eerder afhangt van je eigen ingesteldheid en wat je als 'koppigheid' bestempeld. Ik zie dit bijvoorbeeld niet als koppigheid, eerder als een duidelijke voorkeur aangeven in het soort wandelingen. Doen mijn honden op 101 verschillende vlakken en dat vind ik prima! Dan hou ik daar gewoon rekening mee...
Claudia begrijp wat je bedoelt.....als Eddy zich op de grond smijt omdat hij iets anders wilt dan dat ik wil....heb ik dus een probleem. 60 kilo aan doodgewicht (want meneer werkt dan niet meermee) is niet iets wat je effe optilt, wat ik bij Maylo gelukkig wel kan.
Bepaalde mollosers (zeker niet allemaal) hebben gewoon zoiets van 'ik ben liever lui dan moe'. En dat is soms prima....maar ook die honden moeten naar buiten voor hun beweging. En wij hebben het geluk dat Maylo, Eddy vaak over de streep heeft getrokken toen hij nog pup/puber was.
Want als Eddy niet wilde...ja....dan wilde Eddy niet...en door doorzettingsvermogen van uit onze kant, Maylo en het een beetje leuk maken...Gaat Eddy gewoon mee (mits het regent natuurlijk....want Eddy smelt in de regen volgens hem)
Altijd maar rekening houden, gaat niet.......dat doe je ook niet met je kinderen. Althans ik zou dat niet doen....plus stel dat Eddy alleen in het bos wilde wandelen....ja dan had ik dus een vet probleem. Hoe moet ik hem daar krijgen? In een fietskar? 60 kilo achter de fiets?? Met iemand anders mee rijen? Dan moet je net geluk hebben en daarbij ben je dus afhankelijk van andere.
Dat je 1 a 2x per week er voor zorgt dat je dan naar een bos gaat oké, maar hier zou iedere dag dus geen optie zijn. Maar een hond heeft toch meer beweging nodig dan dat lijkt me.
Even terug naar de TS...heb het al eens geprobeerd met een wandelmaatje? Bij ons hielp het enorm dat wij Maylo hadden een hond die altijd wel zin heeft om te wandelen. Misschien is dat ook wel een optie voor jullie?
Klinkt precies als mijn Corgi.. die loopt alleen vlot door als we in het bos, op het strand of andere natuurgebieden lopen. Of als we richting de dierenwinkel lopen.. bij de andere routes sjokt ze wat achter me aan en gaat vaak stil staan of overal aan snuffelen.
Wat ik dus doe, of probeer, is dus voor de langere wandelingen de routes te pakken die ze wel leuk vind, en de korte wandelingen die blijkbaar saaie routes. Ze mag van mij dan best eens treuzelen en snuffelen, maar als ik roep moet ze komen want ik loop dan gewoon verder.
Ook de tip om met een andere hond te lopen is wel een goede. Java loopt ook wel door met andere honden erbij.
Reageren
