Vandaag is het een jaar geleden dat Kelly en ik naar België reden om Wispa van het vliegveld af te halen! Een super gezellige dag hadden we, eerst naar een grote dierenwinkel gegaan, daarna echte Belse frietjes gegeten bij Miora, en toen door naar het vliegveld, waar alles zó lang duurde, dat we pas heel laat thuis waren. Maar dat gaf niks.
Enkele weken eerder werd via Facebook een "spoedje" gedeeld. Een wit Podenco teefje genaamd Wispa.
In deze staat was Wispa, maanden eerder, in Spanje gevonden. Nu zocht ze een adoptant, maar in Spanje maakte ze weinig kans. Dús op zoek naar een stichting en gastgezin die zich over haar wilde ontfermen. Met mijn grote mond schreef ik dat ik wel als gastgezin wilde fungeren, als er een stichting naar voren zou komen die alles zou regelen. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht er ooit nog wat van te horen, maar niet veel later werd ik benaderd door een stichting, of ik Wispa nog steeds op zou willen vangen.
En ja hoor, dat wilde ik. Ik speelde open kaart met de stichting dat Wispa me geweldig leuk leek en dat ik in principe een mandje vrij had en graag een tweede hondje wilde. Dus dat als alles klikte, vooral met Cosmic, ze mogelijk zou mogen blijven. Dus, een jaar geleden was het zo ver. We haalden haar op van het vliegveld.
Wispa sprong uit het bench met een flair van, zo, hier ben ik, en nu? Cosmic was mee en was vreselijk onder de indruk van alle drukte op het vliegveld. Wispa leek hier geen last van te hebben. Die liep met haar staartje in de lucht rond te paraderen over het vliegveld. Cosmic was vanaf dag één wat angstig naar haar. Wat ik op mijn beurt weer erg jammer vond, want ik was wél verliefd..
Maar Cosmic leed er zichtbaar onder en ik nam de beslissing om Wispa niet zelf te adopteren. Er zou een betere match voor ons voorbij komen, daar was ik van overtuigd. Ondertussen begon ik steeds meer te twijfelen of Wispa wel goed zag.. Ik vroeg om toestemming van de stichting om naar mijn dierenarts te gaan, maar die kreeg ik niet. Ze moest naar een Belgische dierenarts. Maar eigenlijk had ik het gevoel dat ik niet geloofd werd. De mensen in Spanje hadden nooit iets aan haar gemerkt. Ze zal wel gewoon moeten wennen.
Uiteindelijk kreeg ik heel plotseling een telefoontje dat ik Wispa naar Ikea Breda moest brengen waar ze overgenomen zou worden door een vrijwilliger die haar mee zou nemen naar een groepswandeling in België (ze was hier toen pas twee weken..). Ik was het hier niet zo mee eens, veels te veel prikkels voor een hond die hier pas zo kort is, maar helaas.. Wispa was niet mij hond en dit is wat de stichting wilde. Ze zou ook naar de dierenarts gaan tijdens het "bezoek" in België. Over of ik haar hier ooit nog terug zou zien was geen duidelijkheid, dus ik heb ontzettend staan huilen daar op de parkeerplaats. Aan het eind van de dag, na de groepswandeling, werd ik gebeld dat de stichting mail{s?} had ontvangen van forumgebruikers waar een topic over Wispa liep, dat ze zich zorgen maakten over hoe er met Wispa omgegaan werd. De stichting was hier niet zo blij mee en moest eens even goed nadenken of Wispa nog wel terug naar Nederland zou komen. Dit was een behoorlijke klap in mijn gezicht, ik had er alles aan gedaan om het hier prettig voor haar te maken, ik was degene die gepusht had om naar de dierenarts te gaan, en nu dit.. Na aandringen vertelde ze me waar en wanneer Wispa naar de dierenarts zou gaan. Een rit van 2 uur vanuit Nederland. Kelly bood wederom haar hulp aan en we reden weer naar België om bij het consult van de dierenarts te zijn. En om haar hopelijk weer mee terug te nemen.
Tijdens het consult werd duidelijk dat ik inderdaad niet geloofd werd. Wispa had die paar dagen in België geen last van haar ogen vertoond, ik verzon het allemaal. Maar al na een paar minuten kijken bevestigde de dierenarts mijn vermoedens. Haar netvlies was deels afgestorven waardoor ze niets onder zich zag, maar nog wel wat boven zich. Dit klonk heel logisch. Ze kon om bomen heen rennen om vervolgens van de stoep af te vallen. Een beetje "trots" dat ik het gezien had én was blijven vechten tot er een diagnose was, maar ook heel verdrietig dat ze deze handicap heeft, gingen we weer naar buiten. Ik mocht Wispa mee terug naar Nederland nemen, en dat was eigenlijk het moment waarop ik besloot om haar zelf te adopteren. Ik was het zo zat, was zo bang dat ze niet goed terecht zou komen, en dat ze in het vervolg niet de medische zorg zou krijgen die ze nodig had.
Cosmic en Wispa groeiden uiteindelijk uit tot dikke vriendinnen, al zijn er nog steeds momenten waarop Wispa véél te veel is voor Mik, en niet lijkt te begrijpen dat nee ook echt nee is (nou is Mik ook dusdanig ingetogen dat haar nee bijna gefluisterd word..). Na een aantal maanden zijn Wispa en ik naar een oogdierenarts geweest. Daar bleek dat haar netvlies vrijwel geheel afgestorven was, ze zou hooguit nog licht en donker kunnen zien. Uiteindelijk sterft het netvlies compleet af en is ze volledig blind. Een onomkeerbaar proces, helaas.
Leven met een blinde hond zorgt voor veel uitdagingen. Wispa is mijn "zorgenkindje". Ze kent veel angsten waarin haar blindheid naar mijn mening een grote rol speelt. Er zijn dagen dat ze me tot wanhoop drijft, dat ze me 's nachts uit mijn slaap houdt, en me op straat tackled door zichzelf voor mijn voeten te lanceren. "Ze kan er niets aan doen" is dan ook een mantra die de hele dag door mijn hoofd speelt, haha. Maar Wispa is ook mijn witte meisje. Ze is de meest zachtaardige, lieve, vrolijke hond die ik ken. Ondanks alle ellende die ze meegemaakt heeft, staat haar staart nooit stil. Ze is altijd in voor dingen, wandelingen, een knuffeltje. Ze vindt alles leuk. Ze ontdekt de wereld met haar neus en haar grote lompe poten, die ze liefkozend op je legt als ze naast je komt liggen. "Oh, hier ben je".
Lieve Wisp, ondanks dat je een vreselijk monstertje bent en je mijn leven véél moeilijker maakt dan dat ik nodig acht (hihi) ben je mijn lieve, mooie, witte meid. Wat een saaie boel zou het zijn als jij hier niet was. Je hebt uiteindelijk je eindplek gevonden, lekker in ons roedeltje, waar je de rest van je leven heerlijk blind en onhandig mag zijn!
En.. proficat met je ongeveer 6e verjaardag!
Reageren
