Ik typ dit met tranen in mijn ogen. Mijn kleine trots is maandag rond 17:30 overleden in mijn armen.
Het was een zonnige dag en ik ging met Max en mijn nichtje naar de wei waar mijn paard staat. Ik ging mijn nichtje lesgeven. Max was naast de piste in een leegstaande wei aan het rollen in het gras. Ik moest nog zo met hem lachen.
We gingen mijn paard terug naar de wei brengen en afzadelen. Plots kwamen de twee honden van de eigenaar van de weide aangestormd. Ik verschoot een beetje omdat ik ze niet zag aankomen. De honden liepen 10-15 min rond zonder problemen. Ik ging naar het kot waar mijn paard zijn spullen staan en stond wat te praten met de eigenaar. Plots greep een van zijn honden Max. Max schreeuwde uit van de pijn, ik was helemaal in paniek. Ik probeerde rustig te blijven en de hond zijn mond open te maken. De hond schudde Max heen en weer. Plots liet hij los. Max schreeuwde van de pijn en ik nam hem in mijn armen. Max schreeuwde steeds zachter en zachter... En stopte plots met janken. Ik schrok van de stilte en Max stierf te plekken. Ik kon niet meer ademen, ik belde direct naar mijn vriend
" Max is dood, Max is dood, ..."
Ik reed meteen naar de dierenarts maar wist dat het te laat was. Ik kon niet stoppen met schreeuwen. Ik kon het niet geloven. Ik hoopte dat hij toch nog wakker werd.
Wij zijn kapot van verdriet. Mijn kleine man mocht nog geen 3 jaar worden.
Ik voel me vreselijk, ik denk steeds had ik hem maar thuis gelaten, had ik die honden/ eigenaar maar niet vertrouwd, had ik ....
De beelden krijg ik niet uit mijn hoofd, ik kan niet slapen, eten of normaal functioneren. Ik hoop nog steeds dat mijn kleine man plots hier naast mij staat met zijn lach op zijn gezicht.
Ik was zo trots op hem, hij bracht mij altijd aan het lachen, hij maakte van mij het trotste baasje van de hele wereld.
Nu is het hier leeg, als de deurbel gaat is het hier stil. Als we eten staat er niemand te bedelen, als we gaan slapen ligt hij niet meer aan mijn voeten, als we opstaan likt er niemand mij wakker,...
Reageren
