" Ik zal hier even een mooi voorbeeld schetsen, jij zit in je huis en de hond van de buren blaft om elke poep en een scheet die hij hoort.
Uiteraard hoop je dat het snel zal ophouden, na een week geblaf loop je eens naar de buren, immers je hebt zelf ook je rust nodig, zij snappen dit en gaan ermee trainen, vervolgens hoor je geblaf en de buren proberen de hond stil te krijgen, dit hoor je een maand lang aan, je begint ook moe te worden en de hond van de buren is er inmiddels achter gekomen dat in de avond en 's nachts blaffen ook geweldig klinkt, zo niet beter, weer hoor je de buren de hond tot stilte manen.
Inmiddels zijn we een x aantal maand verder de hond blaft heerlijk wanneer ze weg zijn en ze krijgen het er niet uit.
Geloof mij, het maakt niet uit hoeveel je van honden kan houden, na een x aantal maand vervloek je dat beest, droom je er van om repen 80% chocolade door de brievenbus te schuiven en wens je dat beest een band om die minsten 220v door zijn mik heen blaast als ik ook maar enigzins denkt aan blaffen.
Ik weet uit eigen ervaring dat sommige honden echt gewoon niet opgeven, heb zelf een huiler gehad en zelfs Pieterburen wou hem niet hebben vanwege dat gejank, buren hebben niet zoveel geduld al helemaal niet wanneer het om hun rust en nachtrust gaat.
Dan kan ik mij best voorstellen dat zo'n baas aan zo'n band denkt, je wil immers je hondje ook niet wegdoen, ik heb het wel gedaan want ik kon er niet langer tegen, maar als zo'n band de hond kan laten ophouden met blaffen woon je een stuk fijner, niets is vervelender om je schuldig te voelen tegenover de buren omdat je hond constant blaft of jankt. "
zo heb ik een hondje bij familie kapot zien gaan, enthousiast aangeschaft, een pumi, speciaal uit Hongarije gehaald en grote plannen ermee. Maarja, werk en kinderen slokten veel tijd op, hondje vaak alleen thuis en er was geen tijd voor alle mooie plannen als schapen drijven e.d., dus hondje begint met blaffen, eenzaamheid, angst, frustratie. Dus de schokband omgedaan omdat de buren het uiteraard niet leuk vonden.
Hondje blafte door de blafband heen, ze kon voor haar gevoel niet anders dan blaffen, maar door de pijn waren dat alleen nog schorre kuchjes. Uiteindelijk werd het een heel gefrustreerd hondje, dat ging happen naar de kinderen (ook al niet goed begeleid). Wat ik ook heel erg vond is dat de hond toen de naam kreeg niet goed in haar hoofd te zijn. Geen idee hadden ze dat ze dat zelf veroorzaakt hadden.
Helaas werd raad niet op prijs gesteld. Ik heb nog altijd spijt dat ik haar daar niet weg heb kunnen halen.
3 doggies
Die man van mij kan nog wel wat opvoeding gebruiken en hij weet dan tenminste wat hij fout doet.
