Hallo Stef,
Ik heb niet alle reacties al gelezen, waarschijnlijk zit daar al een hoop bruikbaars tussen..
Ook wij hebben een pup gehad toen de kinderen nog heel jong waren en wat een werk!! Ook ik had me er best even op verkeken..
De pup die echt de hele dag ( als hij de kans kreeg) achter de kinderen aan rende om eens lekker die messcherpe tandjes in die kleine beentjes, armpjes etc etc te zetten.
En tja, wat doen kinderen, gillen en rennen! Pup erachter aan en zo is het cirkeltje compleet en lijkt het even niet meer te doorbreken..
Ga goed bij jezelf na wat je met de pup doet op een dag en wanneer de pup eigenlijk echt tijd heeft om te rusten.. Dat bleek hier echt DE oplossing!
Wanneer hier de ellende los barste van het rennen en bijten, legde ik pup even fijn in de gang op zijn kleedje met wat te kauwen. De kinderen bleven dan in de woonkamer, mochten niet naar de pup.
Op deze manier had ieder even rust, ja ook ik kon toen even snel een o zo nodige kop koffie maken! 
Ik zou zeggen, hou vol en probeer ook vooral toch te genieten, hoe moeilijk het soms ook lijkt!
Nu hebben we een labrador, gekregen met 4 maanden en de kinderen zijn net even wat ouder... Een leeftijd waarop je uit kan leggen dat ze de pup/hond gewoon echt even met rust moeten laten en helemaal moeten negeren..
Ik moet wel zeggen, toen wij Willem kregen, was het echte puppengedrag er wel al redelijk uit. Hij liet de kinderen redelijk met rust.. Tja soms, wanneer de jongens druk zijn gaat hij er nu nog wel eens achteraan (hij is nu 16 maanden). Maar meest van de tijd liggen ze heerlijk samen op de bank! 
Nog even volhouden, het wordt makkelijker!