In oktober heeft Mira een acute hernia gekregen, ze was meteen verlamd, diepe pijngevoel had ze niet meer. Ze was zo ineens getransformeerd van een actief hondje naar een hoopje ellende. Van de chirurg kregen we de keuze ofwel laten inslapen ofwel opereren. Ze had maar 1/3 kans dat ze hierdoor ging geraken. Mijn wereld stortte in, ik wou haar niet kwijt, mijn steun en toeverlaat, vreslijk om dit nieuws te horen te krijgen. Ik heb er voor gekozen om haar toch te laten opereren en toch te hopen dat ze hierdoor gaat geraken. Ze had hernia graad 5, ergste graad wat een hond kan hebben, zeer slechte prognose, de moed zakte me in mijn schoenen. Het was afwachten of alles nog terug goed kon komen. Ze is geopereerd geweest door een heel goede neurochirurg. Ze heeft een week in de kliniek gelegen, de blaas moest leeggedrukt worden want ze kon niet zelfstandig plassen. Het was die hele week nog bang afwachten of ze haar diepe pijngevoel terug ging krijgen. Elke dag hing ik aan de telefoon om te vragen of ze haar pijngevoel terug had, maar telkens werd ik teleurgesteld. Tot op de dag dat we haar mochten gaan halen, ik kon zelf haar blaas leegdrukken daarom mocht ze mee naar huis. Ze deden nog snel een test om te zien of ze haar diepe pijn gevoel heeft, en JAWEL!! ze had haar diepe pijngevoel ineens terug, ze was wel nog steeds volledig verlamd. We zijn elke week gaan revalideren en na een paar dagen kon ze al zelf staan. Al snel volgde de eerste stapjes, ze was herstellende maar nog steeds wisten we niet of het hierbij bleef.
Als dit nog niet genoeg was kreeg mijn andere bull Tuur in November een nekhernia. Hij krijste van de pijn, geen moment heb ik getwijfeld en heb ook hem laten opereren. 2 operaties in 1 maand tijd, wat een tegenslag. Ik kreeg alle pech samen, geen geluk was me gegund. Na de operatie van Tuur ging het gelukkig al meteen beter met hem. Hij was ook niet verlamd en hij was meteen terug de oude. Toen het beter met Tuur ging, begon Mira ook steeds beter te lopen. We mochten een kwartiertje met haar gaan wandelen. Mira ging nog steeds naar de revalidatie en al snel mochten we de wandelingen verlengen naar een half uurtje. Na 4 weken zaten we al op wandelingen van 1 uur. Je ziet wel nog dat ze een beetje anders loopt, binnen in huis schuift ze wel nog uit. Op straat kunnen we nog niet wandelen omdat ze wat scheurt met haar achterpootjes, we kunnen enkel in het bos gaan wandelen of ergens op zachte ondergrond.
Om haar stabiliteit nog wat meer terug te krijgen ga ik rompstabiliteitsoefeningen met haar doen. Ik krijg individuele lessen omdat Mira een neurologisch patientje is en ze aparte oefeningen krijgt. Ik ben zo benieuwd of dit haar nog vooruit zou helpen. De therapeute denkt dat ze tegen de zomer weer terug normaal kan lopen, maar je zal altijd een kleine afwijking zien maar zolang ze haar normale hondenleven heeft ben ik zo gelukkig!!
Heeft een van jullie ervaringen gehad met hernia's? En met rompstabiliteitsoefeningen ?
Reageren
