Ik wil graag met jullie het volgende verhaal delen. Het gaat over Dobby, het hondje dat mijn broertje gevonden heeft tijdens zijn stage in Suriname. Ze was letterlijk graatmager toen hij haar vond, ik heb hier een foto van aan het begin van het verhaal neergezet. Als je hier niet tegen kan dan raad ik aan om niet verder naar beneden te scrollen. U bent gewaarschuwd!
Ohja alle foto’s zijn met toestemming van mijn broertje hier beland 
*scrolllll*
Zoals ik al zei, mijn broertje is op stage in Suriname. Hier huurt hij een klein huisje, volgens mij in of in de buurt van Paramaribo. Het huisje heeft een kleine groene tuin met een hek er omheen. Toch lag er plotseling een hond in de achtertuin! Waarschijnlijk doordat ze makkelijk door de hekken heen kon glippen. Ze was letterlijk graatmager en ze had een halsband om met een afscheurt/afgeknaagd touw.
Een foto van hoe hij haar aantrof:
Ik kreeg dit berichtje met de vraag wat hij het beste kon doen… Ik heb zelf ook geen ervaring met zulke magere honden… Lopen ging nog wel, maar eten wilde ze niet! Hij heeft meteen met de dierenarts en de hondenopvang contact opgenomen, zij zien helaas zo vaak dit soort gevallen dat ze haar niet op konden nemen. Veel te druk!!
Gelukkig, na korte tijd, heeft mijn broertje haar aan het eten gekregen. Wat een opluchting! Dit kun je zien in het volgende filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=eVk77vS_las
Op dit filmpje zie je pas echt goed hoe extreem mager ze is, dus wees nogmaals gewaarschuwd!
Paar dagen later ging het nog steeds goed met haar, ze at zeer goed. Ze bleef ook lekker in de tuin hangen, soms glipte ze even via het hek de straat op, maar eigenlijk kwam ze altijd snel weer terug. Terwijl mijn broertje op stage was lag ze heerlijk in de tuin op hem te wachten en wanneer hij wat langer weg moest zorgde hij er voor dat iemand haar kwam voeren.
Er moest nu natuurlijk wel een naam komen, we grapte al over Berend Botje, maar uiteindelijk is het Dobby geworden. Vanwege die oortjes en ontzettend ronde ogen.
Dobby na een paar weken:
Op deze foto kun je zien dat haar nagels nog niet geknipt zijn, mijn broertje is nadat ze wat aangesterkt was en haar volle vertrouwen had naar de dierenarts gegaan.
Bij de dierenarts:
Even poseren na het onderzoek en de pedicure:
Heel ander hondje al he?!
Mijn broertje raakte uiteraard steeds meer gehecht aan zijn vriendinnetje. Ik denk dat hij er alles aan gedaan zou hebben om haar mee naar Nederland te nemen als zijn leven het toe liet, hij is echter een drukke student met veel reisplannen dus dat ging niet lukken. Het leek hem (en ons) het beste als hij een huisje zou vinden daar in Suriname zelf, Dobby is het prachtige weer en het buitenleven daar natuurlijk gewend.
Het was even zoeken maar via zijn stage heeft hij uiteindelijk het perfecte huisje gevonden. Lieve Nederlandse mensen met een prachtig huis met veel land. Er lopen al een aantal honden op dat land, en Dobby mag er tussen gaan wonen!
Gelukkig voor mijn broertje was het nog niet zo ver, hij had nog redelijk wat weken daar te gaan en hij wilde Dobby nog laten steriliseren.
Liefde 
Ik heb deze knijper niet kapot gemaakt hoor!!
Een filmpje van Dobby die heel blij is om mijn broertje thuis te zien komen van stage: https://www.youtube.com/watch?v=L2dHdP-ItKc
De sterilisatie was nog even spannend. Toen ze onder narcose werd gebracht ging ze heel raar ademen. De dierenarts heeft de behandeling afgebroken en gelukkig kwam ze weer bij. Een week later hebben ze het weer geprobeerd (steriliseren moest echt wel gebeuren, omdat er zoveel honden buiten leven) en gelukkig ging dit helemaal goed!
Dobby aan het bijkomen na de operatie!
Vanochtend kreeg ik onderstaande foto opgestuurd, het afscheid van mijn broertje en Dobby. Ze gaat nu leven op het landgoed en mijn broertje kom binnenkort terug naar huis.
Ik krijg er gewoon tranen van in mijn ogen, wat een liefde! Gelukkig heeft mijn broertje goed contact met de nieuwe eigenaren en ik hoop dat hij haar ooit weer eens gaat zien
Ik ben zo trots!!
Reageren
