" Dank jullie voor alle tips,ik heb alles uitgeprobeerd, stilstaan, wendingen belonen noem maar op nu met het jentl leader gaat goed ze heeft altijd een bal in haar bek nu ook zit dus niet strak ik trek niet ik weet dat ik eventueel schade kan aanrichten. We lopen nu lekker ontspannen en beloon haar iedere keer. Jill is een zeer enthousiaste labradoodle en zeer slim. Ik heb een halsband,tuigje lange longeerlijn ,gewone riem, ik heb mijn schouder verrekt dus nu rustig aan "
Ik zou zeggen geduld... ik weet het ik heb makkelijk praten, dat waren mijn woorden ook bij al mijn honden, behalve de laatste...
De laatste is een specialleke (zoals we hier zeggen
), ze is doof.
Ik wist dat ik haar misschien nooit zou kunnen loslaten en ik had geen zin om blaren in mijn handpalmen te hebben en apenarmen.
Ik heb dus gewoon gedaan, wat er hier al zo dikwijls is gezegd. De eerste paar maanden heb ik een halster gehad met een ringetje vooraan en ééntje achteraan, zo kan je ze scheef trekken en gaat de kracht verloren. Enige nadeel : ze kreeg schuurplekken onder haar oksels van het tuig.
Weg tuig dus.
Volgende was een gentle leader, die heb ik na één keer wandelen de vuilnisbak in gegooid. Haar neus was geschaafd en zag rood.
Toen ben ik van miserie maar geduld gaan oefenen. Ik ging steeds alleen wandelen, liep ze voor me, stopte ik en wachtte tot ze keek of terugkwam. Als ze keek, deed ik het teken om te komen en beloonde haar, kwam ze terug beloonde ik ook.
In het begin voelde ik me de dwaas van de buurt, ik kon nog geen meter vooruit of daar ging ze.
Ik heb maanden volgehouden, nooit afgeweken van mijn handelswijze en langzaam maar zeker verbeterde het. Begon ze minder te trekken, keek ze naar mijn signalen en volgde ze ze op.
Ik hield mijn arm altijd strak naar beneden en een beetje achter me, steeds weer...
Ze is nu drie geworden, ze volgt rustig en kalm. Ze blijft makkelijk achter me als we over een smal paadje lopen en heeft mijn tempo aangenomen. (ze had de neiging me in de modder te duwen als het smal was met modder ernaast, daarom achter me blijven )
Ik hoef niet overal door te vliegen, ik kan een gewoon wandeltempo aanhouden en af en toe even met de hand waar ik de lijn in heb, achteruitgaan is genoeg. Wil ik haar links of rechts, beweeg ik mijn hand even links of rechts ze reageert direct.
Wordt ze eens afgeleid door veel honden, wil ze wel eens trekken, dan stop ik, tot ze gekalmeerd is en gaan we verder.
Met de tijd gaat het makkelijker en makkelijker. Het moeilijkst was als we met anderen gingen wandelen, dan liep ik soms wel een kilometer achter ze aan omdat ik uiteraard moest blijven volhouden 