Ik heb dit topic gevolgd van in het begin, maar bewust niet gereageerd (ik ben spijtig genoeg nogal cru in mijn uitspraken).
Nu ik lees dat je echt wel moeite doet, maar het gevoel hebt er alleen voor te staan, wil ik je even een hart onder de riem steken.
Persoonlijk ben ik niet voor herplaatsen (dat gezeul van de ene eigenaar naar de andere is ook niet niks voor een hond). Daarom zou ik je aanraden ervoor te zorgen dat je hond tussendoor een keer wordt uitgelaten door vrienden/familie/uitlaatservice. Doe jij 's morgens een flinke wandeling zodat hij al een voldaan gevoel heeft en 's avonds kan je van de gelegenheid gebruik maken dit samen met je vriend te doen en bij te praten. Dat maakt het leuk.
Als dit jullie eerste hond samen is, moet je nog zoveel leren. Maar maak je geen zorgen, je "groeit" bij wijze van spreken in je relatie met je hond. Wat je je in het begin niet kon voorstellen dat je zou doen met je hond, zal na enkele jaren vanzelfsprekend worden.
Bij onze eerste hond, gingen we nog op vakantie zonder hond. We maakten ons wel zorgen hoe hij het zou redden op pension, en we zijn vroeger terug naar huis gegaan. Dit hebben we nog één keer geprobeerd, met als resultaat dat we 5 van de tien dagen weggeweest zijn.
Nu gaan we enkel nog mét onze honden op verlof, ik houd van de zee, maar daar kan je in de zomer niks gaan doen met je hond. Nu zijn het wandelvakanties (ik die van nature écht geen wandelaar ben), maar ik geniet van het plezier van mijn dieren.
En zo groei je naar mekaar toe en leer je plezier te hebben in andere dingen dan bv. op het strand wat luieren... met het ras dat wij hebben, zijn er dan ook nog de beperkingen van bestemmingen (ze mogen immers niet in elk land binnen zonder muilkorf, wat ik ze niet wil aandoen), maar het plezier dat je hebt, weegt niet op tegen de "nadelen".
Vroeger deden we nog vrij veel zonder honden : feestjes, musea bezoeken, kastelen bezichtigen, enz. dat is allemaal verleden tijd. Ik wil geen moment van mijn tijd met hen missen. Ze leven al zo kort, ik geniet van hen naast me in de zetel, ik zou nergens anders willen zijn. 
Zo zie je, het vergt aanpassing en in het begin misschien baby-stapjes, maar uiteindelijk ga je je plezier vinden in de omgang met je hond en is zijn geluk het belangrijkst voor je.
Hou vol! De beloning is groot!
Reageren
"
)
