Op dinsdag 30 juni, is Spikey zijn poot geamputeerd.
Woensdag, kwamen er wel wat druppels wondvocht, was nog niet direct zorgelijk, vanwege de ingrijpende operatie.
Donderdag weer naar de kliniek gegaan, omdat ik het niet vertrouwde doordat het wondvocht meer werd. Spikey laten staan, en het ging al een beetje stromen. Doeken strak eromheen gedaan en in de auto. Drukverband aangelegd, om het wat tegendruk te geven.
Vrijdag weer naar de kliniek ter controle en schoon verband.
Toen begon het, Druk verband eraf gehaald, en het golfde eruit, door al zijn hechtingen heen, een grote plas, rood wondvocht. Direct een spoedoperatie, door de kleur en hoeveelheid dachten ze aan een bloeding. Geen bloeding gevonden.
Spikey moest in de kliniek blijven ,ter observatie en hij lag aan het infuus. Het meeste wondvocht was eruit, maar er werd nog veel wondvocht geproduceerd. Hij is een week in de kliniek opgenomen geweest! In het weekend was het beter als ik niet zou komen, omdat ze geen dienst hadden en dus niet wisten wanneer ze erheen zouden gaan. En voor de rust van Spikey. Verschrikkelijk..De enige keren dat ik lang zonder mijn hond was geweest, was tijdens me bevallingen en dat was 1 nachtje. Stond stijf van de spanning, en was dan ook dolgelukkig toen ik hem maandag weer zag! Ze hadden maandag een kweek verstuurd.
Spikey is niet echt ziek geweest, geen koorts of braken/diaree..Was nog steeds vrolijk. Eten en drinken ging ook goed.
We gingen dagelijks naar de dierenarts, 1 keer om een tijdje bij hem te zijn, en 1 keer om bij de verbandwissel te zijn om te kijken hoe het eruit zag. Miste hem vreselijk!
Nu komt het vervelende stuk..
Op donderdag, hadden er veel hechtingen losgelaten, zijn huid was erg week geworden. Het onderste stuk van de wond, werd door 1 hechting in het midden nog een beetje bij elkaar gehouden. Toen we hem vrijdag mochten ophalen, was ook deze eruit.
Het was een groot gat. De bacterie was druk bezig om alles kapot te maken van binnen. De spieren die aan elkaar waren gehecht hadden ook losgelaten. Je keek dus zo op zijn spieren die om de borstkas zitten. De wondranden waar de hechtingen zaten, was de huid afgestorven. De wond bleef verkleuren en de bacterie bleef zich verspreiden.
Op donderdag hadden we de uitslag, de bacterie was heel resistent.
Nu konden we een gerichte antibiotica geven. In 1 week tijd was zijn wond terug open, op een klein stukje na. Het was verschrikkelijk, zo confronterend. We verbonden hem zelf thuis. Dus je zat er letterlijk met je neus bovenop, tijdens het schoonmaken..Ik verwachte dat het laatste stukje waar de hechtingen zaten, ook open zou gaan, maar tot mijn schrik ging het de andere kant op, dus in de 'gezonde' huid, niet langs de hechting. Je moest de gaasjes dus op een grote open plek leggen echt op zijn vlees, ik voelde me zo schuldig! En Spikey was zo braaf..Echt ongeloofelijk! Dat hij op zijn wond ging liggen was iedereen verbaasd over, het moet toch ontzettend pijn doen. Maar aan hem kon je niks merken.
De antibiotica deed snel zijn werk! Gelukkig maar want deze antibitica mag je mag je maar 5 dagen geven.
Op de 5e dag was zijn wond heel rustig. Er leek geen bacterie meer actief. De afgestorven huid was verwijderd, en de wond was mooi schoon.
De donderdag erop, heeft hij weer een operatie gehad, om de wond mooi te sluiten, en het van binnen ook weer te hechten. Hij mog savonds weer mee naar huis.
Hij herstelde! De wond ging zich sluiten, en de hechtingen bleven goed zitten. Tot 2 dagen terug, ging het dus heel erg goed!
Nu is er dus een heel klein gaatje, waar pus uitkomt.
Maar mijn grootste angst is dat het weer die heftige bacterie is.
In mijn hoofd zie ik het allemaal weer voor me. Dat alles terug open gaat, en vanbinnen alles loslaat..Ik ben zo bang..
Spikey moet zich erg slecht gevoelde hebben, hij kreeg veel medicatie, een tijdje meer dan 10 tabletten op een dag.
Maar hij is al die tijd vrolijk gebleven! Hij ging maar door en door..Het breekt me hart weer als ik eraan terugdenk..Alles liet hij toe, alsof hij het wist dat we het goed bedoelden. Hij bleef zo staan of liggen hoe het voor ons het makkelijkste was om te verschonen.
Prikje hier en prikje daar, alles vond hij goed..
Het lopen gaat heel erg goed, terwijl hij nog steeds niet hersteld is!
Hij wilt door, hij geniet nog van zijn ommetje, van lekkere dingen of een grote knuffel. Hij blijft vrolijk, ik kan het niet geloven hoe ontzettend sterk hij moet zijn, om dit alles te moeten doorstaan.
Nu ben ik zo bang dat hij weer alle ellende over zich heen krijgt, terwijl hij zo zijn best doet! Ik voel me vreselijk schuldig, het voelt alsof ik heb gefaald. Of ik mijn beloftes aan hem niet kan nakomen.
Spikey is echt en gouden hond!!