Bij mijn oudste hond heb ik er nooit over nagedacht. Je draaft naast de fiets, punt.
Hij doet alles in een drafje, thuis, in het bos, als hij iets leuks ziet.... Als we lang fietsen dan neem ik een rustpauze, wandelpauze of klein galopje tussendoor om spierverzurimg tegen te gaan. Maar voornamelijk wordt er gedraaft naast de fiets en dit is nooit een probleem geweest.
Sinds kort ben ik met mijn tweede hond gaan fietsen (aussie). Hierin kan hij echt veel energie kwijt.
Maar het gekke is: ik moet hem echt leren draven!
Thuis doet hij alles in een sloffig stap tempo en als hij iets leuk vind komt hij in een galopje aangestormd. In het bos gaat alles op een galopje en met trainen op afstand ook. Eigenlijk zie ik hem uit zichzelf nooit draven.
Met fietsen merk ik dus dat het draven letterlijk hortend en stotend gaat haha. Het is net een oude knar. Als hij in een gestrekt galoptempo mee kan lopen dan ademt hij heel lekker door en oogt zijn lijf heel vloeiend en soepel (en oogt hij wat meer extrovert en vrolijk). Maar gaan we weer terug over in die draf.... Dan komt zijn zure gezicht weer te voorschijn, gaat het ademen met horten en stoten. En kijkt hij me echt zo aan van... Jezus, wat doe je me aan ![]()
Nu vind ik het wegens gelijkmatige spierbelasting nog steeds erg belangrijk dat hij draaft hoor. Of in ieder geval leert draven. En daarom zal ik het draven met hem heel gelijkmatig opbouwen, juist ook omdat zijn spieren dat niet gewend zijn.
Ik vind het soms gewoon zo komisch eruit zien, dat ik het graag met jullie wilde delen.
Het lijkt net op een IJslander (paard) die ik ooit heb gehad en moest leren draven omdat hij alleen kon schweinen. Terwijl draf eigenlijk een hele natuurlijke gang is voor de meesten haha.
zijn er meer mensen die hier problemen mee ondervinden?

Reageren







