Mijn lieve Indy,
Twee jaar geleden kwam je ter wereld als onbezonnen en klein bolletje wol. Je koos mij, toen je 5 weken oud was. Wat was je een avonturier, schoenen kapotmaken of op mijn camera kauwen als ik bij je op bezoek kwam. Ik dacht... Wat gaat er van dit bengeltje terecht komen?
Nu zijn we twee jaar verder. Een twee jaar waarin we heel dicht naar elkaar toe zijn gegroeid. Je pastte je elke dag aan op mij wanneer ik weer eens vreselijke epilepsie aanvallen kreeg. En nog steeds doe je dat. Je spiegelt mij heel duidelijk en pikt feilloos mijn emoties op.
Ze zeggen wel eens, je krijgt de hond die je nodig hebt. En dat is helemaal waar.
Ik heb van jou een levensles geleerd, die geen ander mens mij zou kunnen leren. Door jou ben ik de mensheid weer gaan leren vertrouwen. Jij oordeelt niet, en veroordeelt mij niet.
Dankjewel dat je je even met mij wil delen.
Van harte mijn lieve Indy
Reageren
tranen om het mooie schrijven.
fijne dag saampjes