Zojuist liep ik met Dobby buiten voor de grote wandeling. Wij zijn late opstaan mensen, en Dobby gaat gezellig mee in dat ritme.
Ik begin aan ons standaard rondje. Dobby poept in de bosjes en we lopen verder. Ik denk "wat loop je raar". Liep hij nou raar omdat hij met zijn neus linksonder over de grond ging, of was het weer een voorbode van de aanval. Voor de zekerheid besloot ik niet de polder in te gaan. Letterlijk 50m verder snuffelt Dobby aan een molshoop op het grasveld en komt van het veld af met een hele kromme rug en hij liep ook zelf in een bochtje. Ik ben er maar bij gaan zitten, ik wist al dat dit weer een aanval was.
Ik heb Dobby laten liggen nog voor hij niet meer kon staan. Kwijlen, kwijlen, kwijlen, echt niet normaal. Of ik ben dat vergeten van de vorige keren, of deze keer was erger. Dit keer waren het vooral zijn achterpoten. Strak gestrekt, trillen. Ook de voorpoten waren recht, maar dan gekromd van de spanning. Echter kwam de voorkant sneller weer bij de les dan de achterkant.
De aanval heeft een paar minuten geduurd.
De plek was niet ideaal, langs een rustige weg, maar toch hebben er 3 auto's vlak langs gereden, en een paar fietsers. Mensen kijken wel, maar omdat ik zo rustig was stopte er niemand. Een mevrouw die een brief kwam posten vroeg wat er aan de hand was en ik heb het uitgelegd.
Dobby kwam weer overeind, maar hij heeft nog heel lang, ook thuis nog, trillende achterpoten gehad. Ik heb het gevoel dat hij nu hij wat ouder is, langzamer herstelt, maar ik kan het mis hebben. We zijn meteen weer naar huis gegaan, een lange wandeling zat er niet in.
Ik heb nog fenoral liggen, en voor deze keer geef ik hem dat een week. Normaal gesproken wacht ik gewoon af of er een volgende aanval komt, en komt er binnen 4 weken een tweede aanval dan geef ik pas fenoral.
Echter ga ik dinsdag naar een concert. Letterlijk mijn eerste concert in zo'n 7 jaar. En van iemand die maar eens in de 10 jaar in Europa een concert geeft. Dan heb ik ook zoiets van: hallo, mag ik ook eens iets leuks doen. Dus ik ga gewoon. Echter, Dobby kan lastig alleen blijven, dat geeft stress. Dat kan nog een aanval uitlokken. Daarom voor deze ene keer alvast maar fenoral gegeven.
Misschien zijn mensen het niet eens met mijn aanpak, maar sinds ik chronisch ziek ben zijn mijn uitjes per jaar op een hand te tellen. Echte speciale dingen zoals pretpark en concert is echt maar eens in de 2 jaar. En ja, dan mag ik ook een keer wat.
Qua triggers vermoed ik toch iets in relatie met de hond uit de flat die vorige week meer dan 150m ons achterna is gerend en meteen ging vechten. We kwamen die hond 2 dagen geleden weer tegen in de hal van de flat. Die hond flipte weer totaal, grauwen, snauwen... een groepje medebewoners die stond te praten schrokken zich rot. Dobby heeft een paar keer geblaft en schudde zich buiten uit. Ik denk ergens dat de stress toch iets met deze aanval te maken heeft.
Hij is niet recentelijk ontwormd, niet ontvlooid, hij heeft al 2 maanden een anti-teken en anti-vlooien band om. Qua voeding heeft hij niets anders gehad dan normaal. Hij zit tegenwoordig aan de lijn, dus de normale trigger "spanning door jagen" kan het ook niet zijn. Dan denk ik toch aan "stress door ontmoeting met hond die ons vorige week aanviel". Maar ja, dat blijft toch altijd gissen.
Reageren
Wat spijt me dat ontzettend voor Dobby en wat vreselijk dat je dat toch weer moest meemaken.
) en denk ik dat de timing dat ik toen net ontwormd had, slecht toeval was. Maar anti-vlo tabletten (niet de pipetten en banden, die zijn veilig) hebben wel een waarschuwing in de bijsluiter mbt epilepsie (die worden ook echt in het bloed opgenomen), maar ik weet dat je dat niet geeft.
