Nadine, de hele middag gezocht en niet gevonden.
Toen dacht ik, ik vraag het aan Dobry, die kent veel van zulke treffende mooie gedichten.
En ja hoor, dus, met dank aan Dobry:
TESTAMENT VAN EEN HOND
Als mensen dood gaan
maken zij hun laatste wil op.
Zij laten huis en bezittingen na
aan degenen die zij liefhebben.
Als ik kon schrijven zou ik ook
een testament maken.
Aan een arme treurige eenzame zwerfhond
laat ik mijn gelukkige thuis na.
Mijn voerbak, mijn zachte bed,
mijn lekkere stoel, mijn speeltje.
De geliefde schoot, de zachte handen,
de lieve stem, de plek in een mensenhart.
De liefde die mij hielp
naar een vredig, pijnloos einde,
in liefdevolle armen.
Als ik dood ga, zeg dan niet:
geen huisdier meer,
geen pijn meer bij zijn dood!
Maar zoek een eenzame hond
die geen liefde heeft gekend
en geef hem mijn plek.
Dit is mijn nalatenschap,
dit laat ik achter,
het is alles wat ik te bieden heb.
Auteur onbekend
Heel mooi en even slikken, Nadine, doe ik nog steeds als ik het lees.
Maar denk er maar eens over na.
En je weet hoe mooi en onbaatzuchtig honden zijn.
Queenie vindt het niet erg dat je af en toe treurt, dat doe ik ook nog steeds om Vera.
Maar Queenie wil dat je doorgaat en weet met haar hondenwijsheid dat misschien een ander hondje jou heel erg kan helpen (en geen schuldgevoel tegenover Queenie, juist niet dus).
En jij helpt een hondje.
Nu gaat dit over zwerfhonden die een huisje zoeken, mij raakte dat natuurlijk dubbel omdat ik zwerfhonden heb (en altijd zal hebben).
Maar over welke hond dit ook gaat, een pupje, een asielhond, een zwerfhond, de bedoeling is hetzelfde.
Knuffel, Manon