Zijn dogachtigen. Gebruikt voor de jacht en het verdedigen van huis. Een hele goede gezinshond.
Zijn geen waak en verdedigings honden.
Ken je Roosje van Gaus? Helaas overleden.
Een geweldige bordeaudog, die de grootste kinder vriend aller tijde is, sorry, was, die werkelijk alles kon, zelfs apporteren!
Orrienteren is prima, maar je te veel focussen op uiterlijk: een brede hond, vind ik minder.
Daarom somde ik brede honden op, met kleine kinderen, vind ik ze te groot, zwaar, te lomp.
Pittig van karakter, valt reuze mee, ken een aantal napolitano's en bordeau doggen, allemaal heerlijke betrouwbare sulletjes en kind vriendelijk.
Wat wil je met een hond, een brede hond, wat kan je daar mee?
Dan zul je het brede toch even moeten laten voor wat het is en meer kijken naar karakter dan uiterlijk.
Complimenten voor ts voor het orienteren, zou alleen het brede in de zoektocht weg laten. "
Dat is mijn hele punt. Dogachtigen zijn namelijk juist in vrijwel alle gevallen waak- en verdedigingshonden. Daar is wel degelijk een flinke portie pit voor nodig.
De jacht waar grote dogachtigen voor gebruikt zijn in het verleden is overigens een heel ander soort jacht dan bijvoorbeeld een retriever. De retriever apporteert geschoten wild, op aanwijzing van de baas. De dogachtige jaagt en doodt zelfstandig de prooi. Daar is vanzelfsprekend behoorlijk wat kracht, pit en zelfstandigheid voor nodig.
Alle rassen die je in je voorgaande post noemde zijn wakers en verdedigers. Daarnaast doen ze qua grootte stuk voor stuk niet onder voor de Newfoundlander.
De Hovawart is een echte erfhond, de naam betekent letterlijk 'hofwacht'. De bewaker van het hof, vee, boerderijen en kastelen. Het kunnen fijne honden zijn in de juiste handen maar onderschat hun verdedigingsdrang en pit niet! Ze kunnen behoorlijk scherp zijn.
De Pyreneese mastiff is een beschermer bij uitstek met een zeer sterk bewakingsinstinct. Gefokt om volledig zelfstandig kuddes schapen te beschermen in vaak heftige omstandigheden.
De bordeauxdog en mastino zijn gefokt voor het bewaken en verdedigen van huis en hof en om te vechten met o.a. beren, wolven en wilde ezels.
Dat alles zie ik een goeiige newfoundlander, gefokt als visserhulp en gebruikt als reddingshond, zeker niet doen. "/>
En ja, ik kende Roos. Roos zat echter niet bij een gemiddeld baasje in een gezin met kleine kinderen. Ik vind één exemplaar bovendien niet representatief voor een geheel ras. Er komen helaas vaak karakter'fouten' voor binnen het ras, met name angst(agressie). Ik ken er echt genoeg die absoluut niet met vreemde mensen en andere honden kunnen. En de gezondheid is helaas ook om te huilen, met een levensverwachting van maximaal zes jaar. Dit geldt overigens ook voor de Mastino Napoletano en in mindere mate voor de Mastiff. Sowieso hebben al deze reuzen flink wat gezondheidsproblematiek.
Ik begrijp niet helemaal waarom je deze rassen noemt, terwijl je zelf zegt ze te groot, te zwaar en te lomp te vinden bij jonge kinderen.
Dogachtigen zijn nooit gefokt om betrouwbare sulletjes te zijn. En natuurlijk zijn er exemplaren die dat wel zijn, maar het is niet rastypisch. Ik ken ook Staffordshires die met andere honden kunnen en zeer kalme border collies. Dat maakt het nog geen raseigenschap.



Reageren


