"Goede morgen, eerst maar even elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen!" Met deze uitroep en uitgestoken hand kwam een mede-hondeneigenaar ons hartelijk tegemoet. "Dat we elkaar nog maar vaak tegen mogen komen!" was de volgende uitroep.En daarna direct: "Ik hoop dat Boris dit jaar wat rustiger wordt, maar dat zal toch wel? Als ze wat ouder worden, worden ze toch ook rustiger?" Tsja, ik wilde mijn nieuwjaarswens wens ten opzichte van hem eigenlijk eerst uitspreken, maar door zijn drukke optreden, moest ik mijn voornemen enigszins bijstellen. Wat moest ik antwoorden op zijn vraag? "Ja, de meeste honden worden wel rustiger naarmate ze ouder worden", kwam er uiteindelijk bij mij uit. "Maar maak er in 2016 het beste van." Later bedacht ik mij dat ik het met hem had kunnen hebben over ons lichaam, dat zoveel laat weten over ons gevoels leven, maar dat wij daar eigenlijk niet meer op letten. Als we angstig zijn kunnen we rillen, misselijk worden, stil blijven staan en zelfs hyperventileren. Van blijdschap en trots kunnen we rood worden en boven ons zelf uitstijgen. Diegene die daar gevoelig voor is kan aan onze lichamelijke uitingen veel herkennen en heel veel van ons te weten komen. Mensen onderling letten daar niet of nauwelijks op, tenzij het beroepsmatig is. Honden, die ons mondeling taalgebruik niet machtig zijn, reageren bijna alleen maar op onze lichamelijke tekens. Dit betekent in het geval van een drukke hond meestal, dat deze zich spiegelt aan het drukke gedrag van de baas/bazin. En die hond op zijn beurt, doet dit helemaal onbewust, omdat hij niets onder woorden kan brengen, maar wel hele dag steeds op zijn mensen en hun gedragingen kan letten. Niet voor niets is er een gezegde: 'je krijgt de hond die je waard bent'. Maar onderweg ga je dergelijke gesprekken niet gemakkelijk aan.
Reageren
