hoe verwerk ik de dood van mijn hond?

komt brit uberhaupt nog op het forum? Bericht is van 2 maanden geleden en geen antwoord hoe het met haar gaat.

dat je verdrietig bent is een teken dat je van het beestje gehouden hebt.en dat je alles voor het beestje gedaan heb,das een goed teken,je moet eens weten hoeveel dieren het slecht hebben ,

een huisdier wat dood gaat is net of er een kind van je dood gaat.,het hoort bij de familie..

sterkte...

Dat is wel erg als je geen afscheid hebt kunnen nemen van je hond.Wij hebben dat wel altijd kunnen doen dan is het verwerken wel iets beter al heb je er veel verdriet van.Sterkte verder Denk terug aan de fijne tijd gie hebt gehad met hem.

Beste Britt,
ik begrijp heel goed dat dit voor jou een zeer moeilijke tijd moet zijn heb vorige week mijn sjauke moeten laten inslapen,ik mis haar ook elke dag meer en meer.
de mensen zeggen dat je verder moet maar die beseffen niet wat ze voor mij betekende.
Het velies van je hond snijd diep in je hart.
maar denk aan de mooie momenten.Ik zit elke dag te wenen maar niemand begrijpt mij
ik heb een foto van haar bij mij op de kast gezet en praat er tegen en hoop dat ik het een plaatsje kan geven.
je ze zag je hond graag en dat wist ze geloof me maar.
veel sterkte toegewenst

Je moet het gewoon even de tijd geven
Als je verdrietig bent niet opkroppen, maar huil het er maar even uit.
Je zult zien dat het dan na een poosje al veel beter gaat.
Ook wij hebben vorig jaar na 12 jaar afscheid moeten nemen van onze golden retriever.
Ik wist me geen raad van verdriet...
Nu heb ik het een plekje gegeven, ik heb een mooie foto van hem laten vergroten en die hangt nu in de huiskamer.
Tuurlijk mis ik hem nog, maar ik kan nu wel aan hem denken zonder dat ik in tranen uitbarst.

Wat naar dat je geen afscheid hebt kunnen nemen...Al kan je afscheid nemen op veel verschillende manieren doen Zet een mooie foto neer met een kaarsje o.i.d....

Aan de andere kant, je herinnert hem hoe hij was, en niet hoe hij al ziekjes naar de dierenarts ging, hou die gedachte maar vast

Klinkt alsof het een goed besluit is geweest en daar mag je je ouders dankbaar voor zijn

Voor verwerken geldt...de tijd strijkt alles glad...Straks denk je aan hem met een glimlach. Verdriet slijt echt geef het de ruimte en de tijd

beste britt,
het is alweer een tijdje geleden dat ik dit forum heb bezocht,maar nu wil ik het toch weer wat oppakken,je kunt elkaar hierdoor toch steunen en dat heb je op zulke momenten heel erg nodig, heel veel sterkte met het verlies en weet wat je moet doorstaan, de pijn die je hebt is verschrikkelijk je denkt dat het nooit zal overgaan, maar toch komen ook de fijne herinneringen weer door, wij hebben twee maltezers verloren eentje van 5 1/2 jaar,die heeft vreselijke pijnen gekregen s nachts en zonder dat wij dit zagen aankomen overleden,ze zou de volgende dag aan haar baarmoeder worden geopereerd en op 16-10-2009 is ons mascha ingeslapen wat een heel moeilijke beslissing was zelfs de tandjes zijn er nog uitgehaald om te zien dat het nog hielp,maar ze leefde nog op spuitjes, die werkten eerst heel goed, ze werd er heel vrolijk en fit van maar dat duurde altijd maar een paar dagen en toen was het weer mis ze ging echt achteruit maar we wilden haar zo graag bij ons houden

toen kon het toch niet meer en mochten we niet egoistisch zijn.
onze andere hond heeft door de schok een tikje aan het hart gekregen en wilde bijna twee maanden haast niet eten, mede door ons verdriet,toen zijn we voor Ice gegaan en hebben geprobeerd ons verlies te verwerken en de andere wat meer aandacht te geven dat lukte en ze knapte zienderogen weer op we hebben de juiste beslissing genomen ook al was het heel moeilijk en met een schuldgevoel naar Mascha toe blijf je heel lang zitten, dat moet je langzaamaan een plaatsje geven ze zijn altijd in ons hart onze kanjers misty en Mascha

ik weet wat het is , heb mijn maltezerke ook moeten laten inslapen

Mijn lieve kleine Indy is dood gebeten door een Pitbull.

Ik mis hem zo erg, maar in mijn hart is die altijd bij me.

Ik weet wat het is jammer dat het zo moest gebeuren,ik heb mijn Thibo 28 mei laten inslapen zijn urn staat op de schouw met foto en kaarsje elke dag praat ik met hem en voel me dan wat beter .Heel veel sterkte.

afgelopen dinsdag 22-6-2010 hebben we ons allerliefste vriendje brutus in moeten laten slapen 3 jaar oud ,
we hadden zon hechte band soms zei ik weleens hij is te mooi om waar te zijn...zo lief zo mooi zo vertederend het verdriet is niet te omschrijven zoveel pijn ,
6 weken geleden een hersenbloedingkje gehad daardoor 1oogje blind geworden en wat wankel op je pootjes ,maar zeker nog goed mee te leven ...
een homeopatishe arts raadde een medicijn aan en de nacht erop afgelopen maandag kreeg onze kanjer ineens epileptishe aanvallen en na een dag van alle pogingen bij de da hem in laten slapen ,de aanvallen bleven ...
we hebben geen afscheid kunnen nemen het gebeurde zo snel en plotseling plus dat ik een groot schuldgevoel heb door naar homeopatishe arts te zijn gegaan terwijl dat er misschien helemaal niet mee te maken heeft ?
we missen m zo ontzettend hij was ons zonnetje en ik huil de hele dag kan me een leven zonder hem niet voorstellen en het is allemaal nog zo onwerkelijk ,
mis zijn kusjes het alsmaar bij je willen krupen ..hoe kom ik hieroverheen ?

Heel veel sterkte toegewenst,
Heel veel praten over je hondje dat is de beste manier.
Het zal wel heel lang pijn blijven doen.
Het valt nooit mee als je hondje af moet geven.
Veel sterkte Groetjes Jolanda.

De tijd zal raadt brengen, iedereen verwerkt pijn op een andere manier, zo zal jij ook jou manier hebben om dit verlies te verwerken.
Hou de goede herinneringen in je hart.
Je hond blijft daar voor altijd bij je.
Veel sterkte.
Liefs.

Wij hadden een hondje en is deze week overleden.
Hij "ging" gisteren één jaar oud worden

Ik kan niet uitleggen welke band ik had met die hond.
Heb er al veel gehad maar die was echt m'n oogappeltje.

Ben naar nieuwe pup's gaan kijken omdat ik toch denk dat ik dit nodig zal hebben om het te verwerken en hebben nu nieuwe pup in huis gehaald om die vreselijke leegte te vullen. Ik vind het een schattigen maar heb niet het gevoel dat ik ooit nog zo'n band kan hebben en zo'n superhond aan m'n zijde kan hebben.

Hij was ook nog maar (net geen) 1 jaar en is gestorven voor m'n ogen. Het was nog een baby en het doet ontzettend pijn want ik weet dat hij pijn had net voor hij stierf... Als er iemand dit leest en ook een hondje op zo'n vroege leeftijd kwijt geraakt is, een babbel zou ik kunnen gebruiken want het verdriet is immens groot en heb al heel de week elke dag hard zitten huilen en ben uitgeput tot en met...

Ik wens veel sterkte aan iedereen die plots z'n vieroeter verloren heeft.

Heel veel sterkte met het verlies van je oogappeltje
Ik heb zelf 3 weken geleden mijn hondje moeten in laten slapen ze was wel een stukje ouder dan jouw hondje, maar het is even erg of het nu 1 of 12 jaar is, het is gewoon een kind wat je verliest.

Heeel veel sterkte, en geef je nieuwe hondje net zo veel liefde als je eerste hondje.

mijn hond is ook overleden hij was 13 jaar...

ik ga een grote fotolijst in men kamer hangen zodat ik er aan kan denken en dat hij tog beetje bij me is...

de eerste weken zijn heel moeilijk ..

later word het minder maar tog mis ik hem altijd nog wel!!!!!!

zoals pieter zij vergeten doen we hem nooit!!


groetjes jetske

Het is vreselijk om je lieve hondje te moeten verliezen,maar uiteindelijk zul je het een plaatsje kunnen geven.Hoe lang dat duurt is voor iedereen verschillend.Neem er gewoon de tijd voor.

veel sterkte je hond blijft altijd in je hart

mijn yorkie lyla heb ik op 21 juliein moeten laten slapen..ze had cusing..en kreeg veel problemen ...3 jaar terug is mijn man overleden en zij was alles wat ik nog had...ze heeft heeel wat tranen van mijn wangen gelikt....en nu moest ik haar laten gaan onbeschrijfelijk verdrietig en je voelt je soms heeel eenzaam dus ik begrijp wat het is om je allerliefste beesie te moeten missen
groet joke

hello
ik weet wat je voelt,mijn maatje is gestorven op 12 maart,maar ik huil nog elke dag om hem,raad kan ik je niet geven omdat ikzelf op dit forum ben gekomen om te praten over mijn verlies van mijn sloeber(ja toeval)
ik heb een halsketting met wat as en dat geeft toch een beetje een gevoel dat hij nog bij me is en ik heb wel de urne bij me staan
hebben je ouders hem in een urne?vraag die urne dan is hij toch weer bij je
en ik troost mij met de gedachte dat ik hem ooit terug zie,zoals ze zeggen bij de regenboogbrug
ik voel met je mee en wens je veel sterkte
bibiane

nariz

Kapot ben ik van verdriet,en weet wat jullie allemaal voelen

het was vrijdag 16 julie,nariz mag vandaag naar het hondenhotel ,morgen vertrekken wij op reis,!Het was niet de eerste keer dat hij naar het hondenhotel ging ,en had het best naar zijn zin daar!nog een dikke knuffel,een laatste zoen en daar ging ik naar huis,had ik dan geweten wat mij te wachten stond........

Maandag 2 augustus ,jaag ik mijn man op ,om zo vlug mogelijk nariz te gaan halen,hij komt thuis en zie onmiddelijk dat er iets is !vraag waar is hij? waarna mijn man begint te huilen en roept hij is er niet meer,hij is dood!wat er dan door mij ging kan ik niet uitleggen,ongeloof,schuld....Zaterdag 7 augustus heb ik hem dan terug gezien de dag van de crematie,heb dan nog een uurtje bij hem gebleven dan was het tijd!!!!Nariz is nu terug thuis ,zijn urne staat op een ere plaats,ik mis hem verschrikkelijk ,huil elke dag en terwijl ik dit schrijf vloeien er ook tranen!ik zal hem nooit vergeten

ik voel met je mee...ook ik huil nog dagelijks om mijn lieverd...lyla...ik heb haar urntje op de schouw staan met haar riempje...ik kan ook geen ander puppie meer aan omdat ikzelf veel beperkingen heb vanwege mijn reuma ook ik voel me wel schuldig..want toen ik het moeilijk had was zij er voor mij en nu zij het moeilijk had moest ik haar laten gaan...dat doet pijn ..hoe dan ook ikmoet de dag weer door zien te komen...ik wens je veel kracht en sterkte

Dank je wel ,gelukkig bestaan er nog mensen zoals jij en ik die het echt begrijpen ,wat het is om zonder je hond verder te gaan!De eerste dagen durfde ik niet buiten komen,kon geen hond zien zonder te beginnen huilen !jammer voor jou met je reuma,maar ik denk dat ik geen hond meer ga nemen,de schrik zit er bij mij goed in !ook ik wens jou veel sterkte toe xxx

hallo,
mijn hond is ook ingeslapen door een tumor.
we hebben haar begraven bij de paarde.
ik had twister gekregen in 2005 ze was maar 5 jaar.
ik weet ook niet waar ik heen moet met mijn verdriet.
xxxjolien

Beste Jolien,

Ik weet het ook niet waar ik heen moet !En zit met zoveel gemengde gevoelens,de ene keer zet ik overal in huis foto's van Nariz ,om ze dan na een tijdje weer weg te doen ,omdat ik het niet aan kan om er naar te kijken! Bij zijn urne staat er wel een foto deze laat ik dan ook staan!Het ergste vind ik dat sommige mensen mij niet begrijpen dat ik zo in de put zit!!

Gelukkig is deze forum hier en kunnen wij toch ons verdriet van ons afschrijven,soms wel door de tranen heen,maar toch!voor mij help het wel,en hoop voor jou ook,veel sterke,

christina xxx

nariz ik herken zoveel...ook ik ben bezig met foto,s zelfs video,tjes op mijn p.c doen pijn..ik ontwijk ook de plaatsen waar ik met lyla uitging...haar urntje pak ik elke morgen vast ...en soms vertel ik dan hoe ik haar mis en ja...mensen vragen je gewoon wanneer er weer een hondje komt...alsof zij te vervangen is...niet dus...ik neem en kan ook geen ander hondje meer nemen ..na 30 jaar hondjes te hebben gehad ...ik begrijp heeeel goed wat jullie doormaken.. veel kracht en sterkte

je moet jezelf ook de tijd geven om te rouwen,niet zo maar denken ach het gaat wel.wil je brullen dan ook lekker brullen en praat je tegen de urn gewoon doen.
ik doe het na een jaar nog steeds,ik zeg tegen de foto en urn van murdoch elke avond weltrusten lieve schat.
denk vaak aan hem maar dat is ook omdat tank ook bepaalde dingen hetzelfde doet als murdoch.
ik heb het van me afgeschreven door een dagboekje bij te houden en daarin schrijf ik over tank aan murdoch en over mezelf.
het verdriet slijt maar het gemis blijft altijd.

veel sterkte.

Het is niet alleen het verdriet bij mij maar ook dat enorm schuld gevoel,zoals je wellicht hier boven hebt gelezen was Nariz in het hondenhotel toen hij gestorven is !Hij was er pas 2 dagen toen heeft hij een maagdilatatie heeft gekregen,ze hebben hem s'morgens levensloos gevonden!De gedachte dat Nariz veel pijn heeft gehad ,en alleen heeft moeten sterven zo zonder mij......,dat doet pijn hoor!elke dag steek ik ook een kaarsje voor hem aan,en neem ook zijn urne een paar keer per dag vast,spreek tegen hem,...

dat van je dagboekje is een goed idee dank je wel

en voor joke,voor jou ook veel sterkte xxxx

Hallo Britt We hadden een maltezer 10 jaar is ze geworden Ze is overleden bij de dierenarts die haar heeft doen inslapen het is nu bijna 3 maanden geleden en we missen haar enorm.Zet een foto van je lieveling ergens waar je elke dag voorbij gaat op een kast ofzo en als je het moeilijk hebt laat je tranen de vrije loop.Afscheid doet verschrikkelijk pijn terwijl ik dit schrijf laat ik ook mijn tranen de vrije loop.Vergeten doen we onze hond nooit.We hebben wel al een ander hondje maar toch is dat niet hetzelfde.Je moet maar denken ik heb er alles voor gedaan wat mogelijk was daar trek ik mij ook aan op. VELE GROETJES EN HOU JE STERK VANWEGE IRENA