Iedere dag wandel ik met mijn meiden, meerdere malen, langs jouw kleine balkon. Iedere keer ben ik geraakt om jou daar weer te zien zitten. Die grote bordeaux dog (reu). Het is al maanden zo.... Je reageert niet meer als je ons ziet, ook niet als ik naar je fluit. Je kijkt droevig voor je uit met een dode blik in je ogen.
Heel soms ben je er niet, dan ben je buiten voor een soort van 2-minuten uitlaat, waarbij je baasjes je mopperend meesleuren.
Zit je er ook 's nachts? Dat weet ik niet, maar ik denk het wel. Als ik 's avonds om half elf langsloop zit je er nog.
Soms kijk je wanhopig naar de balkondeur, naar de warme gezelligheid binnen.
Zo ook gisteren, op het moment dat ik langsliep met mijn meiden. De deur ging open en je baasje kwam met één arm naar buiten, om je weg te duwen. Ze zei: wegwezen, hup, hup! Met haar andere arm kwakte ze je voerbak in de standaard. de balkondeur ging dicht en op de knip. Het was 10 uur 's avonds.... Je keek niet om naar je voerbak, je blik was slechts gericht op de balkondeur.
Wat heb ik met je te doen, jij grote balkonhond. Als ik je niet zie op je balkonnetje, dan hoop ik eigenlijk diep van binnen dat je weg bent daar en dat je een mooier leven tegemoet gaat, bij een nieuw baasje....


Reageren














